ADAM VALDEZ: Chapter Nine
1005 Words
Gabing-gabi na. Tahimik na ang buong gusali, halos patay na ang ilaw sa bawat floor. Ang tanging naririnig ko ay ang mahinang humming ng elevator habang pababa ito mula sa top floor. Ang hallway ay tila abandonado, ang bawat yapak ko sa marmol ay lumilikha ng mahinang echo sa katahimikan.
Hawak ko ang tablet ko sa dibdib, mga papel sa kabilang kamay, at isang takeaway coffee cup sa ilalim ng braso. Pagod na ang katawan ko, pero mas pagod ang utak ko sa kakaisip kung anong ginagawa ng puso ko kapag siya ang kasama ko.
Adam Valdez. Hindi ko alam bakit iba ang nararamdaman ko ngayon. Katulad ito ng nararamdaman ko limang taon na ang nakararaan at ayaw na ayaw ko sa feelings na iyon. I want to hate him! I must!
Hindi ko na mabilang kung ilang beses ko siyang tinangka'ng iwasan, pero mas marami pa rin ang pagkakataong kusa siyang sumusulpot—tahimik, malamig, pero laging naroroon sa mga pinakamahinang sandali ko.
Nagbukas ang elevator at akala ko ay walang laman. Pero nandoon siya. Ang lalaking kanina ko pa iniisip.
Adam.
Nakatayo sa sulok, hawak ang kanyang telepono, nakasandal sa pader ng elevator. Ang sleeves ng puting shirt niya ay nakarolyo hanggang siko, exposing his forearms—defined, veined, strong. His tie hung loose around his neck, at parang bagong paligo sa ulan ang buhok niya, medyo magulo.
Ang buong akala ko ay wala na siya sa office at umalis na.
Tumingin siya sa akin saglit.
I froze for a second.
Pero gaya ng dati, nilunok ko ang kaba at pumasok.
"Working late?" tanong niya habang tinitingnan akong lumapit.
"Same as you, I guess," sagot ko, tahimik pero may lakas.
Napasikip ang hawak ko sa tablet. Pero pumasok ako. Wala na akong choice. This was the only working elevator.
Pareho kaming tahimik. At kahit na paghinga ay halos pigil na pigil. Wala kaming kibuan. Ilang segundo pa lang pero parang may bumabagsak na bagyong hindi lang sa paligid, kundi sa pagitan naming dalawa.
Tumingin ako sa digital floor indicator sa itaas.
24… 23… 22…
Habang bumababa ang elevator, naramdaman kong unti-unting bumabagal ang hininga ko. He wasn’t even touching me—pero parang nilalamon na ako ng presensya niya.
"May problema ka ba sa design?" tanong ko, just to break the silence.
"Hindi," sagot niya. "You’re doing well."
Napalingon ako.
He was already looking.
Diretso, malalim at mainit.
Hindi mata ng boss. Hindi rin mata ng legal guardian. Mata ng lalaking may itinatagong apoy.
"Why do you keep looking at me like that?" tanong ko, pabulong, pero matalim.
"Like what?" he asked, calm but too focused. Masyado niyang sineryoso ang tanong ko—at yun ang mas kinabog ng puso ko.
"Like you want to touch me…" Nilunok ko ang kaba. "…but you’re stopping yourself."
Tumigil ang mundo.
Tumigil din ang elevator sa isang floor—pero walang sumakay. At nang muling sumara ang pinto, mas lalo kong naramdaman ang init ng katahimikan sa pagitan naming dalawa.
Naglakad siya nang dahan-dahan.
Isang hakbang. Dalawa. Hanggang sa naramdaman kong ang likod ko'y dumikit na sa pader ng elevator. I was caged.
He stopped right in front of me.
He let out a breath—like he’d been holding it in for years. Then he moved.
Our bodies weren’t touching. But barely. An inches and shallow breath away.
"Because I do," he whispered, his voice deep and rough like gravel soaked in desire.
Napalunok ako at halos hindi na makahinga sa narinig galing sa kanya. Ngunit matapang ko pa rin siyang hinarap at sinagot.
"T-then why don’t you?" tinig ko’y halos hindi ko makilala—matapang, nang-aakit, nanginginig.
Ang mga mata niya at napatitig sa akin, hanggang bumaba sa aking labi.
He didn’t move. But his jaw clenched. His hand flexed at his side. Halos parang gusto niyang ilapat ang kamay niya sa balat ko, pero pinipigilan niya ang sarili niya—para bang bawat hibla ng lakas niya’y kinokonsumo ng pagtitimpi.
"Because if I start…" humigpit ang boses niya, bahagyang pumikit ang mga mata. "…I might not stop."
Pumikit ako.
His breath fanned over my lips. Hindi pa niya ako hinahalikan, pero ramdam kong naroon na kami sa dulo—isang paghinga na lang ang pagitan ng katinuan at kapusukan.
"You say that like it's a bad thing," sabi ko, halos isang bulong.
He opened his eyes. It was dark, burning and wild.
"Tinitingnan mo ba sarili mo, Misty?" sabi niya, boses niyang may panginginig. "You stand in front of me like this… and expect me not to break?"
"Ayoko nang kontrol," bulong ko. "Ayoko nang pigilan mo ‘ko. Ayoko na ring pigilan ang sarili ko."
Then he did it.
He reached out. His hand slowly, painfully slowly, touched my jaw. Then my neck. His thumb brushed the line of my throat—a featherlight graze that made my knees tremble.
Gusto ko ng matumba dahil sa panginginig ngunit ang pride ko na lang tanging nagpapatayo sa akin.
"Damn it, Misty," bulong niya. "You make it so hard not to touch you."
"Then don’t stop yourself," I dared. My hands reached for his shirt—clutched the fabric, pulled him closer.
His lips hovered over mine. But still not kissing. The anticipation was louder than the hum of the elevator.
He groaned—low, frustrated, guttural.
"I’m not supposed to want you," he whispered, forehead pressed to mine. "But f**k, I do. Every damn day."
"Then want me," I gasped. "Here. Now."
The elevator stopped and the door opened.
He pulled away—sharp, quick, painful.
Just like that, the heat snapped.
Nag-ayos siya ng kwelyo at lumayo. Bumalik sa kanyang pader. His jaw was clenched, his fists tight.
"Get out first," he ordered, cold again. But I can see his eyes were burning.
I stepped out. Hindi ako lumingon. Pero bago magsara ang pinto ng elevator, narinig ko ang pabulong niyang mura.
"Damn it, Misty…"
And I smiled.
Because I knew— he was already losing his control.
- Writer
