เวลาต่อมา
“พี่พีคะ จอดตรงนี้ค่ะ จอดตรงฟุตบาทไกลๆ ตรงโน้นเลยค่ะ”
ปริมรีบร้องบอกพลางชี้ไปที่ทางเท้า ที่ห่างจากหน้าประตูโรงเรียนไปเกือบสองร้อยเมตร
พีพีชะงักเท้าที่กำลังจะเหยียบคันเร่งต่อ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางเหลือบมองกระจกหลัง
“ไม่ได้ครับคุณปริม นายสั่งกำชับผมไว้ว่าต้องส่งให้ถึงหน้าประตูโรงเรียน เพื่อความปลอดภัยครับ”
“จอดตามที่หนูบอกเถอะนะคะพี่พี... หนูขอร้อง”
ปริมทำตาปริบๆ น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความอึดอัด
“หนูไม่อยากให้เพื่อนหรือครูเห็นรถคันนี้ หนูไม่อยากให้ใครถามว่ามากับใคร หรือไปอยู่ที่ไหนมา หนูขอเดินไปเองอีกนิดเดียวนะคะ”
พีพีนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาเห็นความลำบากใจในแววตาของเด็กสาวตรงหน้า แม้คำสั่งของคลาวด์จะถือเป็นประกาศิต แต่เขาก็พอจะเข้าใจความรู้สึกของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ไม่อยากตกเป็นเป้าสายตา
“เฮ้อ... ก็ได้ครับ”
พีพีถอนหายใจยาวก่อนจะค่อยๆ หักพวงมาลัยเข้าจอดเทียบฟุ
