“ปริม”
ในขณะที่รถหรูสีดำขลับกำลังเคลื่อนตัวออกไปจากหน้าประตูโรงเรียน สายตาคู่หนึ่งก็จับจ้องมองตามไป ด้วยความสงสัยปนตื่นเต้น ฝุ่นเพื่อนสนิทของปริม ที่กำลังจะก้าวขึ้นรถยนต์ของครอบครัวถึงกับหยุดชะงัก จนพ่อกับแม่ของเธอต้องหันมองตามสายตาลูกสาวไป
“นั่นหนูปริมเพื่อนเราไม่ใช่เหรอฝุ่น ทำไมไปขึ้นรถคันใหญ่แบบนั้นล่ะลูก”
คุณแม่ของฝุ่นเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ เพราะปกติจะเห็นปริมดูเรียบง่ายและประหยัดมาตลอด อีกทั้งปกติแล้วเธอจะขึ้นรถประจำทางตลอด
“เอ่อ... ใช่ค่ะแม่ คนนั้นปริมเองค่ะแม่”
ฝุ่นตอบตะกุกตะกัก พยายามเก็บอาการตาโต
“แล้วคนที่มารับใครอ่ะลูก”
“เห็นปริมบอกว่าเป็น... เป็นคนที่เขารู้จักน่ะค่ะแม่ คงเป็นญาติหรือคนที่ผู้ใหญ่ฝากฝังให้ดูแลมั้งคะ”
ฝุ่นตอบเลี่ยงๆ ไปแบบนั้น เพราะไม่อยากให้พ่อแม่คิดมาก แต่ในใจลึกๆ ของเธอมันตะโกนก้องว่าดูแปลกๆ
‘ญาติอะไรจะหล่อเท่ระเบิดระเบ้อ แถมยังดูรวยระดับมาเฟียขนาดนั
