วันต่อมา
ใบหน้าหวานซูบซีดลงไปมากทว่าดวงตาที่เคยบวมช้ำเริ่มมีความนิ่งสงบขึ้น เธอสวมกอดรูปถ่ายหน้าศพของยายเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันมามองชายหนุ่มที่ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ข้างหลังเธอเสมอ
“เฮียคะ... มาพักทานน้ำก่อนเถอะค่ะ”
ปริมเดินเข้าไปหาเขาพร้อมแก้วน้ำพลาสติกเล็กๆ ในมือ แววตาที่เคยมองเขากับความหวาดระแวง ตอนนี้กลับเปลี่ยนเป็นความรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างเห็นได้ชัด
“ฉันไม่เหนื่อย... เธอต่างหากที่ควรพัก เดินรับแขกจนหน้าซีดหมดแล้ว”
คลาวด์เอ่ยเสียงเรียบพลางรับแก้วน้ำมาถือไว้ สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าเล็กที่ดูเปราะบาง
“เรื่องที่วัดจัดการเสร็จหมดแล้วนะ หลังจากเผาศพยายพรุ่งนี้ ฉันจะพาเธอไปทำบุญต่อ”
“ขอบคุณนะคะเฮีย... ถ้าไม่มีเฮีย ปริมคงทำอะไรไม่ถูกจริงๆ”
ปริมก้มหน้านิ่ง ความรู้สึกที่เริ่มยอมรับในตัวเขาค่อยๆ ซึมลึกเข้าไปในใจ เธอเริ่มมองข้ามความดุดันและสถานะมาเฟียของเขาไป และเห็นเพียงผู้ชายคนหนึ่งที
