ผ่านไปสักพักใหญ่
คนที่ได้นอนเต็มอิ่มแล้วและเธอก็ได้รับน้ำเกลือจากคุณหมอไปหนึ่งกระปุกทำให้เนยหวานรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเธอก็รู้รู้สึกดีขึ้นและไม่อ่อนเพลียอย่างที่เป็นมาหลายวัน เธอหันมองด้านข้างก็เห็นว่าเป็นอคิณ ที่กุมมือเธออยู่และเขาเอง ก็กำลังนั่งหลับอยู่ข้างกันกับเธอ เนยหวานมองใบหน้าของอคิณนิ่ง ก่อนที่เธอจะชักมือออกจากการถูกกุมมือจากเขา ทำให้อคิณ ได้ลืมตาตื่นขึ้นมา
“ หนูตื่นแล้วหรอ ” เสียงงัวเงียของคนที่เพิ่งตื่นขึ้นมาเพราะเห็นใบหน้าสวยหวานของหญิงสาวเขาก็ถามน้องด้วยสรรพนามที่ไม่เคยเรียกมาก่อนทำให้เนยหวานถึงกับต้องงงภายในใจแต่เธอก็ไม่ได้รู้สึกยินดียินร้ายกับคำเรียกนี้ของเขา
“ ค่ะ ” เธอตอบออกมาเพียงเท่านั้นและเนยหวานก็พยุงตัวเธอให้ลุกขึ้นนั่งโดยมีอคิณรีบเข้ามาช่วยน้อง
“ เหม็นจัง ” แต่พอเธอได้ลุกขึ้นนั่งแล้วทำให้เราทั้งคู่ได้อยู่ใกล้กันมากกว่าตอนที่เธอนอน กลิ่นน้ำหอมของอคิณมันก็ขึ้นจมูกของห
