นานเกือบยี่สิบนาทีกว่าทั้งคู่จะพากันลงจากเตียงแล้วเข้าห้องน้ำ อิงรักยืนหน้าแดงแปรงฟันอยู่หน้าอ่างล้างหน้าในขณะที่ธาราลักษณ์ยืนแปรงฟันซ้อนหลังเธอ มือของเขาสวมกอดเอวเธอเอาไว้หลวมๆ ราวกับกลัวว่าเธอจะหายอย่างไรอย่างนั้นในขณะที่สายตาก็มองเธอผ่านกระจกเงาตรงหน้าด้วยตาเป็นประกาย
ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่แววตาเขามองเธอไม่เหมือนเดิม อิงรักยังจำแววตาชิงชังเมื่อตอนที่เธอกับแม่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์เลิศวชิรกรได้ ตอนนั้นแววตาเขาไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย แต่หลังจากที่เขาสัญญากับเธอว่าจะไม่รังแกเธออีกแล้วซึ่งเขาก็รักษาสัญญานั้นเสมอมาทั้งยังดูแลเธออย่างดี แต่เธอกลับไม่รู้เลยว่าแววตาคู่นั้นที่มองเธอมันเปลี่ยนไปตอนไหน นั่นอาจจะเป็นเพราะว่าเธออยู่กับเขามาโดยตลอดจึงชินกับสายตาที่มองมา
เธอรู้ว่าเขาเอ็นดูเธอมาก รู้ว่ารักเธอมากเช่นกันแต่ก็ไม่คิดว่าจะรักในฐานะที่เธอเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง…มันเป็นอะไรที่เหนือความคาดหมา
