เวลาต่อมา
เสียงโทรศัพท์ของคลาวด์ดังขึ้นอีกครั้ง และทันทีที่เห็นว่าเป็นเบอร์ของภรีม เพื่อนสนิทจอมบงการ เขาก็กดรับสายด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“อืม...”
“ไอ้คลาวด์! มึงอยู่ไหนของมึงวะ”
เสียงปลายสายโวยวายมาตามลมทันที
“กูกำลังไป”
คลาวด์ตอบสั้นๆ สไตล์เดิม
“กำลังไปของมึงนี่คือถึงไหนแล้ว กูกับไอ้ศิลารอมึงจนรากจะงอกทะลุเก้าอี้แล้วเนี่ย กะจะให้กูรอจนถึงเช้าพรุ่งนี้เลยหรือไงวะ!”
ภรีมเร่งยับด้วยน้ำเสียงที่บอกชัดว่าความอดทนเริ่มต่ำ
“นี่มึงโมโหหิวหรือไงวะ”
คลาวด์สวนกลับนิ่งๆ ขณะก้าวขาลงจากรถ แล้วเดินเข้าไปในร้านด้วยมาดสุขุม สายตาสอดส่ายหาโต๊ะที่เพื่อนรออยู่
“กูไม่ได้โมโหหิวเว้ย! แต่มึงเลทนานเกินไปแล้วไอ้เพื่อนเวร”
“รู้แล้ว... กูถึงแล้วเนี่ย มึงจะเร่งอะไรนักหนาวะ”
คลาวด์บ่นอุบอิบพร้อมกับหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ ภรีมที่กำลังยกหูโทรศัพท์ค้างไว้อยู่
ภรีมสะดุ้งโหยงหันมามองคนข้างๆ ที่มานั่งประชิดตัวตั
