ย้อนเวลารัก

บทที่ 8/1

คำสัญญาของธาราลักษณ์ที่เคยบอกกับเธอเมื่อห้าปีก่อนว่าจะไม่มีวันรังแกหรือกลั่นแกล้งเธออีกได้พิสูจน์ให้อิงรักเห็นแล้วว่าเขารักษาสัญญานั้นได้เป็นอย่างดี

ตลอดระยะเวลาห้าปีที่ผ่านมาธาราลักษณ์ไม่เคยรังแกเธออีกเลย เขาสามารถทำให้เธอเชื่อใจเขาได้อย่างสนิทใจ มิหนำซ้ำยังดูแลเธอเป็นอย่างดีประดุจเจ้าหญิงน้อยในวัง

ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับพ่อเลี้ยงก็เป็นไปได้ด้วยดี เขารักเธอราวกับเป็นลูกแท้ๆ ในขณะที่พี่ชายต่างสายเลือดอย่างธาราลักษณ์ก็รักเธอราวกับเธอคือน้องสาวแท้ๆ แต่นั่นเป็นความคิดของอิงรักเพียงคนเดียวเท่านั้น

ในใจธาราลักษณ์ย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจว่าเขาไม่เคยคิดกับอิงรักแค่น้องสาว ไม่ว่าจะเป็นเมื่อช่วงชีวิตก่อนหรือตอนนี้เขาก็ไม่เคยมองเธอว่าเป็นน้องสาวเลยสักครั้ง

ในชีวิตก่อนเขาอาจจะรู้ตัวช้าเกินไปว่ารักเธอจนเสียเธอไปในที่สุดแต่ในช่วงชีวิตนี้เขาไม่มีทางทำผิดพลาดอีกแล้ว ถึงตอนนี้อิงรักจะคิดว่าเขารักเธอแบบน้องสาวแต่ในสักวันหนึ่งเธอจะรู้ว่าแท้จริงแล้วเขาไม่เคยมองเธอเป็นน้องสาวเลย

อิงรักในวัยสิบห้าปีเติบโตเป็นหญิงสาวหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มที่ไม่ว่าจะมองอย่างไรเขาก็ไม่เคยเบื่อเลยสักครั้ง ร่างกายของเธอมีการเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัดและนั่นก็ทำให้ธาราลักษณ์เริ่มมีความรู้สึกกับเรือนกายของเธอเพียงแค่เห็นอะไรวับๆ แวมๆ เล็กน้อยก็ตาม

เหมือนอย่างตอนนี้ที่เขาได้แต่กลืนน้ำลายลงแห้งคอผากอย่างยากลำบากเมื่อเห็นว่าอิงรักกำลังนอนคว่ำอ่านหนังสือเรียนอยู่และนั่นก็ทำให้คอเสื้อของเธอที่สวมใส่อยู่มันร่วงหล่นลงมาจนเผยให้เห็นเนินอกที่แม้จะยังไม่เติบโตเต็มที่แต่ถึงอย่างนั้นมันก็คือหน้าอกของเธอที่ทำให้เขาเกิดอารมณ์ได้ง่ายๆ

ธาราลักษณ์ลอบสูดหายใจเข้าอย่างเงียบๆ พยายามสงบจิตสงบใจกับสิ่งที่เห็นก่อนจะเบือนหน้าหนีเนินอกของเธอ ขืนนั่งต่อมีหวังอดใจไม่ไหวและอาจจะเผลอใจทำเรื่องไม่ดีกับเธอก่อนถึงเวลาอันควรก็เป็นได้

"พี่ลักษณ์จะไปไหนคะ?"

อิงรักละสายตาจากหนังสือเรียนเมื่อเห็นว่าธาราลักษณ์กำลังลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและเขายังไม่มองหน้าเธอด้วยซ้ำ

"พี่จะออกไปทำธุระข้างนอก ถ้าน้องอิงง่วงก็นอนก่อนได้เลย ไม่ต้องรอ"

อิงรักยังไม่ทันได้พูดอะไรธาราลักษณ์ก็เดินจากไปเสียแล้ว เมื่อก่อนเขามักจะลูบหัวเธอเบาๆ และหอมแก้มเธอเมื่อต้องออกไปไหนโดยที่ไม่มีเธอ ทว่าช่วงหนึ่งปีหลังมานี้เขาไม่ค่อยทำอย่างนั้นกับเธอแล้ว จึงทำให้อิงรักรู้สึกวูบโหวงแปลกๆ เพราะไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงไม่ทำเหมือนอย่างที่ผ่านมา แต่จะให้ถามเธอก็ไม่กล้าพอเพราะกลัวในคำตอบที่ไม่อยากฟัง

ตอนนี้เป็นเวลาสามทุ่มกว่า อิงรักไม่รู้ว่า 'ธุระ' ที่ธาราลักษณ์บอกนั้นคืออะไร ขณะเดียวกันเธอก็ไม่เคยรู้ว่าดึกๆ ดื่นๆ อย่างนี้เขาจะไปที่ไหน แต่หลายครั้งแล้วที่ธาราลักษณ์มักจะออกจากบ้านในเวลานี้และกลับมาอีกครั้งในเวลาเที่ยงคืนหรือดึกกว่านั้น

อิงรักรู้สึกเป็นห่วงพี่ชายทุกครั้งที่เขาออกจากบ้านในเวลาอย่างนี้ เมื่อก่อนเขาไม่เคยเป็นอย่างนี้เลยและอะไรที่ทำให้เขาเปลี่ยนไปอย่างนี้…

ที่ผ่านมาอิงรักไม่เคยเร้าหรือว่าเขาไปไหนหรือทำอะไรกับใครเพราะคิดว่าอาจจะเป็นธุระส่วนตัวอย่างที่เขาบอกและเธอก็เข้าใจว่าพี่ชายในวัยยี่สิบแปดปีย่อมมีสังคมเป็นของตัวเอง ตอนนี้เธอเองก็ไม่ใช่เด็กๆ เหมือนเมื่อก่อนแล้วที่เขาจะต้องตามดูแลประคบประหงมไม่ห่าง

แต่ถึงอย่างนั้นบางครั้งอิงรักก็รู้สึกว่าเขาทำตัวเว้นระยะห่างจากเธอจนมันทำให้เธออดคิดมากไม่ได้กับพฤติกรรมที่เริ่มเปลี่ยนไปของเขา หรือจะเป็นเพราะว่าเธอไม่ใช่เด็กน้อยแก้มกลมคนนั้นอีกแล้วจึงทำให้เขาไม่เอ็นดูเธอเหมือนก่อน!

ใช่ซี้! ก็เธอโตแล้วนี่! แต่ถึงจะโตแล้วมันอย่างไรล่ะในเมื่อเธอยังต้องการให้เขาเอ็นดูเธออยู่ดี! เธอต้องการให้เขาเอ็นดูเธอไม่ห่างไม่ว่าในวันข้างหน้าเธอจะต้องอายุมากกว่านี้ก็ตาม!

::

::

"ทำไมวันนี้ถึงมาที่นี่ได้วะ?"

จิรพลเอ่ยถามเพื่อนสนิทอย่างธาราลักษณ์ที่เดินเข้ามาในห้องทำงานของเขาที่ตอนนี้ถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นห้องสังสรรค์ชั่วคราว

สาวๆ สามคนในเสื้อผ้านุ่งน้อยห่มน้อยกำลังนั่งล้อมหน้าล้อมหลังจิรพลไม่ห่างและมันเป็นภาพที่ธาราลักษณ์ชินตาไปเสียแล้วกับนิสัยนี้ของเพื่อนที่มักจะมีหญิงสาวนั่งเอาอกเอาใจข้างกายไม่ห่าง ในขณะที่เขาหลีกเลี่ยงหญิงสาวทุกครั้งที่มาหาเพื่อนถึงผับอย่างนี้

"กูแค่อยากดื่มเฉยๆ"

อยากดื่มเพื่อดับอารมณ์ร้อนรุ่มในกายที่กำลังเดือดพล่านนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะเกิดอารมณ์กับอิงรักตอนที่อยู่ด้วยกันเมื่อกี้เขาก็คงไม่คิดจะโผล่หัวออกมาหาเพื่อนถึงที่นี่

เดี๋ยวนี้อยู่ใกล้อิงรักทีไร เขามักจะเกิดอารมณ์ได้ง่ายๆ จนบางครั้งก็กลัวว่าตัวเองจะอดใจไม่ไหวและทำมิดีมิร้ายกับเธอก่อนจะถึงเวลาอันสมควร

ตอนนี้อิงรักยังเป็นเพียงเด็กสาวอายุสิบห้าปี แม้ร่างกายจะอยู่ในวัยเจริญพันธุ์แต่ด้วยกฎหมายและจิตใต้สำนึกอันน้อยนิดของเขาแล้วจึงทำให้เขาต้องยับยั้งใจเอาไว้เพราะอย่างนั้นเขาจึงมาโผล่หัวอยู่ที่นี่ในเวลานี้

"นี่แหละน้า ชีวิตหนุ่มโสดมันก็ต้องว้าวุ่นกันบ้าง ทำไมมึงไม่เลือกคบสาวๆ สักคนล่ะวะ อายุมึงก็ยี่สิบแปดแล้วนะน่าจะมีแฟนได้แล้ว"

จิรพลพูดตามที่เห็น เขากับธาราลักษณ์เป็นเพื่อนกันตั้งแต่มหาลัยแล้ว ช่วงนั้นพวกเขาก็ใช้ชีวิตตามประสาวัยรุ่นบ้านรวยที่กินดื่มเที่ยวรวมถึงเรื่องเปลี่ยนผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าด้วย แต่จู่ๆ หลังจากที่พวกเขาเรียนจบมหาลัยไปแล้วธาราลักษณ์ก็เกิดเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

จากคนที่กินเที่ยวดื่มอย่างไม่บันยะบันยังกลับกลายเป็นคนที่อยู่ติดบ้านและที่น่าตกใจกว่านั้นคือ...ธาราลักษณ์ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงคนไหนอีกเลย! ไม่มีแม้แต่คนเดียว!

จากคนที่เปลี่ยนหญิงเป็นว่าเล่นกลับกลายเป็นคนหวงตัวขึ้นมา แรกๆ จิรพลยังนึกดูแคลนเพื่อนคนนี้และเชื่อว่าคงทำตัวเป็นคนดีได้ไม่นานก็ต้องตบะแตกกลับมาใช้ชีวิตแบบเดิมอย่างแน่นอน แต่เมื่อเวลาผ่านไปจากเดือนเป็นปี จากปีเป็นหลายปีเข้าก็ทำให้จิรพลรู้ว่าเขานั่นแหละที่คิดผิด!

ธาราลักษณ์เปลี่ยนไปแล้วจริงๆ! ทั้งยังกลายเป็นคนเอาการเอางานผิดจากนิสัยเดิมๆ เมื่อตอนสมัยเรียนมหาลัยลิบลับอีกด้วย

ถ้าไม่รู้ว่าเป็นเพื่อนรักที่รู้นิสัยใจคอกันมาก่อน เขาก็คงคิดว่าเพื่อนถูกผีสิงเสียอีกเพราะนิสัยเปลี่ยนไปมากจริงๆ

"ถ้าต้องมีแฟนแล้วทำตัวอย่างมึงกูขอไม่มีแฟนดีกว่า"

ธาราลักษณ์ยอกย้อนคำพูดเจ็บแสบจนจิรพลถึงกับเคี้ยวฟันกับความจริงที่กระแทกหน้าผาก ก็จริงอยู่ที่เขามีแฟนแล้วแต่เขาก็ไม่ได้ไปนอนกับหญิงคนอื่นเสียหน่อย! สาวๆ ที่กำลังล้อมหน้าล้อมหลังเขาอยู่ในตอนนี้ก็เป็นเพียงแค่สีสันที่เขาจ้างมาให้นั่งเป็นเพื่อนเท่านั้นเอง

แต่ถึงธาราลักษณ์จะปากดีตอบเพื่อนกลับไปอย่างเจ็บแสบแบบนั้นแต่ตัวเขาในช่วงชีวิตก่อนก็ใช่ว่าจะน้อยหน้าเสียที่ไหน!

ว่ากันตามตรงเขาคนก่อนสารเลวยิ่งกว่าจิรพลในตอนนี้เสียอีก ช่วงหนึ่งเขาคบกับเจนนิดาแล้วแต่เขากลับนอกใจเธอและดันไปมีอะไรกับหญิงคนอื่นซึ่งคนคนนั้นก็คืออิงรักนั่นเอง

เขาทำตัวสารเลวกับผู้หญิงสองคนในเวลาเดียวกันเพราะอย่างนั้นเจนนิดาที่มารู้ในภายหลังถึงได้คับแค้นใจนักที่เขาทรยศความเชื่อใจของเธอก่อนจะพานมาลงที่อิงรักที่กลายเป็นคนรับกรรมที่ตัวเองไม่ได้ก่อเอาไว้

เมื่อช่วงชีวิตก่อนเขายอมรับว่าทำตัวแย่มากจริงๆ แต่ตอนนี้เขาไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างนั้นอีกแล้ว ตั้งแต่ย้อนเวลากลับมาในครั้งนี้เขาก็ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงคนไหนเลย ต่อให้จะเป็นใครก็ตามที่พยายามเข้าหาเขาก็ปฏิเสธมาโดยตลอด แม้กระทั่งลี่อินลูกสาวของเจ้าสัวที่ตามจีบเขามานานหลายปีก็ยังไม่อาจเอาชนะใจเขาได้เพราะใจเขามันมีเจ้าของมานานแล้ว

"ถ้าอย่างนั้นก็ตามสบายนะเพราะคนชั่วๆ ที่มีแฟนอย่างกูขออนุญาตกลับไปนอนกอดเมียก่อนก็แล้วกัน ส่วนคนโสดอย่างมึงก็นั่งแดกเหล้าเหงาหำไปคนเดียวเถอะ กูไปละ!"

สิ้นคำพูดแดกดันนั้นจิรพลก็ลุกขึ้นเดินโอบเอวสาวๆ ออกจากห้องทำงานไปทิ้งให้ธาราลักษณ์ที่เพิ่งมาดื่มเหล้าได้ไม่นานนั่งเหงาหำคนเดียวอย่างที่พูดจริงๆ!

ครั้นจะเถียงก็เถียงไม่ได้เสียด้วยเพราะมันเป็นเรื่องจริงที่เขายังโสดอยู่ ทว่าเป็นความโสดที่กำลังรอคอยใครบางคนโตต่างหากล่ะ! เมื่อถึงเวลาที่อิงรักโตเขาจะกินทั้งตัวไม่ให้เหลือแม้แต่กลิ่นเชียวล่ะ!

•┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈•

#กว่าจะได้กิน หำเหี่ยวอย่างที่เพื่อนบอกพอดี