กริ๊ก...
เสียงประตูระบบดิจิทัลล็อกดังเบาๆ เป็นสัญญาณว่าโลกภายนอกถูกตัดขาดไปแล้ว ปริมเดินตามหลังคลาวด์เข้ามาในห้องด้วยท่าทีเกร็งๆ ดวงตากลมโตกวาดมองความกว้างขวางที่ดูหรูหราจนน่าใจหาย แต่มันกลับไม่มีความอบอุ่นเหมือนบ้านไม้หลังเล็กของยายเลยสักนิเศษเดียว
“ยืนบื้ออยู่ทำไม เข้ามาสิ”
คลาวด์หันมาดุเสียงเรียบ แต่มือของเขากลับไม่ได้ว่างเปล่า
ในมือหนาที่เคยจับแต่ปืนหรือเซ็นเอกสารพันล้าน ตอนนี้กลับตระกองกอด ตุ๊กตาหมีเน่าตัวโปรดของปริมเอาไว้เสียแน่น เป็นภาพที่ถ้าพีพี หรือใครมาเห็นเข้าคงต้องขยี้ตาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพราะมาเฟียหนุ่มผู้เย็นชาอย่างคลาวด์ ไม่เคยลดตัวลงมาถือของให้ผู้หญิงคนไหนมาก่อน อย่าว่าแต่ตุ๊กตาผู้หญิงแบบนี้เลย แม้แต่กระเป๋าแบรนด์เนมราคาแพงเขาก็ไม่เคยชายตาแล
ปริมมองตามตุ๊กตาในมือเขาแล้วเม้มปากแน่น
“เอ่อ... ส่งตุ๊กตาคืนให้หนูเถอะค่ะ หนูถือเองได้”
คลาวด์ชะงักไปนิด เขาเหลือบมองเจ้าตุ๊กตา
