ความเงียบงันที่น่าอึดอัดเข้าปกคลุมห้องบอลรูมอันหรูหราของ คฤหาสน์เพียงผา ทันทีที่ร่างสูงของเจ้าของบ้านลากแขนหญิงสาวในชุดเมดหายลับขึ้นไปบนบันไดวน
เสียงดนตรีแจ๊สที่บรรเลงอยู่นั้นดูเหมือนจะแผ่วลงจนแทบไม่ได้ยิน แข่งกับเสียงซุบซิบกระซิบกระซาบของบรรดาแขกเหรื่อที่เริ่มดังกระหึ่มขึ้นเรื่อยๆ ราวกับฝูงผึ้งแตกรัง
“ตายจริง... นั่นคุณภูผาเหรอ? ทำไมรุนแรงขนาดนั้น” “แล้วผู้หญิงคนนั้นใครกัน? เด็กเสิร์ฟ หรือเมียเก็บ?” “น่าสงสารคุณแพรวานะ เพิ่งเปิดตัวแท้ๆ โดนทิ้งกลางงานแบบนี้ เสียหน้าแย่”
คำวิพากษ์วิจารณ์และสายตาเวทนาที่พุ่งตรงมาที่กลางฟลอร์ เปรียบเสมือนเข็มพันเล่มที่ทิ่มแทงลงบนร่างระหงของ ‘แพรวา’
หญิงสาวยืนกำแก้วแชมเปญในมือแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกสีแดงสดเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์โกรธที่กำลังปะทุอยู่ภายในอก
‘อีณลิน... มึงกล้าดียังไง!’ เธอสบถในใจ ‘งานนี้คืองานของฉัน เป็นเวท
