ย้อนเวลารัก

บทที่ 7/1

หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาความสัมพันธ์ของธาราลักษณ์และอิงรักดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก ดีขึ้นจนคนไกลอย่างธนากรและภมรพรรณ์ยังรู้สึกแปลกใจที่เห็นลูกๆ ของตัวเองเริ่มสนิทกับถึงขั้นนั่งป้อนข้าวกันแล้ว

"คุณแม่เป็นยังไงบ้างคะ? ที่นู่นอากาศดีหรือเปล่า?"

อิงรักวิดีโอคอลผ่านโทรศัพท์มือถือของธาราลักษณ์ในขณะที่เขาก็คอยป้อนข้าวอิงรักไปด้วยเพราะเธอมัวแต่วาดรูปทั้งที่ตายังมองรูปวาดตัวเอง

[แม่สบายดีค่ะ แล้วนี่ทำไมน้องอิงไม่ทานข้าวเองคะ? ทำไมถึงให้พี่ลักษณ์คอยป้อน?]

"น้องอิงกำลังวาดรูปอยู่ค่ะคุณแม่ การบ้านของน้องอิงต้องส่งวันพรุ่งนี้ค่ะ น้องอิงวาดสวยไหมคะ?"

ไม่ว่าเปล่าคนอยากอวดรูปวาดจึงรีบโชว์กระดาษในมือขึ้น แม้ลายเส้นจะยึกยือตามความสามารถของเด็กประถมแต่ถึงอย่างนั้นก็พอจะมองออกว่าอิงรักกำลังวาดรูปอะไรอยู่

[ทำไมถึงมีคนเยอะจังเลยล่ะน้องอิง?]

ธนากรที่อยู่ร่วมเฟรมเอ่ยถามด้วยความสงสัย ในภาพที่อิงรักมีจำนวนคนทั้งหมดสี่คน ถึงไม่ถามเขาก็เดาได้ว่าเธอกำลังวาดรูปอะไร แต่ที่ถามก็เพราะอยากรู้ว่าลูกสาวต่างสายเลือดคนนี้จะตอบว่าอะไร

"คุณครูให้น้องอิงวาดรูปหัวข้อครอบครัวของฉันค่ะ"

[แล้วมีใครบ้างคะ?]

ภมรพรรณ์ถามยิ้มๆ ในใจนึกเอ็นดูลูกสาวไม่น้อยเลยเมื่อเธอเริ่มอธิบายว่าใครเป็นใคร

"คนทางซ้ายสุดเป็นคุณพ่อ คนถัดมาผมยาวๆ เป็นคุณแม่ แล้วคนผมสั้นเป็นน้องอิงค่ะ ส่วนคนที่อยู่ถัดจากน้องอิงคือพี่ลักษณ์ค่ะ"

เด็กน้อยยิ้มแป้นจนตาหยี สีหน้าเธอดูภาคภูมิใจกับผลงานวาดรูปชิ้นนี้มาก ธาราลักษณ์ที่มีส่วนร่วมในภาพวาดครั้งนี้ด้วยจึงอดยิ้มออกมาไม่ได้ หัวใจเขากำลังพองฟูจนคับอก

ถ้าหากธนากรและภมรพรรณ์ไม่ได้มองผ่านกล้องเขาคงดึงตัวอิงรักเข้ามาหอมแก้มสักฟอดเป็นรางวัลให้กับเธอแล้ว เด็กอะไรช่างน่ารักเสียจริง!

[ลูกแม่เก่งจังเลยค่ะ]

ภมรพรรณ์มักจะเอ่ยปากชมลูกสาวอยู่บ่อยครั้ง เธอไม่เคยด้อยความตั้งใจและความสามารถของลูกสาวเลยสักครั้ง ต่อให้บางครั้งลูกสาวเธอจะทำออกมาไม่ดีแต่เธอก็คอยให้กำลังใจเสมอเพื่อให้ลูกมีกำลังใจที่จะทำและพัฒนาตัวเองต่อไป

อิงรักยิ้มแก้มแทบแตกเมื่อได้รับคำชม ทั้งสองพูดคุยกันต่อเพียงไม่นานก็จำต้องวางสายแล้วเมื่อธนากรบอกว่าถึงเวลาต้องวางแล้ว

[เราต้องไปแล้วคุณ]

ตอนนี้พิธีศพของพี่สะใภ้ที่เสียชีวิตเมื่อวานเย็นกำลังจะเริ่มขึ้นแล้วเพราะอย่างนั้นภมรพรรณ์จึงต้องกล่าวลาลูกสาวและไหว้วานธาราลักษณ์ที่นั่งไม่ห่างจากอิงรัก

[แม่ต้องวางแล้วนะน้องอิง เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยคุยกันใหม่นะคะ แล้วก็ขอบคุณคุณลักษณ์ด้วยนะคะที่ช่วยดูแลน้องอิงอย่างดี ยังไงก็ฝากดูแลน้องอิงต่ออีกนิดนะคะ]

ธาราลักษณ์อยากจะบอกเหลือเกินว่าเขาเต็มใจที่จะดูแลอิงรักมากและสามารถดูแลเธอไปจนแก่จนเฒ่าได้เลย แต่ประโยคพวกนั้นก็ได้แต่พูดในใจเท่านั้น ไม่อาจพูดออกไปได้ในเวลานี้ ฉะนั้นสิ่งที่ตอบกลับภมรพรรณ์จึงเป็นเพียงถ้อยคำง่ายๆ เท่านั้น

"ยินดีครับ ไม่ต้องห่วงเลย"

"บ๊ายบายค่าคุณแม่ รีบๆ กลับมาหาน้องอิงไวๆ นะคะ"

อิงรักโบกมือลาผ่านกล้องให้กับผู้เป็นแม่ เธอไม่ได้ดื้อรั้นที่จะคุยต่อเพราะรู้ว่าอย่างไรพรุ่งนี้แม่ก็ต้องโทรมาอีก

หนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาตั้งแต่วันที่ภมรพรรณ์และธนากรบินไปอเมริกาพวกเขาก็โทรหาเธอทุกวันเมื่อมีโอกาส แม่บอกว่าที่นั่นยุ่งมากเพราะอาการของคนป่วยที่เป็นพี่สาวของพ่อเลี้ยงอาการแย่ลงเรื่อยๆ กระทั่งสิ้นใจเมื่อวานเย็นและต้องทำพิธีตามศาสนาคริสต์ในวันนี้

หลังจากที่วางสายแล้วอิงรักก็กลับมาจดจ่อกับการวาดรูปอีกครั้งโดยมีธาราลักษณ์คอยป้อนข้าวไม่ห่าง ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาธาราลักษณ์ดูแลอิงรักเป็นอย่างดีมาโดยตลอด

ตอนนี้เขาเริ่มมีบทบาทในชีวิตเธอมากขึ้นเพราะอย่างนั้นเธอกับเขาจึงสนิทกันมากขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นธาราลักษณ์ก็ยังไม่พอใจสักเท่าไหร่ เขายังอยากสนิทกับเธอให้มากกว่านี้

ถ้าหากเป็นไปได้...ไม่ว่าจะเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่อะไรเขาอยากเป็นคนแรกที่เธอคอยนึกถึงเสียด้วยซ้ำเพราะถ้าหากเป็นอย่างนั้นก็คงจะดีไม่น้อยเลย...

::

::

ก๊อกๆๆ

"พี่ขอเข้าไปนะครับน้องอิง"

ธาราลักษณ์เคาะประตูสองสามครั้งก่อนจะเปิดประตูเข้ามาในห้องของอิงรักเมื่อเธอเอ่ยปากอนุญาต

เด็กหญิงวัยสิบขวบในชุดนอนกางเกงขายาวแขนยาวลายการ์ตูนเป็ดเหลืองนั่งอยู่ตรงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ช่วงเวลาสองทุ่มคือช่วงเวลาที่อิงรักจะอาบน้ำเสร็จแล้วและหน้าที่ใหม่ที่ธาราลักษณ์ทำมานานกว่าหนึ่งสัปดาห์แล้วนั่นคือการเป่าผมให้กับอิงรักแทนภมรพรรณ์ที่ตอนนี้ไม่อยู่

ธาราลักษณ์ไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรก็หยิบไดร์เป่าผมจากลิ้นชักขึ้นมาเสียบปลั๊กจากนั้นก็เริ่มเป่าผมให้อิงรักอย่างเบามือ

ปลายนิ้วเรียวยาวสวยได้รูปสางเส้นผมนุ่มให้เธอไปเรื่อยๆ จนกระทั่งผมแห้ง เขาทำทุกอย่างด้วยความนุ่มนวลจนอิงรักเกือบจะหลับคาโต๊ะเครื่องแป้งแล้ว

ธาราลักษณ์ที่เห็นอิงรักง่วงนอนจึงถือวิสาสะอุ้มเธอขึ้นแนบอกก่อนจะเดินมายังเตียงนอนและวางเธอลงอย่างเบามือ

"นอนเถอะ พี่จะอยู่ตรงนี้จนกว่าน้องอิงจะหลับ"

อิงรักฝืนลืมตามองธาราลักษณ์ที่กึ่งนั่งกึ่งนอนพิงหัวเตียงอยู่ข้างกาย สัมผัสจากฝ่าหนาที่ลูบกลุ่มผมเธอเบาๆ นั้นเหมือนเป็นยากล่อมชั้นดีที่ทำให้เธอเคลิ้มหลับได้อย่างง่ายดาย

ธาราลักษณ์รู้ดีว่าอิงรักชอบให้ลูบหัวกล่อมเธอ เมื่อช่วงชีวิตก่อนเขาก็ไม่รู้แต่เมื่อมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเธอมาสักระยะหนึ่งและเคยค้างคืนกับเธอจึงทำให้เขารู้ว่าอิงรักชอบให้กล่อมนอนด้วยการลูบหัวที่สุด

เมื่อก่อนเขามักจะต่อว่าเธอที่คอยเรียกร้องการกระทำไร้สาระเหล่านี้และไม่คิดใส่ใจจะทำ แต่เมื่อตัวเองได้รับโอกาสอีกครั้งเขาจึงไม่อาจละเลยสิ่งเหล่านั้นได้อีกแล้ว ต่อให้เป็นเรื่องเล็กน้อยเขาก็จะเอาใส่ใจเธอทุกอย่างเพราะไม่อยากทำพลาดเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

อิงรักเป็นคนที่นอนหลับลึก แม้จะถูกธาราลักษณ์หอมแก้มและจูบกระหม่อมเธอก็ยังหลับไม่รู้เรื่องแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังกอดก่ายเอวสอบและขาของเขาเอาไว้ราวกับกลัวว่าเครื่องลูบหัวเครื่องนี้จะหายไปอย่างไรอย่างนั้น

จริงๆ แล้วธาราลักษณ์สามารถเอาตัวเองออกมาจากอิงรักได้อย่างง่ายดาย แต่เขาเลือกที่จะไม่ทำอย่างนั้นทั้งยังรั้งเนื้อตัวนุ่มนิ่มหอมกรุ่นของอิงรักเข้ามากอดแนบอก

กลิ่นกายหอมๆ จากสบู่ทำให้ธาราลักษณ์รู้สึกผ่อนคลายไม่น้อย แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่ากลิ่นกายของเธอมันทำให้เขาโหยหาเธอเหลือเกิน...

โอกาสที่จะได้นอนกอดกันทั้งคืนอย่างนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยและการที่อิงรักนอนกอดเขาอย่างนี้เป็นไปได้ไหมว่าเธออาจจะรู้สึกสนิทใจกับเขาบ้างแล้ว?

แต่ไม่ว่าจะอย่างไรเขาก็จะไม่หยุดเข้าหาอิงรักอย่างแน่นอน อะไรที่ทำให้เธอติดพันเขาได้เขาก็จะทำเพื่อไม่ให้เธอจากเขาไปไหน

จะอีกกี่ปี...เขาก็จะทำต่อไปจนกว่าวันหนึ่งเธอจะรักเขาเหมือนอย่างที่เขารักเธอ…

•┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈•

#คนมันคลั่งอ่ะค่ะ แล้วต้องทนอย่างนี้ไปอีกหลายปีจนกว่าน้องจะโต ถถถถถถ