เช้าของวันใหม่
แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ้าม่านผืนบางเข้ามาในห้องนั่งเล่น กระทบเข้ากับใบหน้าคมเข้มของคลาวด์ที่ค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้นมาด้วยอาการหนักอึ้งที่ศีรษะ กลิ่นหอมจางๆ ที่ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมฉุนเฉียวแบบที่เขาคุ้นเคยลอยมาปะทะจมูก ทำให้เขารู้สึกตัวว่าสัมผัสที่เขากำลังหนุนนอนอยู่นั้นมันนุ่มนิ่มผิดปกติ
คลาวด์ลืมตาโพลงขึ้นมาทันที ก่อนจะชะงักกึกเมื่อพบว่าตัวเองนอนหนุนตักของปริมอยู่
"........"
เขานิ่งค้างมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่หลับพับไป ทั้งที่มือข้างหนึ่งยังวางอยู่บนหนัสือเล่มหนา กองเอกสารงานกลุ่มวางระเกะระกะอยู่ข้างตัวเธอ ดูท่าว่ายัยเด็กนี่คงจะปั่นงานจนเสร็จ ทั้งที่เขายังนอนทับขาเธอไว้แบบนี้ทั้งคืน
ความรู้สึกผิดวูบเข้ามาในอก แต่ความเอ็นดูที่มีมากกว่าทำให้คลาวด์เผลอกระตุกยิ้มมุมปาก เขาจ้องมองแพขนตายาว และริมฝีปากบางสีชมพูระเรื่อที่เผยอออกน้อยๆ อย่างน่าเอ็นดู
‘ดื้อจริงๆ... บอกให้ไปนอนก็ไม่ไป’ คลา
