มาให้แหกถึงที่

1485 Words

“ เขาไม่อยู่หรอคะ ” พอเนยหวานเข้ามาในห้องทำงาน ของอคิณ ถึงแม้ว่าภาพจำเก่าที่เธอเคยมาอยู่ในห้องนี้จะฉายขึ้นมาในหัวของเธอแต่เนยหวานก็เลือกที่จะไม่นึกถึงมันเธอเลย ถามถึงอคิณแทน “ อยู่ครับ แต่เดี๋ยวผมต้องไปรายงานนายน้อยก่อน “ ดอนที่ไม่รู้จะบอก เด็กสาวผู้หญิงของนายน้อยว่ายังไงเลยต้องเลือกที่จะบอกไปแบบนั้น ” ค่ะ “ และเนยหวานเธอก็ไม่ใช่คนเซ้าซี้อะไรเนยหวานจึงเลือกนั่งรออคิณ ที่โซฟาตัวว่างแทน และดอน ก็รีบเดินออกไปรอนายน้อยของตัวเองที่หน้าห้องแดง ด้านอคิณกับนางเเบบสาว ปึก!!ปึก!!ปึก!! ” เนยหวาน ฉันจะลงโทษเธอ “ อคิณ ที่กำลังระบายอารมณ์กับนางแบบสาวคนที่ดอน จัดหามาให้เค้าก็จิกไปที่หัวของนางแบบสาวคนนี้พร้อมกับกระแทกเข้ามาในร่องของนางแบบสาวอย่างบ้าคลั่งอีกทั้งยังเอ่ยชื่อของคนที่ทำให้เขาหงุดหงิด อ๊ะอะอ๊ะ!!! “ คุณ คุณอคิณ เรียกชื่อใครคะ ” นางแบบสาวที่รับงานนี้เธอก็ครางออกมาพร้อมกับเอ่ยถาม ชายหนุ่มเพราะนี่ไม่ใช่ชื่อของเธอ “ เงียบ มีหน้าที่แหกปากคราง ก็ครางไป ” อคิณ ตวาดใส่นางแบบสาวคนนี้พร้อมกับกระแทกเข้ามาอย่างดุเดือดและก็บีบขยำที่เต้าอกของปลอม อย่างมากคลั่งเพื่อที่ต้องการระบายอารมณ์ของตัวเอง ปึกปึกปึก!!! เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องไปทั่วห้องแดง และก็ผ่านไปนานกว่าครึ่งชั่วโมงที่อคิณ ได้ระบายความหงุดหงิดใส่นางแบบสาวคนนี้โดยที่เขาไม่สนใจว่าเธอจะรับกลับตัวตนของเขาได้มากน้อยแค่ไหนเพราะเขาจ่ายเงินให้ผู้หญิงอย่างพวกเธอแล้วไม่ว่าเขา จะทำหนักแค่ไหนพวกเธอก็ต้องอ้าขาให้เขาทำจนเขาพอใจ และเขาก็ไม่สนใจด้วยว่าเธอจะเสร็จเหมือนที่เขาต้องการเสร็จหรือเปล่า เพราะเขาสนใจแต่ตัวเอง อ่าส์!! ในที่สุดอคิณ ก็ได้ปลดปล่อยอารมณ์หงุดหงิดผ่านธารน้ำสีขาวขุ่น ของเขาสู่ถุงป้องกันราคาแพงที่เขาใช้สวมใส่ทุกหยาดหยด และเขาก็รีบถอนแก่นกายออกจากร่องของนางแบบสาวทันทีและรูดถุงป้องกันนี้ทิ้งอย่างไม่ใยดี จากนั้นอคิณ ก็เดินไปหยิบเสื้อผ้าของเขาที่ร่วงหล่นอยู่กับพื้นมาสวมใส่ “ เดี๋ยว คนของฉันจะโอนเงินให้เธอ ” อคิณ พูดทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้นโดยที่ไม่หันกลับมาสนใจนางแบบสาวคนนี้ เสียงเท้าหนักก็ก้าวออกจากประตูห้องแดงมาก็พบกับลูกน้องของเขาที่ยืนรออยู่ “ ดอน จัดการโอนเงินให้เธอ ” อคิณ บอกกับดอนเพราะมันเป็นเรื่อง ที่ต้องจัดการต่ออยู่แล้ว “ นายน้อยครับ คุณเนยหวานรอนายน้อยอยู่ที่ห้องทำงานครับ ” ดอนก้มหน้า รับคำสั่งของผู้เป็นนายโดยที่เขาก็ได้เอ่ยบอกประโยคมาให้กับนายน้อยของเขาได้รับรู้ “ หึ มาให้แหกถึงที่เลยนะเนยหวาน ” จากที่อารมณ์เริ่มเย็นลงแล้วพอได้ยินลูกน้องของเขารายงานว่าตัวต้นเรื่องที่ทำให้เขาหงุดหงิดมาหาถึงที่นี่ อคิณ ก็ได้พูดออกมาพร้อมกับก้าวเท้าตรงขึ้นมายังห้องทำงานของเขา แกร๊ก ปึง!!! อคิณ เปิดประตูห้องทำงานของเขาออกกว้างและก้าวเข้ามาอีกทั้งยังปิดประตูเสียงดังจนคนที่นั่งอยู่ภายในห้องสะดุ้งขึ้นมา “ พี่อคิณ ” เลยหวานที่ตกใจเสียงดังนี้เธอเลยหันไปมองจึงได้เห็นว่าเป็นอคิณ ที่ยืนอยู่ “ เมื่อสาย ฉันบอกเธอว่าอะไรเนยหวาน ” เสียงเข้มขึ้น เยือกเย็นพูดกับเธอเป็นน้ำเสียงที่ใครได้ยินก็ต้องรู้สึกขนลุกและชายหนุ่มตัวโตก็ก้าวเดินมาหาเนยหวานที่นั่งอยู่ก่อนที่เขาจะกระชากแขนของเธอให้ลุกขึ้นมายืนตรงหน้าเขา “ โอ๊ย เจ็บ !!! ” เนยหวานที่ถูกกระชากอย่างแรง เธอก็ร้องออกมา “ หึ เธอไม่น่าจะเจ็บแล้วนะ สองปีมานี้เธอก็โดนเป็นประจำนี่ยังไม่ด้านอีกเหรอ “ อคิณ พูดด้วยถ้อยคำที่ร้ายกาจและสายตาที่มองอย่างเหยียดหยามเนยหวาน และเขาก็ไม่อยากฟังคำพูดอะไรจากเนยหวาน เพราะเพียงแค่เขาเห็นหน้าตา อ้อนวอนเหมือนเจ็บปวดของเธอมันก็ยิ่งทำให้อารมณ์ของอคิณ หงุดหงิดขึ้นมา จนเขาต้องจับท้ายทอยของเนยหวานดึงเข้ามาจูบเธออย่างแรง อื้อ!!!! จ๊วบ!!จ๊วบ++ อคิณบดจูบ เนยหวานอย่างบ้าคลั่งอีกทั้ง เขายังคงกัดไปที่ ริมฝีปากบาง เคลือบลิปสติกกลิ่นเชอรี่ของเธอจนเลือดซิบออกมาแต่อคิณ ก็ไม่ได้สนใจว่าเนยหวานจะเจ็บหรือเปล่าเพราะเขายังคงดูดดึงริมฝีปากของเธอและก็ยังคงตวัดตอนปลายลิ้นเล็กของเนยหวาน อื้อ!!! ตุ๊บตุ๊บ!!!! ครั้งนี้เขาจูบเธอแทบไม่ปล่อยให้เธอได้มีอากาศหายใจเลย จนเนยหวานที่แทบจะขาดอากาศหายใจเธอจึงได้ยกกำมือเล็ก ของตัวเองขึ้นมาทุบที่อกของเขา เพื่อที่จะให้เขาได้ปล่อยจูบจากเธอให้เป็นอิสระ และมันก็ได้ผลเพราะอคิณ ปล่อยปากของเนยหวานให้เป็นอิสระ เฮือก!!เฮือก++ คนตัวเล็กถึงกับต้องลงไปนั่งกองกับพื้นหลังจากที่ได้รับอิสระจากอคิณแล้ว อีกทั้งเนยหวานยังคงกอบโกยอากาศเข้าปอดของเธอจนคนตัวเล็กเนื้อตัวหอบโยน แต่มัน ก็ไม่ทำให้คนอย่างอคิณ เห็นใจเธอเขายังคงยืนมองเธออยู่อย่างนั้น “ ถอดเสื้อผ้าออกซะเนยหวาน ” อคิณเอ่ยสั่งเธอ ทำให้เนยหวานที่หายใจเข้าปอดของตัวเองอยู่ได้ไม่นานก็ต้องช้อนสายตาขึ้นมามองคนที่ยืนอยู่ ซึ่งเขาเองก็ยืนจ้องมองเธออยู่ด้วย “ เธอจะถอดเองหรือให้ฉันฉีกเสื้อผ้าของเธอ ” อคิณ ที่เห็นเนยหวานยังคงนิ่งทำให้เขาต้องกดเสียงต่ำและเอ่ยสั่งเธออีกครั้ง และครั้งนี้ก็ทำให้เนยหวานต้องยอมปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาของเธอออกทีละเม็ดทั้งที่ใบหน้าสวยเริ่มมีน้ำตาไหลลงมาอีกครั้ง เพราะทุกความรู้สึกที่อคิณทำกับเธอ เนยหวานทำตามที่อคิณสั่ง จนตอนนี้ร่างกายของเธอไร้เสื้อผ้าอาภรณ์หมดแล้ว และด้วยความรู้ในหน้าที่ทำให้เนยหวานต้องลุกขึ้นมาจัดการกับเสื้อผ้าของอคิณที่ไม่ได้อยู่ในสภาพ เรียบร้อยตั้งแต่แรก สภาพของเขาเหมือนคนที่พึ่งไปทำอะไรมา เพราะเนยหวานเคยเห็นอคิณในสภาพแบบนี้อยู่หลายครั้ง แต่นางบำเรออย่างเธอคงไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดถาม พรึบ !!! เมื่อเนยหวานจัดการกับเสื้อผ้าทั้งเธอและเขาเสร็จแล้ว อคิณ เลยอุ้มเนยหวานให้ขึ้นมานั่งบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ของเขาพร้อมกับกวาดเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะนี้ให้ร่วงหล่นลงกับพื้นจนมันกระจัดกระจายไปคนละทิศละทางแต่เขา กลับไม่สนใจของที่ร่วงหล่น ” รู้งานดีนี่เนยหวาน “ ความเป็นงานของเนยหวาน ที่ตอนนี้สองขาเรียวเธอตั้งขึ้นกับโต๊ะทำงานของเขาทำให้อคิณ ได้เห็นร่องกลีบสีชมพูของเธอได้อย่างชัดเจน อคิณเลยกำรอบท่อนเอ็นของเขาขึ้นลงก่อนที่เขาจะเดินเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าเธอ ” ถุงยางค่ะ พี่ยังไม่ได้ใส่ “ เนยหวานรีบเอ่ยบอก เพราะกลัวว่าเขาจะทำอย่างที่เธอคิด ” ไม่จำเป็น สำหรับเธอ “ ต่อให้สองปีที่ผ่านมาตัวของเขาจะไม่เคยละเลยในเรื่องของการสวมถุงป้องกันกับเนยหวานหรือกับผู้หญิงคนอื่น เรื่องแบบนี้ตัวของอคิณ ป้องกันมาตลอดแต่วันนี้เขาจะไม่ใช้มันกับเนยหวาน ” ไม่นะไม่ได้เพราะเมื่อกี้พี่พึ่ง “ คำตอบของเขาทำให้เนยหวานต้องรีบปฏิเสธทันทีเพราะคิดไปถึงก่อนหน้านี้ ” ฉันเพิ่งอะไร “ อคิณ จ้องมองดวงหน้าสวยของเนยหวานและถามเธอ เพราะตัวเขาก็อยากจะรู้ว่าเนยหวานมองออกหรือเปล่า ” พี่พึ่ง จะไปเอากับคนอื่นมา เนยหวานกลัว “ เธอบอกกับเขา เพราะกลัว ปัญหาที่จะตามมา ถึงแม้ว่าสองปีที่ผ่านมาอคิณ จะไม่ได้นอนกับเธอเพียงแค่คนเดียว เธอรู้ดี แต่ทุกครั้งตัวของอคิณ ก็ยังป้องกัน ” หึ ฉันสะอาดพอ “ ปึกสวบ!!!!

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more