Nazlı’nın başı göğsümdeydi.
Saçlarının kokusu hâlâ burnumdaydı. Parmaklarım istemsizce o yumuşak tellerin arasında dolaşıyordu. Az önce yaşadıklarımız hâlâ içimde yankılanıyordu ama beni asıl sarsan o değildi.
Onu sevdiğimi söylemiştim. Hem de hiç düşünmeden.
Gözlerimi kapattım. Bu söz benim için kolay değildi. Hayatım boyunca kimseye böyle bir şey söylememiştim. Söylemeye de niyetim yoktu.
Ama Nazlı farklıydı.
Kollarımın arasında hafifçe kıpırdadı. Başını kaldırdığında göz göze geldik. O utangaç bakışlarının altında bir sürü soru vardı.
“Civan,” dedi.
Sesindeki o tereddüt beni daha da dikkatli yaptı.
“Uyumadın mı güzel karım?” dedim.
Uyumamıştı zaten. Belli oluyordu. Başını salladı. Dudaklarını ısırdı. Bir şey söylemek istiyordu ama çekiniyordu. Elimi çenesine götürüp yüzünü bana
