ย้อนเวลารัก

บทที่ 6/3

ธาราลักษณ์ยังจดจำได้อย่างแม่นยำว่าในช่วงชีวิตก่อนไม่ว่าจะเป็นตอนที่เธอยังเด็กหรือโตแล้วเป็นเขาที่พูดจาแย่ๆ กับเธอทุกวัน เขามักจะคอยต่อว่าด่าทอเสมอว่าเธอเป็นคนไร้ประโยชน์ทั้งยังด่าว่าเธอเป็นกาฝากและเป็นปลิงที่คอยสูบผลประโยชน์ต่างๆ จากพ่อของเขา

เขาในเมื่อก่อนเป็นคนที่พูดจาไม่ดีเอาเสียเลย นึกย้อนกลับไปทีไรก็มักจะเกลียดชังตัวเองเสมอ

"พี่ขอโทษ..."

ธาราลักษณ์เอ่ยออกมาจากใจจริง เขารู้สึกผิดกับการกระทำตัวเองและก็ไม่รู้ว่าจะสรรหาถ้อยคำดีๆ คำไหนที่มากกว่านี้มาพูดได้อีกแล้วนอกจากคำนี้

ความรู้ผิดกับการกระทำเลวร้ายที่เคยทำกับเธอยังฝั่งแน่นอยู่ในอกไม่เลือนหายและเขาก็นึกเสียใจกับทุกสิ่งที่เคยทำไม่ดีกับเธอจริงๆ

"ที่ผ่านมาพี่ขอโทษจริงๆ นะน้องอิง แล้วน้องอิงก็ไม่ใช่คนโง่เลยนะ แต่เป็นพี่เองที่โง่..."

เป็นเขาคนเดียวที่โง่มาโดยตลอด โง่ที่ไม่เคยรู้ตัวว่ารักใคร โง่ที่ไม่เคยรักเธออย่างดีทั้งที่มีเธออยู่ข้างกายมาโดยตลอดและเป็นคนโง่ที่สุดที่ไม่อาจปกป้องเธอกับลูกเอาไว้ได้

ความผิดพลาดและความโง่งมของตัวเองคือบทเรียนราคาแพงที่แสนเจ็บปวดและเขาไม่อาจลืมได้ แม้ตัวเองจะย้อนเวลากลับมาแก้ไขความผิดพลาดได้อีกครั้งแต่ช่วงเวลาที่ผ่านมาในชีวิตก่อนเขาก็ไม่อาจลืมการกระทำเลวร้ายของตัวเองได้เลย

"มะ ไม่ใช่นะ พี่ลักษณ์ไม่ใช่คนโง่เสียหน่อย!"

"น้องอิง…"

"พี่ลักษณ์เป็นคนเก่งแล้วก็ฉลาดมากค่ะ พี่ไม่ใช่คนโง่นะ! แล้วก็…"

อิงรักหน้าแดงระเรื่อ สองมือที่อยู่ใต้ผ้าห่มกำชายเสื้อเอาไว้แน่นก่อนจะกลั้นใจโพล่งคำพูดหนึ่งออกมา

"แล้วพี่ลักษณ์ก็หล่อมากด้วยค่ะ!"

อิงรักรู้สึกขัดเขินจนไม่กล้าสบสายตาลึกล้ำของธาราลักษณ์ที่ไม่คาดคิดว่าจะได้รับคำชมจากอิงรักมาก่อน

ในใจก่อเกิดความรู้สึกรักใคร่ที่อัดแน่นเต็มใจจนเขาอดไม่ใจไหวที่จะรั้งตัวเธอเข้ามากอดอีกครั้ง

"ที่ผ่านมาพี่ทำตัวแย่ๆ กับน้องอิงมากมาย แต่พี่ขอให้น้องอิงอภัยให้พี่ได้ไหม? พี่รู้ว่าสิ่งที่ขอมันออกจะหน้าด้านเกินไปแต่พี่รู้สึกผิดแล้วจริงๆ น้องอิงอภัยให้พี่ได้หรือเปล่า?"

"คะ คือ…"

อิงรักนิ่งเงียบ ประกายตาสั่นระริกกับคำขอและแววตาเว้าวอนจากเขา ที่ผ่านมาอิงรักมักจะถูกกลั่นแกล้งสารพัดและยอมรับว่าเธอย่อมต้องโกรธเขาเป็นธรรมดาแต่เพราะอะไรไม่รู้เหมือนกันจึงทำให้เธอยอมให้อภัยเขาได้ง่ายๆ แม้ว่าสักวันหนึ่งเขาอาจจะกลับมาทำตัวแย่ๆ กับเธอเหมือนเดิมก็เป็นได้

ที่ผ่านมาในใจเธอมันร่ำร้องว่าอยากมี ‘พี่ชาย’ ที่รักเธอมาโดยตลอดและเมื่อมีเขาแล้วเธอจึงคาดหวังว่าสักวันหนึ่งเธอกับเขาจะเป็นพี่น้องที่รักใคร่กลมเกลียวกันได้เหมือนพี่น้องคนอื่นๆ และวันนี้…มันมาถึงแล้วใช่ไหม? ธาราลักษณ์มองว่าเธอเป็นน้องสาวแล้วใช่หรือเปล่า?

"พี่ลักษณ์จะเป็นพี่ชายที่ดีของน้องอิงใช่ไหมคะ?"

อิงรักถามออกไปอย่างไร้เดียงสาพร้อมกับมองธาราลักษณ์อย่างรอคอยคำตอบ แน่นอนว่าเธอคาดหวังในคำตอบของเขาอยู่แล้ว

"..."

ธาราลักษณ์นิ่งเงียบ เขาไม่ได้ตอบคำถามในทันทีเพราะตัวเองรู้อยู่แก่ใจว่าเขาไม่อาจคิดกับเธอเป็นแค่น้องสาว

ต่อให้ตอนนี้เธอจะเป็นเพียงแค่เด็กสิบขวบแต่ในเมื่อเขารักเธอไปแล้ว เขาก็ไม่อาจเปลี่ยนความรู้สึกนั้นได้ มีแต่ต้องรอเวลาที่เหมาะสมเท่านั้น…แต่มันยังไม่ใช่ตอนนี้เพราะอย่างนั้นคำตอบเดียวที่เขาให้กับอิงรักได้นั่นก็คือสิ่งที่เธอต้องการ

"ครับ พี่จะเป็นพี่ชายที่ดีของน้องอิง"

จนกว่าจะถึงเวลานั้น…เขาจะยอมทำหน้าที่นี้ไปก่อนก็แล้วกัน

"ถ้าอย่างนั้นตอนนี้เราเป็นพี่น้องกันแล้วนะคะ! เย้! น้องอิงมีพี่ชายแล้ว!!!"

อิงรักชูแขนออกจากผ้าห่มก่อนจะโผกอดพี่ชายด้วยความดีใจ ธาราลักษณ์ได้แต่ระบายยิ้มบางและยินยอมรับสถานะนี้อย่างไม่อาจเลี่ยงได้ แต่มันก็แค่ชั่วคราวไม่กี่ปีเท่านั้นเพราะหลังจากนั้นสถานะระหว่างเขากับอิงรักจะเปลี่ยนไป

"ขอบคุณนะน้องอิงที่ให้อภัยพี่"

ขอบคุณที่ให้อภัยคนเลวๆ อย่างเขาได้มีโอกาสทำดีกับเธออีกครั้ง….

ที่ผ่านมาเขาพลาดหลายๆ สิ่งหลายๆ อย่าง แม้กระทั่งความดีของเธอเขาก็มองข้ามครั้งแล้วครั้งเล่า…แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้มองข้ามเธออีกแล้ว

ให้ตายเถอะ เห็นเธอทำตัวน่ารักอย่างนี้แล้วเขาอยากจะจับเธอหอมแก้มเสียจริงๆ!

เขาทำได้ไหมนะ? ขอหอมแก้มแค่ทีเดียว คงไม่เป็นอะไรหรอกใช่ไหม?

เพราะความรู้สึกเปี่ยมล้นที่เต็มไปด้วยความรักไม่อาจกักเก็บเอาไว้ได้ ธาราลักษณ์จึงไม่อาจยั้งใจตัวเองและทำให้เขาอดใจไม่ไหวก่อนจะหอมแก้มนุ่มของเธอที่ยังไม่ทันตั้งตัวว่าเขาจะทำเช่นนี้

ฟอด!!!

"อ๊ะ! พะ พี่ลักษณ์ทำอะไรคะ!!!"

อิงรักยกมือขึ้นกุมแก้มข้างที่ถูกหอมฟอดใหญ่ด้วยใบหน้าแดงซ่าน นอกจากแม่แล้วก็ไม่เคยมีใครได้หอมแก้มเธออีก! แต่ครั้งนี้ธาราลักษณ์กลับหอมแก้มเธออย่างหน้าตาเฉย! แล้วไหนจะคำพูดที่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นนั่นอีก!

"ก็น้องอิงบอกว่าเราเป็นพี่น้องกันไม่ใช่เหรอ? พี่ชายแค่หอมแก้มน้องสาวมันจะเป็นอะไรไปล่ะ? จริงไหม?"

มะ ไม่รู้ด้วยแล้ว! น้องอิงไม่รู้อะไรทั้งนั้นแหละ!!

สิ่งที่เธอรู้ในตอนนี้คือเธอหน้าร้อนไปหมดแล้วอีกทั้งในใจยังเกิดความรู้สึกบางอย่างที่ไม่อาจอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ด้วยแต่มันไม่ใช่ความรู้สึกไม่ดีหรอกนะ!

"นะ น้องอิงไม่คุยกับพี่ลักษณ์แล้วค่ะ! น้องอิงจะกลับห้อง!"

ยังไม่ทันที่เธอจะได้ลงจากตักของธาราลักษณ์ เสียงฟ้าร้องก็ดังขึ้นอีกครั้งราวกับรู้จังหวะทำให้เธอรีบหันกลับมาซุกอกหนาของธาราลักษณ์อีกครั้ง ทั้งยังได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอราวกับชอบใจที่เธอเป็นฝ่ายโผหาเขาในครั้งนี้

อิงรักเม้มปากแน่น แม้จะแอบนึกเคืองธาราลักษณ์แต่เมื่อความกลัวมันมีมากกว่าสุดท้ายจึงต้องยอมนั่งนิ่งอยู่ในอ้อมกอดของเขา จนกระทั่งเผลอหลับไปอย่างไม่รู้ตัวทั้งที่เธอยังนั่งอยู่บนตักของเขา

•┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈•

#พี่น้องที่ท้องจะชนกันในวันข้างหน้า คิคิ