สายฝนยังคงตกกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งราวกับฟ้ากำลังร้องไห้ให้กับโศกนาฏกรรมความรักที่เพิ่งจบลง
ภายในห้องทำงานใหญ่ของ คฤหาสน์เพียงผา บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะระเบิด ภูผา ยืนหันหลังให้ประตู มือข้างหนึ่งกำขอบโต๊ะทำงานแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน อีกข้างกำแหวนวงเล็กและสมุดบัญชีเก่าๆ ของณลินเอาไว้จนเจ็บฝ่ามือ
เสียงฝีเท้าหนักๆ ของหัวหน้าการ์ดเดินเข้ามาพร้อมกับความล้มเหลว
"ขอโทษครับนาย... เราตามรถคันนั้นไม่ทัน ฝนตกหนักมาก รอยล้อถูกชะล้างไปหมด เราไม่รู้ว่าเธอหนีไปทางไหน"
"โธ่เว้ย!"
ภูผาปัดข้าวของบนโต๊ะกวาดลงพื้นเสียงดังสนั่น แฟ้มเอกสาร แจกัน โคมไฟ กระจายเกลื่อนกราด เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ยกมือกุมขมับด้วยความสิ้นหวัง
"ออกไป... ออกไปให้หมด!"
เมื่อลูกน้องถอยออกไปจนหมด เหลือเพียงความเงียบงัน คำพูดสุดท้ายของณลินก็ดังก้องในหัวเขาราวกับเทปที่กอซ้ำ
“พ่อฉันเผาไปแล้ว! เป็นเถ้าถ่านไปแล้ว! คุณจะไปจัดงานให้ใคร!”
