Odasında kitaplığının yanındaki berjere dizlerini karnına çekip, kollarını da dizlerinine sararak oturdu Güldem. Sanki beden ağırlığının birkaç misli bir yük üstüne binmiş gibi ağırlaşan başını dizlerine dayadı. Sessiz gözyaşlarına zihninde cirit atıp, tüm aklını kuşatan olumsuz düşünceler eşlik ediyor, gözlerindeki seli daha da coşturuyordu.
"Hepsi benim suçum hepsi!" Diyerek iç hesaplaşmasını ve kendini suçlamayı sürdürüyordu. Rüya gibi geçen bir ay, yine kendi eliyle berbat olmuş hissi yakasını bırakmıyordu. İlk kez tattığı aşk, onu bulutların bile üstüne çıkarmış, o ise bu hafiflik ve mutluluğa uygun davranmayarak düşmeye başlamış ve düşerken de Korhan'ı da kendine çekerek birlikte çakılmalarına sebep olmuştu sanki.
"Benim yüzümden karakolluk da oldu, artık mümkünü yok görmek isteme
