แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในเรือนคนใช้หลังเก่า ปลุกให้ ‘ณลิน’ ตื่นขึ้นจากห้วงนิทราที่แสนหวาน
มือบางควานหาคนข้างกายตามสัญชาตญาณ... แต่สิ่งที่พบมีเพียงความว่างเปล่าและที่นอนเย็นชืด ฝั่งที่ ภูผา เคยนอนเมื่อคืนยับย่นเล็กน้อย เป็นหลักฐานเดียวที่ยืนยันว่าเรื่องเมื่อคืนไม่ใช่ความฝัน
ณลินลุกขึ้นนั่ง กอดผ้าห่มผืนเก่าที่มีกลิ่นกายของเขาเจือจางอยู่ น้ำตาเม็ดใสเอ่อคลอขึ้นมาที่หน่วยตา
"สัญญาได้ไหมคะ... ว่าพรุ่งนี้ตื่นมา พี่ภูจะไม่เปลี่ยนไป"
คำถามของเธอเมื่อคืน... วันนี้เธอได้รับคำตอบแล้ว เขาจากไปก่อนที่เธอจะตื่น ทิ้งเธอไว้ในโลกแห่งความเป็นจริงเพียงลำพัง เหมือนเจ้าชายที่ต้องรีบหนีก่อนเวทมนตร์จะเสื่อมคลาย
ณลินสูดหายใจลึก ปาดน้ำตาทิ้ง แล้วลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว แม้ร่างกายจะอ่อนเพลียและเริ่มมีอาการเวียนหัวแปลกๆ เหมือนโลกหมุน แต่เธอก็ต้องฝืนสังขารไปทำงานที่ตึกใหญ่ตามหน้าที่
...
บรรยากาศในห้องรับประทา
