อคิณอย่าร้าย

ความน่าสมเพชของเธอ

ย้อนไปเหตุการณ์เมื่อสองปีก่อน

ตอนนั้นเนยหวานเพิ่งเข้าเรียนมหาวิทยาลัยเป็นปีแรก และครอบครัวของเธอก็เหมือนจะทำธุรกิจได้ร่ำรวยมากจนถึงขั้นมีกินมีใช้ มีบ้านหลังใหญ่โตให้อยู่อีกทั้งเนยหวานยังมีของใช้แบรนด์ดังหลายอย่างใช้อีกด้วย แต่ชีวิตของเธอก็ต้องมาเปลี่ยนไปจนเธอตั้งตัวแทบไม่ทัน ในวันที่เนยหวาน รู่ว่าครอบครัวของเธอเป็นหนี้ และธุรกิจที่พ่อและแม่ของเธอทำกำลังจะเจ้ง ผลทั้งหมดมาจากการที่ทั้งสองคนหลงระเริงกับการใช้เงิน ไม่ว่าจะเที่ยวและเล่นการพนัน เพราะคิดว่าเงินที่มีมากมายยังไงก็ไม่มีวันหมด แต่ความจริงแล้ว เพียงแค่ทั้งสองก้าวเดินเข้าไปอบายมุขทุกอย่างมันก็ทำให้ทุกอย่างที่มีต้องหมดลง

“ พวกคุณเป็นใคร ”

วันนั้นเนยหวานกลับมาจากมหาวิทยาลัยเธอก็พบกับชายชุดดำจำนวนสี่คน ใบหน้าของแต่ละคนถึงจะดูดี แต่ก็น่ากลัวมากๆในความรู้สึกของเนยหวาน

“ พวกฉันเป็นใครไม่สำคัญ แต่เธอต้องไปกับพวกฉัน พ่อและแม่ของเธอให้พวกฉันมาพาเธอไปพบ ”

เสียงน่ากลัวของชายที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากเนยหวานพูดบอกกับเธอ ทั้งเขายังก้าวเข้ามาจับแขนนของเนยหวานอีกด้วย เธอพยายามขัดขืนแต่ก็สู้แรงของผู้ชายคนนี้ไม่ได้ ทำให้เนยหวานต้องไปกับผู้ชายเหล่านี้ ตลอดทางที่อยู่ภายในรถ หญิงสาวตัวเล็กเอาแต่เงียบและหวาดกลัวกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับเธอ ผู้ชายกลุ่มนี้พาเนยหวานมาที่หนึ่งจนพาเธอเข้ามาในห้องกว้าง และเธอก็เห็นทั้งพ่อและแม่ของเธอ อยู่ที่นี้จริงๆ เนยหวานจึงวิ่งเข้าไปหาทั้งสองคนแล้วถามท่านทั้งสอง

“ พ่อแม่ นี้มันเรื่องอะไรกันคะ ”

แต่ยังไม่ทันที่พ่อหรือแม่ของเนยหวานจะได้ตอบ ก็มีเสียงที่น่ากลัว น่าเกรงขามพูดขึ้นมาก่อน ทำให้เธอได้หันไปมองตามเสียงของคนนั้น

“ นี้เหรอ ลูกสาวของพวกมึง ที่จะให้กูเอามาขาย ”

คำพูดของผู้ชายคนนั้น เหมือนมีดกรีดลงกลางใจเธอ เนยหวานมองคนทั้งหมดที่อยู่ในห้องนี้ ด้วยความไม่เข้าใจ จนผู้ชายที่พูดประโยคนั้นพูดกับเธอขึ้นมาอีก

“ หน้าตาสวยดี น่าจะใช้หนี้ให้พ่อแม่มึงได้เยอะ ”

คามิลมาเฟียใหญ่ไล่สายตามองเด็กสาวในชุดนักศึกษาพอดีตัวตรงหน้าเขา ใบหน้าของเธอสวยใช้ได้ ดูแล้วน่าจะเป็นเด็กใสซื้อด้วย เขามีภรรยาและลูกแล้ว ไม่ว่า เด็กตรงหน้าหรือผู้หญิงคนไหน เขาก็ไม่มีวันเอาเเน่นอน อย่างมากหากพวกลูกหนี้ ยื่นข้อเสนอนี้ เขาก็แค่ส่งขายให้กับลูกค้าของเขาที่คาสิโนนี้ หรือให้ไปบริการลูกค้าที่ผับของเขา หรือเรียกอีกอย่างก็คือ ให้ไปขายตัวใช้หนี้แทนพ่อแม่หรือครอบครัวของพวกเธอ

“ หมายความว่ายังไง ”เนยหวานที่พอได้สติ เธอก็ต้องถามคนตรงหน้าขึ้น ผู้ชายรุ่นพ่อที่น่ากลัวคนนั้นเลยพูดบอกกับเธอ

“ ก็ไม่หมายความว่ายังไงหรอกเด็กน้อย แค่พ่อและแม่ของเธอเป็นหนี้ฉัน 50 ล้านไม่รวมดอกเบี้ย ”

คำพูดของผู้ชายคนนั้น ทำหน้าเนยหวานเกือบช็อตไปทันที และผู้ชายคนนั้นก็พูดต่อ

“ พ่อแม่เธอให้ฉันขายเธอใช้หนี้แทน เธอต้องออกเเขก ”

“ ไม่มีทาง ใครเป็นหนี้ก็ใช้กันเองสิ ”

เนยหวานลุกขึ้นยืนและไม่ฟังเรื่องนี้ต่อ เธอจะเดินออกไปจากห้องนี้เเต่เธอก็ไม่สามารถออกไปได้ เพราะชายชุดดำที่ยืนอยู่หลายคน

อคิณที่นั่งฟังป๊าของตัวเองจัดการกับลูกหนี้ เขาชินและเห็นเป็นปกติแล้ว เลยไม่ได้สนใจอะไรในทุกครั้ง แต่ครั้งนี้ต่างออกไปเพียงแค่เขาได้ยินเสียงหวานของเธอ อคิณเลยมองทุกอย่างเงียบๆ ด้วยใบหน้านิ่งเฉย ไม่แสดงอาการอะไรออกมาตามนิสัยของเขา จนกระทั้งได้ยิน เสียงเล็กของเธออีกครั้ง ที่ถูกพ่อและแม่ของเธอตบไปที่ใบหน้าสวยของเธอ แล้วเขาก็ได้ยินประโยคหนึ่งที่คนเป็นพ่อของเธอพูด

“ อีลูกเนรคุณ มึงอยากให้กูกับแม่มึงตายเหรอ ”

อคิณรู้ดีว่าที่ผู้ชายคนที่เป็นพ่อของเธอพูดคือเรื่องจริง เพราะหากเธอไม่ยอม ป๊าของเขาจะฆ่าคนพวกนี้ทันที เพื่อลบล้างหนี้สินและเธอเองก็ไม่รอด อคิณฟังอยู่สักพักเขาเห็นเธอไม่ยอมง่าย เขาเลยพูดขึ้น คำพูดของเขาทำให้ทุกคนในห้องเงียบลงรวมถึงป๊าของเขาด้วย

“ ป๊า ผู้หญิงคนนี้ผมขอ ผมจะเอาเธอเป็นที่ระบายอารมณ์ ”

อคิณพูดเพียงเท่านั้นเขาก็ลุกมาที่เนยหวานทันที ไม่ต้องรอฟังคำใคร อคิณลากเเขนเนยหวานออกไปจากห้องทำงานของคนเป็นพ่อ ทำให้ป๊าของเขาต้องจัดการกับเรื่องนี้ต่อเอาเอง

“ ปล่อยนะ จะพาไปไหน ”

ตลอดทางที่อคิณลากแขนเล็กของเนยหวานออกมาจากห้องนั้น เธอก็ขัดขืนเขาตลอดแต่เเรงที่มีไม่ทำให้เนยหวานสู้แรงของเขาได้เลย อคิณพาเธอมาถึงรถของเขา เขาก็เหวี่ยงคนตัวเล็กขึ้นไปบนรถของเขาทันที

“ โอ๊ย เจ็บนะ ”

เธอมองตาเขาด้วยสายตาที่ไม่พอใจมาก แต่เขากลับไม่ใส่ใจ อคิณพาเนยหวานออกมาจากคาสิโนของพ่อเขา แล้วพาเธอมาที่คอนโดเล็กของเขา คอนโดนี้เขาเอาไว้ทำเรื่องอย่างว่าโดยเฉพาะและหลังจากนี้เขาจะเอาไว้เอาเธอ

“ นายจะทำอะไร ”

พอถูกพาเข้ามาในห้อง เนยหวานก็ต้องถอยหลังหนีปีศาจตรงหน้า เพราะว่าเขาไม่ได้แสดงอารมณ์และบอกอะไรเธอเลย แต่มีประโยคหนึ่งที่เขาพูดกับเธอ ก่อนที่ทุกอย่างจะเปลี่ยนชีวิตเนยหวานไปตลอดชีวิต

“ ฉันไม่ใช่คนดี ”

คำพูดของเขาพร้อมทั้งการกระทำของผู้ชายที่ชื่ออคิณทำให้เนยหวานจำขึ้นใจตั้งเเต่วันนั้นจนถึงวันนี้ ที่เธอต้องตกอยู่ในสภาพนี้ มันเหมือนกับตายทั้งเป็นดีๆนั้นแหละ

ปัจจุบัน

ทุกครั้งที่เนยหวานนึกถึงเรื่องเมื่อสองปีที่แล้ว เธอก็ได้แต่สมเพชตัวเองตลอด เสียงหวานพูดกับตัวเองตลอดกับเรื่องนี้

“ ความน่าสมเพชของเธอ ”

เธอไม่มีวันลืมมันได้ลง มันเป็นฝันร้ายที่เกาะอยู่ในใจเธอมาตลอด เนยหวานเลยสลัดความคิดทุกอย่างของตัวเองทิ้ง แล้วพาตัวเองไปแช่น้ำอุ่นเพื่อไล่ความเหนื่อยล้าในแต่ละวันที่ต้องพบเจอ เนยหวานขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำนานเป็นชั่วโมงกว่าจะออกมาข้างนอก แต่ดวงตาสวยก็เห็นคนที่เข้ามาในห้องเธอ เขานั่งอยู่บนเตียงนอน แถมอคิณยังถอดเสื้ออีกด้วย ไม่ต้องถามก็รู้ว่า จะต้องมีเรื่องอะไรหลังจากนี้

“ อาบน้ำหรือซ้อมตายในห้องน้ำ ”

ความปากร้ายของอคิณที่พูดกับคนตรงหน้า ไม่เคยเปลี่ยนไปปจากเดิมเลย สองปีที่แล้ว เขาปากร้ายยังไง วันนี้ก็ยังเหมือนเดิมแต่เธออยู่เป็นแล้ว เนยหวานเลือกที่จะเงียบทุกครั้งที่โดนคำพูดร้ายๆของเขา

“ พี่อคิณจะทำอีกแล้วเหรอคะ เมื่อกลางวันเราพึ่งทำกันไป ”

แม้จะเป็นคำถามที่รู้อยู่แล้ว แต่เธอก็ถามเขาด้วยใบหน้าที่เฉยชาไม่ต่างจากอคิณ

“ ถอด ” อคิณไม่ตอบคำถามของเธอ แต่สั่งแทน และเนยหวานก็ทำตามที่เขาต้องการ เธอต้องอยู่ใต้ร่างอคิณจนกว่าผู้ชายคนนี้จะพอใจในค่ำคืนนี้