แสงแดดยามเช้าที่สาดส่องเข้ามาไม่ได้มอบความอบอุ่นให้ ‘ณลิน’ เลยแม้แต่น้อย ร่างบางในชุดเสื้อเชิ้ตตัวโคร่ง (ที่เธอจำใจหยิบของเขามาใส่เพราะเสื้อผ้าตัวเองขาดหมดแล้ว) นั่งเหม่อลอยอยู่ที่ระเบียงห้องนอนใหญ่
ดวงตาบวมช้ำทอดมองออกไปที่ประตูรั้วหน้าบ้านอย่างไร้จุดหมาย ผ่านไปหนึ่งคืนแล้วที่ ภูผา หายไป... เขาไม่กลับมา ไม่โทรหา และทิ้งเธอไว้กับความว่างเปล่า
‘เขาคงมีความสุขกับคุณแพรวามากสินะ’ ณลินยิ้มขื่นให้กับตัวเอง ‘ส่วนเราก็เป็นแค่ที่ระบายอารมณ์ พอตัวจริงมา ของเทียมอย่างเราก็หมดค่า’
บรื้นนน...
เสียงเครื่องยนต์ที่คุ้นเคยดังขึ้นเรียกสติของเธอ ณลินรีบชะโงกหน้าลงไปดู หัวใจเต้นแรงด้วยความหวังลึกๆ ว่าเขาอาจจะกลับมาคนเดียว
แต่ภาพที่ปรากฏแก่สายตา ทำให้ความหวังนั้นพังทลายลงในพริบตา
รถสปอร์ตคันหรูแล่นเข้ามาจอดที่หน้ามุข ภูผาก้าวลงจากรถก่อน แล้วเดินอ้อมไปเปิดประตูฝั่งข้างคนขับอย่างสุภาพ... ร่างระหงของ ‘แพรว
