แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านเนื้อดีเข้ามาภายในห้องนอนใหญ่ ปลุกให้คนตัวเล็กที่นอนตะแคงขดตัวอยู่ริมเตียงค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น
‘ณลิน’ ไม่รู้ว่าตัวเองเผลอหลับไปตอนไหน หรือหลับไปนานเท่าไหร่ รู้เพียงแต่ว่าความเจ็บปวดระบมตามร่างกายยังคงแจ่มชัด เธอยันกายลุกขึ้นนั่งช้าๆ ความปวดหนึบที่ช่วงล่างแล่นพล่านจนต้องนิ่วหน้า
ดวงตากลมโตที่บวมช้ำหันไปมองคนข้างกาย ‘ภูผา’ ยังคงนอนหลับสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ใบหน้ายามหลับของเขาดูสงบและไร้พิษสง แตกต่างจากซาตานร้ายที่ย่ำยีเธอเมื่อคืนอย่างสิ้นเชิง
ณลินมองเขาด้วยสายตาว่างเปล่า ความโกรธแค้น ความเสียใจ และความน้อยเนื้อต่ำใจ ตีกันยุ่งเหยิงในอก แต่สิ่งหนึ่งที่ชัดเจนที่สุดคือ... ‘ความจริง’
ความจริงที่ว่า เธอเป็นเพียงนางบำเรอขัดดอก เป็นที่ระบายอารมณ์ และเป็นตัวแทนของผู้หญิงชื่อ ‘แพรวา’
‘อย่าอ่อนแอนะณลิน... อย่าให้เขาเห็นน้ำตาอีก’
หญิงสาวบอกตัวเองในใจ ก่อนจ
