ดึกสงัดคืนนั้น พระจันทร์ครึ่งเสี้ยวลอยเด่นอยู่เหนือยอดไม้ สาดแสงสีเงินลงมากระทบหลังคาเรือนคนใช้หลังเก่าที่ตั้งอยู่ห่างไกลจากตึกใหญ่
‘ณลิน’ นั่งห้อยขาอยู่บนแคร่ไม้ไผ่หน้าห้องพัก อาศัยแสงไฟสลัวจากหลอดนีออนดวงเล็กเพื่อปฐมพยาบาลตัวเอง นิ้วชี้ข้างซ้ายของเธอมีรอยมีดบาดลึก เลือดสีสดซึมออกมาไม่หยุด
มันเป็นอุบัติเหตุจากการที่เธอถูก แพรวา สั่งให้ปอกผลไม้จานใหญ่เพื่อเอาไปเสิร์ฟเพื่อนๆ ไฮโซที่มาเยี่ยมตอนบ่าย ด้วยความเร่งรีบและหน้ามืดตาลายเพราะยังไม่ได้กินข้าวเที่ยง ทำให้คมมีดพลาดไปเฉือนนิ้วเข้า
“โอ๊ย...”
ณลินร้องเบาๆ เมื่อเทแอลกอฮอล์ราดลงบนแผล ความแสบแล่นปราดจนน้ำตาเล็ด เธอพยายามจะพันพลาสเตอร์ด้วยมือข้างเดียวอย่างทุลักทุเล แต่มันก็หลุดรุ่ยไม่เป็นท่า
“โง่จริง...”
เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูดังขึ้นจากเงามืด ณลินสะดุ้งโหยง เงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ
ร่างสูงใหญ่ของ ภูผา เดินออกมาจากดงต้นไม้ เขาอยู่ในชุดล
