กุญแจหัวใจนายปลัด

แนะนำ

อารัมภบท

///////////

เรื่อง กุญแจหัวใจนายปลัด

18+

นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาสำหรับผู้ชมที่มีอายุ 18ปีขึ้นไป เนื้อหาบางส่วนอาจจะมีความรุนแรง เพศ การใช้ภาษา และเกี่ยวไปถึงสิ่งอบายมุขต่างๆ ผู้ชมที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปีควรได้รับคำแนะนำ

นิยายเรื่องนี้เขียนขึ้นจากจินตนาการของนักเขียน ไม่มีเจตนาพาดพิงหรือกล่าวหาว่าร้ายให้กับบุคคลหรืออาชีพใดๆ เพียงแค่ยกตัวอย่างเพื่ออารมณ์ในการอ่านเท่านั้น และขอสงวนลิขสิทธิ์ ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 โดยนามปากกา ดาวหาง

ตอนที่ 1 ภูผา

>>อำเภอสีแสด เป็นอำเภอแห่งหนึ่งในแถบภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ชายหนุ่มใบหน้าคมคาย กรอบหน้าชัดรับกับสันจมูกโด่งเด่นที่กลางหน้า คิ้วหนาราวกระบี่คม ผิวขาวสะอาดราวอาบน้ำวันละสิบรอบ เขายืนสง่าในชุดข้าราชการสีกากีที่หน้าห้องประชุมใหญ่ โดยมีเจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครอง ทั้งกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน ผู้ช่วย ที่นั่งจับตามองที่เขา น้ำเสียงนุ่มทุ้มหน้าฟังกำลังเอ่ยแนะนำตัวด้วยความองอาจสมกับตำแหน่ง

ภูผา เลิศรัตนภากร อายุ 27 ปี เจ้าหน้าที่ปลัดอำเภอคนใหม่ที่พึ่งย้ายเข้ามาเมื่อเดือนที่แล้วทำให้ทุกคนคุ้นหน้าค่าตากันมาระหนึ่ง ด้วยหน้าตาและผิวพรรณที่ดูดีราวกับดารานายแบบจึงทำให้สาวๆต่างต้องการเข้าหาเขาและวันนี้ก็เช่นกัน

“คุณปลัดคะ” ภูผาหันตามเสียงเรียก

“ผู้ใหญ่อรดา” ภูผาหันไปยิ้มทักทายผู้ใหญ่บ้านหญิงวัย50ที่ยืนพร้อมกับหญิงสาววัยรุ่นอายุราว ๆ 18-19 ปี เธอส่งยิ้มให้เขาท่าทางเขินอาย

“นี่...โบว์ดำลูกสาวของฉันเองค่ะ พึ่งจะจบม.6 อยากแนะนำให้คุณปลัดรู้จัก วันไหนว่างอยากเชิญแวะไปทานข้าวที่บ้านนะคะ” เพียงแค่นั้นภูผาก็รู้ทันจุดประสงค์ของท่านผู้ใหญ่บ้านท่านนี้ทันทีี

“ขอบคุณมากนะครับ” เขาตอบไปเพียงแค่นั้นโบว์ดำก็ยิ่งบิดตัวเขินอีกเป็นเท่าตัว ภูผาได้แต่ยิ้มให้เพราะต้องรักษามารยาทแม้ในใจของเขามันอึดอัดแทบอยากจะเดินหนีเต็มทน

ย้อนกลับไปเมื่อเขาอายุ 16 ปี

“ภูผาลูกแม่ไปส่งโรงเรียนนะ” ณดาแม่ของเขาพูดขึ้นเมื่อเห็นเขากำลังเดินลงบันไดมา

“วันนี้แม่ว่างเหรอ” ภูผาเอ่ยถามกลับเพราะปกติแม่เขายุ่งมากจนแทบไม่มีเวลาที่จะทานข้าวด้วยซ้ำ

“แล้วนี่กระเป๋าใคร” ภูผาถามอีกครั้งเมื่อมองเห็นกระเป๋าเดินทางหลายใบที่วางเรียงอยู่ห้องรับแขกของบ้านหลังใหญ่ ณดามองไปที่กระเป๋าพวกนั้นด้วยสายตาที่เศร้าหมองแต่ก็ต้องทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งที่ในใจของเธอมันเจ็บปวดมากเกินรับไหว

“ไปเถอะลูก เดี๋ยวสายนะ” ภูผาเดินตามคนเป็นแม่ไปที่รถโดยที่ไม่ถามอะไรเพราะจากแววตาของแม่ตนเมื่อครู่ก็พอจะทำให้เขาเดาอะไรได้บ้างแล้ว

“แม่...เราย้ายไปอยู่สองคนดีไหม” ภูผาถามขึ้นระหว่างทาง

“อยู่ที่นี่แม่ก็มีความสุขดี” ภูผารู้ดีว่ามันไม่เป็นความจริง

“ผามีเงินเก็บที่พอจะพาแม่ไปเช่าห้องอยู่ได้ถึงแม้มันจะไม่สบายเหมือนอยู่ที่บ้านหลังใหญ่นี้ก็เถอะ”

“ภูผาไม่ต้องคิดอะไรแทนแม่นะลูก แม่ไม่ได้เป็นอะไรจริงๆแม่แค่เหนื่อยทำงาน แต่ต่อไปนี้แม่ก็จะไม่ต้องทำงานแล้วแม่จะได้ดูแลภูผาให้เต็มที่ไง ดีไหม” ณดาพูดพร้อมกับมองลูกชาย

“ผมโตพอที่จะดูแลตัวเองได้แล้ว แต่...”

“เอางี้นะ ถ้าวันไหนแม่อยากย้ายออกแม่จะบอก โอเคไหม” ณดาเลือกที่จะตัดบท เพราะไม่อยากให้ลูกต้องมาคิดมากแทนเธอ อีกอย่างเขาก็ใกล้จะสอบเธออยากให้เขาโฟกัสที่การเรียนก็พอ

“ภูผาทานข้าวลูก” ในช่วงเย็นของวันเดียวกันภูผาที่กลับจากซ้อมกีฬาเดินเข้ามาในบ้าน เสียงของคนเป็นพ่อก็ดังขึ้นทำให้เขาต้องหันไปมอง ชายวัย48ปี หน้าตาหล่อเหลา หุ่นยังแน่นอยู่เมื่อเทียบกับคนวัยเดียวกันเขานั่งอยู่หัวโต๊ะ โดยที่ด้านข้างของเขามีหญิงสาววัยุร่นอายุที่หน้าจะอายุมากกว่าเขาแค่ไม่กี่ปี นั่งอยู่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม และแม่ของเขาที่หันมายิ้มให้เขาเช่นกัน เมื่อเห็นแววตาของคนเป็นแม่ทำให้ภูผาเดินเข้าไปที่โต๊ะทานข้าวด้วยแววตาวโรจน์ ณดาส่ายหน้าบอกลูกเป็นนัยๆ เมื่อรู้ทันว่าลูกชายต้องไม่พอใจที่ต้องมาเห็นภาพแบบนี้

“พ่อ”

“ภูผาไปอาบน้ำไปลูกไปค่อยลงมาทานข้าวกับแม่นะ” ณดารีบพูดแทรก

“แต่”

“นะลูกนะ แม่ทำของโปรดภูผาไว้เยอะเลย” ว่าแล้วณดาก็ลุกขึ้นพร้อมกับโอบไหล่ลูกชายให้เดินออกมาจากตรงนั้น

“คุณอาทิตย์ทานได้เลยนะคะไม่ต้องรอณดาค่ะ” เธอหันไปบอกสามีก่อนที่จะพาลูกชายเดินขึ้นไปที่ด้านบน

ภูผายอมอึดอัดอยู่แบบนั้นมาถึง2ปี จนตอนนี้เขาเรียนอยู่ ปี1 ของมหาลัยชื่อดัง เพราะแม่ของเขาขอร้องไว้ และเขาก็ไม่อยากทำให้แม่ต้องลำบากใจเพิ่ม จนวันนี้

“คุณอาทิตย์ กิ๊กไม่ยอมนะคะถ้าคุณจะพามันเข้ามาอยู่ในบ้านอีกคน” เสียงเล็กแหลมของหญิงสาวคนนั้นดังขึ้นผ่านหน้าห้องของเขาไป ภูผาจึงปิดเสียงฟังอย่างเงียบๆ

“กิ๊ก...อย่างี่เง่าได้ไหม”

“กิ๊กไม่ใช่เมียคุณนะที่จะยอมให้ผัวพาผู้หญิงคนอื่นเข้ามาอยู่ในบ้านแบบที่ไม่รู้สึกอะไร” เธอยังเถียงกลับอย่างไม่กลัว ภูผาแอบสะใจเล็กน้อย เพราะสิ่งที่เธอทำมันกำลังจะสนองคืนย้อน

“อย่าลามปามถึงณดา เขาอยู่สูงเกินกว่าที่เธอจะพูดถึง” อาทิตย์เริ่มดุเสียงแข็งราวกับกำลังต้องการปกป้องคนที่เป็นภรรยา

“ทำไม? ถ้ามันอยู่สูงขนาดนั้นคุณไม่บูชามันไว้บนหิ้งแทนพระไปเลยล่ะ”

เพียะ!!! ฝ่ามือหนาฟาดลงที่ข้างแก้มจนเป็นสีแดงตามรอยนิ้ว

“คุณอาทิตย์ ฮึก นี่คุณกล้าทำกิ๊กเหรอ” น้ำเสียงโมโหเมื่อครู่ปนสะอื้นออกมาเล็กน้อย จากคนที่เคยโดนเอาอกเอาใจตอนนี้เธอกลับถูกเขาตบหน้าเข้าอย่างจัง ภูผาลอบยิ้มสะใจเมื่อเห็นภาพ

“ลุกขึ้นก่อน คุณอาทิตย์ทำไมต้องลงไม้ลงมือกันด้วยละคะ” ณดาที่รีบวิ่งขึ้นมา เมื่อได้ยินเสียงเหมือนคนกำลังทะเลาะกัน เธอประคองร่างเล็กของเมียน้อยขึ้นมาอย่างไม่ได้นึกสมน้ำหน้าอย่างที่ควรจะเป็น ทั้งยังนึกสงสารและเห็นใจเธออีกด้วย

“ไม่ต้องมาแสร้งทำเป็นคนดี” หญิงสาวสะบัดตัวออกมือของณดา นั่นทำให้ภูผาต้องเปิดประตูเดินออกมาดูเหตุการณ์เพราะกลัวว่ามันจะบานปลายไปกันใหญ่

“ถ้าอยากอยู่ ที่นี่ต่อก็ช่วยทำตัวให้มันดีๆ ไม่งั้นก็ออกจากบ้านหลังนี้ไปซะ” อาทิตย์พูดเสียงต่ำและเต็มไปด้วยความจริงจัง ก่อนจะเดินหันหลังลงไปที่บันได

“คุณอาทิตย์หยุดเดี๋ยวนี้” หญิงสาวร้องสั่งเสียงดังพร้อมทั้งกระทืบท้าวและจะเดินตามไป ทว่า ปึก!! เธอกลับเดินชนร่างของณดาที่ยืนอยู่จนล้มเซ ก่อนที่ข้อเท้าของเธอจะพลิกแพลงจนเสียหลักล้มกลิ้งตกบันไดไป ท่ามกลางความตกใจของภูผา

“แม่!!” อาทิตย์ได้ยินเช่นนั้นก็รีบหันหลังกลับมาดู

“ณดา” เขาพยายามที่จะรับร่างของภรรยาไว้ทว่ากลับทำให้เขาต้องล้มกลิ้งลงไปอีกคน ภูผารีบวิ่งลงไปดูพ่อกับแม่ที่นอนนิ่งอยู่ที่พื้น สาวตาคมหันกลับมามองที่หญิงสาวต้นเหตุด้วยความโกรธแค้น

“ใครอยู่ข้างนอกเข้ามา” ไม่นานลูกน้องของพ่อเขาก็กรู่เข้ามา7-8คน

“นาย!!” เสียงเรียกพร้อมกันอย่างตกใจ เมื่อภาพที่เห็นคือ สส.อาทิตย์และภรรยาที่นอนนิ่งหมดสติกองอยู่ที่พื้นพร้อมกับเลือดสีแดงสดที่เริ่มที่ไหลนองออกมา

“เรียกรถพยาบาลและจับตัวอีนี่ไว้” คนเหล่านั้นทำตามอย่างว่าง่าย

โรงพยาบาลเอกชน

สส.พรรคดังและภรรยาถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลด้วยความรวดเร็ว ภูผานั่งรอที่หน้าห้องฉุกเฉินด้วยความร้อนใจ จนเวลาผ่านไปนานกว่า 2 ชั่วโมง

“อาหมอ แม่เป็นยังไงบ้าง”

“ตอนนี้ต้องคอยสังเกตอาการอย่างใกล้ชิด ส่วนพ่อเราปลอดภัยแล้วนะ” สิ้นคำพูดของคุณหมอ ราวกับหัวใจของเขามันถูกเหล็กแหลมทิ่มแทง เด็กหนุ่มวัย 18 ปีทรุดตัวนั่งลงที่เก้าอี้อย่างอ่อนแรง

“นายหญิงต้องปลอดภัยครับคุณภูผา” วิ้นลูกน้องคนสนิทของอาทิตย์พูดปลอบภูผาพร้อมกับจับไหล่เขาเบาๆ