“นายครับ คุณปริมมาแล้วครับ”
เสียงของพีพีเรียกสติปริมที่กำลังยืนตะลึงกับความระยิบระยับของห้างหรู เธอเอาแต่มองซ้ายมองขวาอย่างตื่นเต้น เหมือนเด็กน้อยที่หลุดเข้ามาในแดนมหัศจรรย์ จนแทบไม่ได้สังเกตเลยว่าคลาวด์ ยืนรออยู่ตรงหน้าในชุดสูทลำลองที่ดูหล่อเหลา จนคนแถวนั้นต้องเหลียวมอง
“อืม... นายกลับไปรอที่รถก่อน”
คลาวด์สั่งเสียงเรียบ
“ครับนาย”
พีพีรับคำสั่ง ก้มศีรษะให้เล็กน้อยตามมารยาทแล้วหมุนตัวเดินจากไปทันที
ปริมที่เห็นว่าพีพีที่เป็นที่พึ่งเดียวในตอนนี้กำลังเดินไป เธอก็รีบก้าวเท้าสั้นๆ เดินตามหลังพีพีไปติดๆ ด้วยความเคยชิน โดยที่ไม่ได้สนใจเลยว่าคลาวด์ยืนอยู่ตรงนั้น
“นี่... ลองชุดนี้สิ ฉันว่าชุดนักเรียนเธอควรเปลี่ยนได้แล้ว”
คลาวด์พูดขึ้นพร้อมกับหยิบชุดนักเรียน ม.ปลายชูขึ้นมา พร้อมกับชุดเดรสสีหวานที่เขาตั้งใจเลือกให้ แต่พอหันกลับมามองเขาก็ต้องชะงัก เพราะร่างบางของปริมไม่ได้อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว แ
