"ถ้าฉันรู้ว่าบ้านน้ากรใหญ่ขนาดนี้ฉันคงมาตั้งแต่เมื่อสามปีก่อนแล้วล่ะ ไม่ทนอยู่ที่บ้านอุดอู้นั่นให้เสียเวลาหรอก"
เซลีนทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มอย่างสบายใจก่อนจะกลิ้งเกลือกไปมาและหยุดมองหน้าพี่ชายอย่างเซโร่ที่กำลังยืนกอดอกพิงขอบประตูห้องนอนของเธอด้วยสีหน้ายิ้มย่อง
เซโร่ก็คิดเช่นเดียวกับน้องสาว ถ้าหากเขารู้ว่าผู้เป็นน้ารวยมากถึงเพียงนี้เขาคงเร้าหรือผู้เป็นแม่ตั้งแต่ตอนที่เธอยังมีชีวิตอยู่ให้กลับมาอยู่ที่ไทยนานแล้ว
มูลค่าทรัพย์สินหมื่นล้านของธนากรใช้ทั้งชาติก็ไม่มีวันหมดหรอกเพราะอย่างนั้นแค่เจียดมาให้ครอบครัวเขาใช้เงินเดือนละล้านสองล้านโดยที่พวกเขาไม่ต้องทำอะไรเลยก็ยังได้
แต่เมื่อคิดๆ ไปแล้วมันก็มีวิธีอยู่เหมือนกันนี่น่า...หึ
"พี่ยิ้มอะไร?"
เซลีนมองพี่ชายด้วยความสงสัยเมื่อจู่ๆ เขาก็ยิ้มชั่วร้ายขึ้นมา อีกทั้งหน้าตาก็ดูไม่น่าไว้วางใจเอาเสียเลย
"วันนี้พักผ่อนให้เต็มที่เถอะ เอาไว้พรุ่งนี้เราไ
