เช้าวันต่อมา
เนยหวานเธอก็ยังมีอาการเหมือนเดิมซ้ำๆ จนอคิณ เริ่มมีการสงสัยและเริ่มเป็นห่วงเธอมากขึ้นแล้ว เพราะอาการที่เนยหวานเป็นมันนานเกินไปแล้วและนี่มันก็เป็นอาทิตย์ที่สองได้แล้วที่เธอเป็นแบบนี้ทุกวัน อคิณ ลงจากเตียงแล้วเดินเข้ามาหยุดที่ด้านหลังของเนยหวานภายในห้องน้ำพร้อมกับลูบหลังให้เธอ โดยที่เนยหวานเองเธอก็ไม่ได้ขัดขืนหรือต่อว่าอะไรเขา
“ ฉันว่าเธอควรไปหาหมอได้แล้วนะเนยหวาน หรือเธอจะให้หมอมาตรวจที่นี่ ” เพราะอาการของเนยหวานมันไม่สู้ดีเลยเท่าที่เขาสังเกตมา ในช่วงเช้าเธอจะอาเจียนแบบนี้เป็นทุกวันแล็บช่วงกลางวันไม่หวานก็จะหน้ามืดและก็เหม็นอาหารรวมไปถึงบางครั้งเธอยังเหม็นเขาด้วย อีกทั้งวันๆ เนยหวานก็เอาแต่นอนพักผ่อน ทั้งที่ช่วงกลางคืนเขาแทบไม่ได้ก่อกวนอะไรเธอเลยด้วยซ้ำ
“ ไม่เป็นไรค่ะเนยหวานแค่อาหารเป็นพิษ ” เธอตอบเขาเพียงคำตอบเดิม และหญิงสาวก็เดินออกมาจากเขาแล้วมานั่งที่ปลายเตียงนอน ดังเด
