อคิณอย่าร้าย

กล้าลองดี

อคิณพูดสั่งนางบำเรอของตัวเองจบ เขาก็วางสายจากเนยหวานทันที แล้วก็นั่งรอเพราะคิดเอาไว้ว่าเนยหวานต้องมาตามที่เขาต้องการอย่างแน่นอน เพราะทุกครั้งที่เขาเรียกตัวเธอเเบบนี้ ไม่ว่าเนยหวานจะกำลังทำอะไรอยู่ เธอก็มาหาเขาอยู่ดี

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

อคิณนั่งอยู่ตรงโต๊ะไม้ตรงหลังตึกเก่า ที่ประจำของพวกเขาแล้วมองไปทางเดิน แต่ก็ยังไม่เห็นวี่แววของเนยหวาน จนคนที่คลายอารมณ์ของตัวเองในช่วงนั้นแล้ว ก็เริ่มขมวดคิ้วขึ้นอีกครั้ง และเริ่มกัดกรามกรอด ความหงุดหงิดเริ่มเกาะกินใจของอคิณขึ้นมาอีกครั้ง เพราะหญิงสาวไม่มาตามที่เขาบอก

” เนยหวาน เธอกล้าลองดีกับคนอย่างฉันใช่มั้ย “ เขาพูดออกมาด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิดมากปนโมโห ที่เนยหวานกล้าลองดีกับเขา และนี้ก็เป็นครั้งแรกกที่เธอทำ

” ไออคิณ น้องมันคงเรียนอยู่ “ น้ำเสียงรอดไรฟันที่เพื่อนใช้ มันทั้งน่ากลัวและดุดัน จนเพื่อนๆที่นั่งกันอยู่มองไปที่ใบหน้าของอคิณพร้อมกัน เพราะเวลานี้ ส่วนมากนักศึกษาก็จะเข้าเรียนกัน มีแต่พวกเขานี้เเหละ ที่ไม่เข้าเรียน

พรึบ

“ เฮ้ย มึงจะกลับแล้วเหรอ ” พายุที่เห็นอคิณไม่พูดอะไร ในตอนที่วายุพูดจบ แต่มันกลับลุกขึ้นเหมือนกำลังจะไปทางไหน หรือว่ามันจะกลับแล้ว

“ คาสิโน ”

บอกเพื่อนออกไปเพียงเท่านั้น แล้วอคิณก็เดินออกจากตรงนี้ไปขึ้นรถซุปเปอร์คาร์ของตัวเองที่จอดอยู่ไม่ไกล แล้วขับออกไปด้วยเสียงท่อที่ดังกระหึม ออกไปจากมหาวิทยาลัย พอมาถึงอคิณ ก็ต้องหยิบนิโคตินขึ้นมาจุดสูบเพื่อระบายความหงุดหงิดในใจของตัวเองเพราะวันนี้เนยหวาน เธอกล้าที่จะต่อต้านและก็ไม่ทำตามที่เขาบอก อคิณ ไล่ความหงุดหงิดในใจของตัวเองและปล่อยควันสีขาวให้พ่นออกมาหนักๆ แต่มันก็ยังไม่ทำให้อาการร้อนรุ่มในใจของเขาเย็นลงได้ อคิณ เลยให้ลูกน้องของเขาติดต่อไปยังนางแบบสาวเพื่อที่จะทำให้เขาได้ระบายอารมณ์ความหงุดหงิดที่มีออกให้หมด

ด้านเนยหวาน

หลังจากที่เธอวางสายของพี่อคิณ ไปแล้ว เธอก็หันกลับมาตั้งไจเรียนของเธอต่อ จนกระทั่งหมดคาบเรียนและก็มีเรียนอีกทีในช่วงบ่าย เนยหวาน เลยเลือกที่จะเดินมายังด้านอาคารเรียนที่คิดว่าอคิณ น่าจะอยู่ตรงนี้

“ เนยหวาน ” โฟมที่นั่งสูบบุหรี่อยู่พอเห็นรุ่นน้องคนสวย เลยได้เรียกน้องเอาไว้

“ พี่โฟมเห็นพี่อคิณ หรือเปล่าคะ ” เพราะตรงนี้ก็มีเพื่อนของพี่อคิณ อยู่กันครบแต่เธอไม่เห็นคนที่เธอเดินมาหาจึงได้เอ่ยถาม

“ มันไปคาสิโนแล้วแหละ ” โฟมตอบออกไปเพราะก่อนหน้านี้เพื่อนตัวดีของเขาดันโดดเรียนและก็หนีไปหลบที่คาสิโนของมัน

“ แต่อารมณ์ของมันคูณร้อยเลยนะ ” เป็นวายุที่พูดออกมาเพื่อที่อยากได้เตือนเนยหวาน เพราะว่าน้องจะได้ตั้งรับอารมณ์ร้ายกาจของอคิณ ได้ถูก

“ ไม่มีเหตุผลเลย เนยหวานเรียนอยู่ ” พอรู้ว่าอีกคนอยู่ในอารมณ์ไหนทำให้เนยหวานต้องพูดคำนี้ออกมา

“ อืม พวกพี่เข้าใจ แล้วนี่เนยหวานมาหามัน แต่ก็ไม่เจอแล้วพวกพี่ว่าเรากลับไปเรียนเถอะ ลองไม่สนใจมันบ้าง หมาบ้าอย่างมัน หากเราไม่สนใจ เดี๋ยวมันก็กลับมา ”

ที่พายุพูดบอกกับเนยหวานแบบนี้ เพราะพวกเขาทุกคนเห็นมาตลอดสองปีที่เนยหวานอยู่กับอคิณ เพื่อนของเขามันปากร้ายแต่มันก็ไม่สามารถที่จะไม่มีเนยหวานอยู่ในชีวิตมันได้หากพวกเขา สอนให้เนยหวานแข็งข้อกับไอคินสักครั้งเผื่อมันก็อาจจะคิดได้ แต่หากมันคิดไม่ได้มันก็เกินคนแต่เรื่องแบบนี้ถ้าให้เดาตอนนี้คนอย่างอคิณ มันก็คิดว่าเนยหวานเป็นของตาย ที่มันจะทำยังไงก็ได้ มันคิดว่าตัวของมันเหนือกว่าเนยหวานทุกอย่างเลยทำสันดานแบบนี้ออกมา

“ เนยหวานชินแล้วล่ะค่ะ ” สองปีที่ผ่านมาเธอไม่เคยที่จะไม่ทำตามที่เขาบอกก็ยังโดนคำพูดร้ายจากปากของเขาแถมยังเป็นอารมณ์ที่หงุดหงิดใส่เธอตลอด และตอนนี้ เธอก็ก็พอที่จะรู้อยู่แล้วว่าคืนนี้เธอคงเจออะไร

“ แล้วนี่เราจะไปเรียนต่อหรือว่าไปหามันที่คาสิโนล่ะ ” โฟมเอ่ยถามเนยหวาน เพราะเนยหวานคงจะรู้นิสัยของเพื่อนเขาดีที่สุด

“ เนยหวาน คงไปหาพี่อคิณ ที่คาสิโนค่ะ ” เผื่อว่าการที่เธอไปมันอาจจะลดโทษให้เธอได้บ้างเนยหวานคิดอย่างนั้น เพราะบางครั้งเธอเคยทำให้เขาโกรธแต่ พอเธอเป็นหมาเชื่องที่เขาอยากให้เป็น อคิณ ก็ไม่ทำโทษเธอหนัก

“ เห้อ เรานี่แทนที่จะแข็งกับมันบ้าง ” พอเนยหวานตอบแบบนั้น โฟมก็ได้พูดออกมาและเนยหวานก็ได้แต่ยิ้มให้กับพวกเขาก่อนที่เธอจะเดินออกไป

“ ช่วงบ่ายฉันไม่เข้านะ ” เนยหวาน มาที่รถของตัวเองที่จอดอยู่และก็ไม่ลืมที่จะส่งข้อความไปบอกกับเพื่อนของเธอทั้งสองคน แต่ก็ไม่รอให้เพื่อนของเธอตอบกลับมาเพราะตอนนี้เธอจะไปที่คาสิโนของอคิณ

K&KM คาสิโน

รถสปอร์ตสีขาวขับเข้ามาจอดที่บริเวณหน้าคาสิโน เนยหวานเคยมาที่นี่แล้วครั้งหนึ่งตอนที่พ่อและแม่ของเธอ ยกร่างร่างกายนี้ของเธอให้กับอคิณ ตั้งแต่ครั้งนั้นเนยหวานก็ไม่เคยมาที่นี่อีกเลย แต่ครั้งนี้เธออยากที่จะมาหาอคิณ คนตัวเล็กที่อยู่ในชุดนักศึกษาพอดีตัวลงจากรถและก้าวเดินมาที่ประตูทางเข้าของคาสิโนแห่งนี้ก็เจอกับ ชายชุดดำที่ยืนอยู่ทางหน้าประตูสองคนยืนอยู่

“ เข้าไม่ได้ครับ ” ชายชุดดำคนหนึ่งพูดขึ้นมาเพราะว่าผู้หญิงคนนี้ยังอยู่ในชุดนักศึกษาดูก็รู้ว่าไม่ใช่ลูกค้าที่จะมาเล่นที่คาสิโนนี้อย่างแน่นอน

“ ฉันมาพบพี่อคิณค่ะ ” เนยหวานหยุดยืนที่หน้าชายชุดดำตัวใหญ่ทั้งสองคนนี้พร้อมกับบอกกับผู้ชายทั้งสองคนนี้

“ พี่อคิณ ไม่มีหรอกกลับไปเถอะเธอคงจำชื่อคนผิดแล้ว “ ชายชุดดำมองหน้ากันเพราะไม่รู้ว่าคนที่เด็กสาวคนนี้กำลังพูดถึงนั้นคือใคร

” เขาเป็น ลูกชายของเจ้าของที่นี่จะไม่มีได้ยังไง “ เสียงหวานตอบผู้ชายทั้งสองคนนี้

” นายน้อยของพวกเราหรอ เด็กน้อยกลับไปเถอะ นายน้อย ไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก “

พวกเขา เป็นเพียงบอดี้การ์ดแถวหน้าจึงไม่รู้ว่านายน้อยหรือนายใหญ่จะเข้ามาที่คาสิโนแห่งนี้ตอนช่วงไหน ดูท่าทางแล้วเนยหวานเธอคงจะเข้าไปข้างในไม่ได้ง่ายๆ เธอเลยโทรหาอคิณ แต่เธอโทรเท่าไหร่ อคิณ ก็ไม่รับสายเธอทำให้เนยหวานจึงเลือกส่งข้อความไปบอกเขา แต่ก็เหมือนเดิมอคิณ ไม่ได้เปิดอ่าน ทำให้เนยหวานต้องโทรหาลูกน้องของพี่อคิณแทน เพียงไม่นานดอน ลูกน้องคนสนิทของพี่อคิณ ก็รับสายเธอ

“ คุณดอนคะ เนยหวานอยู่หน้าคาสิโนของพี่อคิณ คุณดอน ช่วยบอกให้พี่อคิณ รับสายเลยหวานหน่อยได้มั้ยคะ ” เธอพูดกับคนในสายทำให้ ดอน ต้องรีบบอกเธอ

“ คุณเนยหวาน รอผมอยู่ตรงนั้นครับเดี๋ยวผมลงไป ” ดอน ไม่รู้ว่านายน้อยของเขากับคุณเนยหวาน มีอะไรกันหรือเปล่าจึงทำให้คุณเนยหวาน มาหานายน้อยถึงที่นี่ ดอนเลยลงมาที่หน้าคาสิโน ที่เนยหวานยืนรออยู่

“ คุณเนยหวานมาหานายน้อยหรอครับ ” ดอนเดินมาถึง ก็ถามเนยหวานทันที

“ ค่ะ พี่อคิณ ให้เนยหวานมาหาแต่ตอนนั้นเนยหวานเรียนอยู่ ก็เลยมาหาเขาที่นี่ ” เนยหวานบอกกับดอน ทำให้ดอนได้รับรู้

“ งั้น คุณเนยหวานไปรอนายน้อยที่ห้องทำงานของนายน้อยก่อนก็ได้ครับ ” แล้วดอนก็พาเนยหวานเข้าไปรอที่ห้องทำงานของอคิณ