หลังจากวิ่งหนีออกมาจากภาพบาดตาบาดใจ ณลินพาตัวเองมาหยุดอยู่ที่หลังครัว เธอทรุดตัวลงนั่งข้างโอ่งน้ำใหญ่ อาเจียนออกมาจนหมดไส้หมดพุง ร่างกายที่อ่อนแออยู่แล้วยิ่งดูเปราะบางจนน่าใจหาย
"เป็นอะไรมากไหมนังลิน?"
เสียงป้าสายดังขึ้น หญิงวัยกลางคนเดินผ่านมาเห็นเข้าพอดี แววตาที่เคยมองเหยียดหยาม วันนี้ดูแปลกไปเล็กน้อย... เหมือนมีความเวทนาเจือปนอยู่ลึกๆ
"ไม่เป็นไรจ้ะป้า... ฉันแค่เวียนหัว" ณลินตอบเสียงแหบพร่า ล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นขึ้น
"ก็แหงล่ะ... ผัวเมียเขาพลอดรักกันหวานชื่นขนาดนั้น เอ็งไปเห็นก็คงคลื่นไส้เป็นธรรมดา" ป้าสายพูดเหน็บแนมตามความเคยชิน แต่แล้วก็ถอนหายใจ "ตัดใจซะเถอะ... เอ็งมันคนละชั้นกับเขา อยู่ไปก็รังแต่จะเจ็บตัวเปล่าๆ"
"ฉันรู้จ้ะป้า..." ณลินยิ้มเศร้า "ฉันอยู่ก็เพื่อพ่อ... ถ้าพ่อหายดีเมื่อไหร่ ฉันจะไปทันที"
คำว่า 'พ่อ' ทำให้ป้าสายชะงักกึก หญิงวัยกลางคนหลบสายตาวูบ มีท่าทีอึกอักพิรุธ
"เ
