กลิ่นคาวโลกีย์ที่คละคลุ้งผสมกับกลิ่นเหงื่อไคลจางๆ ยังคงอบอวลอยู่ในห้องนอนใหญ่ที่ปิดทึบ ‘ณลิน’ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาด้วยความยากลำบาก เปลือกตาที่บวมเป่งจากการร้องไห้อย่างหนักแทบจะลืมไม่ขึ้น ร่างกายทุกสัดส่วนปวดร้าวราวกับถูกทุบตี โดยเฉพาะช่วงล่างที่ระบมจนแค่ขยับตัวนิดเดียวก็น้ำตาซึม
เธอค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง ผ้าห่มผืนหนาเลื่อนลงมาเผยให้เห็นรอยจูบและรอยกัดสีกุหลาบที่ตีตราจองไปทั่วผิวขาวเนียน ฝีมือของซาตานร้ายที่ระบายโทสะใส่เธอตลอดทั้งคืนเพื่อลบเลือนภาพของชายอื่น
ความว่างเปล่าข้างเตียงบอกให้รู้ว่า ภูผา ตื่นนานแล้ว... และคงออกไปทำงาน หรือไม่ก็ไปหา... คนสำคัญของเขา
แกร๊ก!
เสียงประตูห้องเปิดออก ณลินสะดุ้งเฮือก รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดบังร่างกายด้วยความหวาดระแวง แต่คนที่ก้าวเข้ามากลับไม่ใช่ภูผา
ร่างระหงในชุดเดรสสีพาสเทลสดใส เดินนวดนาดเข้ามาพร้อมรอยยิ้มหวานหยด ‘แพรวา’ นั่นเอง ในมือเธอถื
