ย้อนเวลารัก

บทที่ 5/2

คำเตือน : โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

============================

ภมรพรรณ์นิ่งเงียบเหลือบสายตามองธาราลักษณ์ที่ยังงงๆ อยู่ แต่เมื่อถูกพ่อถามย้ำอีกครั้งจึงได้สติ

"ใช่ไหมเจ้าลักษณ์? แกดูแลน้องอิงได้ใช่ไหม?"

เมื่อพ่อส่งโอกาสมาให้เขาถึงมือขนาดนี้แล้ว มีหรือที่ธาราลักษณ์จะปฏิเสธ แน่นอนว่าเขาต้องตกปากรับคำอยู่แล้ว!

"น้าภมรไม่ต้องเป็นห่วงเลยครับ ผมจะดูแลน้องอิงเอง"

"อะ เอางั้นเหรอคะ?"

เห็นได้ชัดว่าภมรพรรณ์ยังไม่ไว้ใจธาราลักษณ์สักเท่าไหร่ ถึงเขาจะไม่แกล้งอิงรักแล้วแต่เรื่องการดูแลเด็กคนหนึ่งเป็นเวลาหลายวันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ยิ่งอิงรักไม่ได้สนิทกับธาราลักษณ์เธอก็ยิ่งเป็นกังวล ทว่าธนากรก็ไม่ปล่อยให้เธอคิดมากจึงเอ่ยตัดบทเสียก่อน

"เชื่อใจเจ้าลักษณ์มันเถอะ เห็นอย่างนี้มันดูแลคนอื่นเก่งนะ คุณหายห่วงได้เลย"

ธนากรรู้ว่าภรรยารู้สึกอย่างไร ขณะเดียวกันก็มองว่านี่เป็นโอกาสทองที่พี่น้องต่างสายเลือดจะได้กระชับสัมพันธ์กันโดยที่ไม่มีภมรพรรณ์คอยขวาง!

ที่ผ่านมาธนากรรู้หมดนั่นแหละว่าภรรยาตัวเองคอยขัดขวางลูกชายเขาไม่ให้ใกล้ชิดอิงรัก เขาเข้าใจดีว่าภรรยารู้สึกอย่างไร แต่เขาที่เป็นพ่อของธาราลักษณ์ก็อดนึกสงสารลูกชายตัวเองไม่ได้เหมือนกันที่พยายามเข้าหาอิงรักหลายต่อหลายครั้งแต่ก็ถูกขัดจังหวะทุกครั้งไป ฉะนั้นนี่จึงเป็นโอกาสทองที่ลูกชายเขาจะได้ทำคะแนนเอาใจน้องสาว!

"ถ้าอย่างนั้นน้าฝากน้องอิงหน่อยนะคะ"

เมื่อไม่มีทางเลือกภมรพรรณ์จึงฝากฝังลูกสาวเธอไว้กับธาราลักษณ์ที่ยิ้มรับด้วยความเต็มใจ ในใจอดลิงโลดไม่ได้เมื่อคิดว่าเร็วๆ นี้เขาจะมีโอกาสได้อยู่กับอิงรักเสียทีโดยที่ไม่มีใครคอยขัดจังหวะ!

"ดูแลน้องอิงให้ดีๆ นะ ช่วงที่พ่อกับน้าภมรไม่อยู่แกก็รีบผูกมิตรกับน้องอิงซะ เป็นพี่เป็นน้องกันแล้วต้องสนิทกันเข้าไว้สิ!"

ธนากรกระซิบคุยให้ได้ยินกันเพียงสองคนเท่านั้น ในขณะที่ธาราลักษณ์เกิดอยากตะโกนเถียงว่า ‘ใครอยากเป็นพี่เป็นน้องกับอิงรักกัน?’ แต่เมื่อนึกถึงสถานะระหว่างเขากับเธอในตอนนี้แล้วก็คงต้องยอมกล้ำกลืนฝืนทนไปกับคำว่า 'พี่น้อง' ไปก่อนและเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมเมื่อไหร่เขาจะไม่ยอมเป็นแค่พี่น้องของเธอแน่นอน

"ผมจะไม่ทำให้พ่อผิดหวังครับ ผมจะสนิทกับน้องให้ไวที่สุดครับ"

เขาจะทำให้อิงรักติดเขาเป็นตังเมก่อนที่พ่อกับภมรพรรณ์จะกลับมาจากอเมริกาเลยล่ะ!

::

::

"น้องอิงคะ ผู้ปกครองมารับแล้วค่ะ"

อิงรักที่เล่นกับเพื่อนตรงสนามเด็กเล่นหันไปตามเสียงเรียกของคุณครูประจำชั้นก่อนจะวิ่งหน้าตั้งออกมาพร้อมกับรอยยิ้มกว้างดีใจเมื่อคิดว่าแม่มารับแล้ว แต่เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของธาราลักษณ์ที่ยืนหน้านิ่งรอเธออยู่รอยยิ้มที่เคยปรากฏก็เหือดหายในทันที

"มะ แม่อิงอยู่ไหนคะ?"

อิงรักถามคุณครูประจำชั้นที่ยิ้มแย้มให้กับเธอในขณะที่คอก็เอาแต่ชะเง้อมองไปยังด้านหลังของธาราลักษณ์เพื่อหาแม่ตัวเองเพราะคิดว่าแม่ต้องมารับเธอแน่ๆ

ที่ผ่านมาก็มีแต่ภมรพรรณ์ที่มาส่งมารับเธอ แต่ทำไมวันนี้ถึงไม่มีแม่มารับล่ะ?

"น้องอิงลองถามพี่ชายดูนะคะ แต่แม่น้องอิงบอกกับคุณครูว่าช่วงนี้พี่ชายจะมารับค่ะ"

มะ ไม่จริง! นะ น้องอิงไม่อยากกลับกับพี่ลักษณ์! ไม่เอานะ!!!

อิงรักมองหน้าธาราลักษณ์ด้วยดวงตาแดงก่ำจวนเจียนจะร้องไห้ออกมา คนที่ได้ชื่อว่าเป็นพี่ชายเห็นอิงรักมองมาที่เขาด้วยความผิดหวังที่เขาไม่ใช่แม่ของเธอก็ทำเอาใจเสียไม่น้อย แต่เมื่อได้รับหน้าที่ที่ต้องดูแลอิงรักมาแล้วเขาก็ต้องทำให้ดีที่สุดอย่างที่เคยรับปากภมรพรรณ์เอาไว้

"กลับกันเถอะน้องอิง"

ธาราลักษณ์ระบายยิ้มที่หาได้ยากให้กับอิงรักหวังว่าจะดูเป็นมิตรในสายตาเธอซึ่งมันได้ผลเมื่ออิงรักเห็นแล้วถึงกับชะงักนิ่งไป

เมื่อก่อนเขาไม่เคยยิ้มให้เธอเลย เจอหน้ากันทีไรมีแต่จะมองกันด้วยสายตาไม่เป็นมิตรทั้งยังข่มขู่คุกคามอีกต่างหาก แต่เมื่อเห็นเขายิ้มให้ก็ทำเอาเธอถึงกับไปต่อไม่เป็นก่อนจะหลบสายตาเขาด้วยการมองพื้นพร้อมทั้งเดินผ่านอย่างไม่สนใจ

ธาราลักษณ์ที่ถูกเมินไม่ได้พูดอะไรแต่ก็เดินตามหลังเธอเงียบๆ ทว่าคนที่เดินได้แค่ไม่กี่ก้าวก็ต้องหยุดชะงักก่อนจะเป็นฝ่ายหันกลับมาพูดกับเขาเสียเอง

"รถพี่ลักษณ์จอดตรงไหนคะ?"

รอยยิ้มบางผุดขึ้นตรงมุมปากได้รูป ธาราลักษณ์ไม่ได้พูดอะไรแต่เป็นฝ่ายเดินนำอิงรักไปยังรถเบนท์ลี่ย์สีดำคันหรูที่จอดอยู่ไม่ไกล

ธาราลักษณ์สันทัดขับรถไปไหนมาไหนด้วยตัวคนเดียว เพราะอย่างนั้นการที่เขามารับอิงรักที่โรงเรียนจึงมาเพียงคนเดียวเท่านั้น ปกติแล้วช่วงนี้เขาทำงานเลิกค่อนข้างดึกแต่เมื่อได้รับหน้าที่ที่ต้องดูแลอิงรักมาแล้วเขาจึงปรับเปลี่ยนเวลาการทำงานของตัวเองเพื่อให้สอดคล้องกับเธอ

เขาก็แค่เลิกงานเร็วขึ้นเพื่อมาให้ทันรับอิงรักกลับบ้านแต่ก็ต้องแลกกับการที่เขาต้องหอบงานมาทำต่ออที่คฤหาสน์เช่นกัน แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้สร้างความลำบากใจให้กับเขาแต่อย่างใด

"น้องอิงหิวข้าวหรือยัง? อยากทานอะไรก่อนกลับบ้านไหม?"

น้ำเสียงของธาราลักษณ์ไม่ได้ห่างเหินหมางเมินเหมือนก่อนอีกแล้ว ระยะหลังๆ เขาใช้น้ำเสียงนุ่มนวลกับเธอมากขึ้น แน่นอนว่ามันช่วยลดอาการหวาดระแวงที่มีต่อเขาได้มาก แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังมีอาการเกร็งๆ เมื่ออยู่ต่อหน้าเขา

"อิงไม่อยากทานอะไรค่ะ อิงอยากกลับบ้านไปหาคุณแม่"

อิงรักยังไม่รู้ว่าแม่ตัวเองได้เดินทางไปต่างประเทศพร้อมกับพ่อของธาราลักษณ์แล้วและเขาก็ค่อนข้างลำบากใจเมื่อจำต้องบอกว่าเพราะอะไรแม่เธอถึงมารับเธอด้วยตัวเองไม่ได้

"น้องอิงครับ จากนี้ไปเป็นเวลาสองอาทิตย์น้องอิงต้องอยู่กับพี่นะ"

"ทำไมล่ะคะ?"

อิงรักถามอย่างไม่เข้าใจแต่เมื่อเห็นสีหน้าลำบากใจที่จะพูดของคนข้างกายที่กำลังขับรถอยู่ก็ทำให้เธอรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาแล้ว

"ตอนนี้น้าภมรกับพ่อเดินทางไปเยี่ยมป้าที่อเมริกาครับ"

อิงรักรู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบได้ถล่มลงมาเมื่อรู้ว่าต้องห่างจากแม่อันเป็นที่รักถึงสองอาทิตย์!

ทำไมคุณแม่ไม่เอาเธอไปด้วยนะ! ทำไมถึงได้ทิ้งเธอเอาไว้กับธาราลักษณ์ด้วย! เธอไม่อยากอยู่กับเขา!

•┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈•

#เข้าทางอิพี่เขาเลยค่ะะะ