เข็มนาฬิกาเรือนหรูบนผนังห้องโถงชี้บอกเวลาตีสามสิบนาที ความเงียบสงัดปกคลุมไปทั่ว คฤหาสน์เพียงผา จนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง
‘ณลิน’ นั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาตัวยาวในห้องรับแขก แม้ ภูผา จะประกาศกร้าวว่า ‘ไม่ต้องรอ’ และ ‘ไม่กลับ’ แต่สัญชาตญาณความเป็นภรรยา (หรือทาสรับใช้ผู้ซื่อสัตย์) ทำให้เธอข่มตานอนไม่หลับ หญิงสาวสะดุ้งตื่นทุกครั้งที่ได้ยินเสียงลมพัดแรงกระทบหน้าต่าง หวังลึกๆ ว่าจะเป็นเสียงรถยนต์ของเขา
เธอไม่ได้ห่วงเขาด้วยความรัก... แต่เธอห่วงเพราะเขาคือเจ้าหนี้ชีวิต คือคนกำชะตาของพ่อเธอไว้ ถ้าเขาเป็นอะไรไป เธอเองก็คงหมดที่พึ่ง
บรื้นนน...
เสียงเครื่องยนต์คำรามแผ่วเบาที่หน้าตึกทำให้นัยน์ตาที่อ่อนล้าเบิกโพลง ณลินรีบผุดลุกขึ้น ยืดกายจัดเสื้อชุดนอนให้เรียบร้อย ก่อนจะก้าวเท้าเร็วๆ ไปที่ประตูไม้สักบานใหญ่
ทันทีที่ประตูเปิดออก กลิ่นฉุนกึกของแอลกอฮอล์ราคาแพงก็ลอยมาปะทะจมูก ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของภูผาจ
