สายฝนเริ่มโปรยปรายลงมาอีกครั้งในยามดึกสงัด เสียงเม็ดฝนกระทบหลังคาสังกะสีเก่าๆ ของเรือนคนใช้ฟังดูเหมือนเสียงดนตรีที่เศร้าสร้อย แต่ก็ช่วยกลบเสียงความวุ่นวายในโลกภายนอกให้เงียบลง
‘ณลิน’ นอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงแคบๆ เธอข่มตาไม่ลง สัมผัสอุ่นร้อนที่ริมฝีปากจากจูบเมื่อหัวค่ำยังคงติดตรึงอยู่ในความรู้สึก กลิ่นกายของ ภูผา ยังวนเวียนอยู่รอบจมูกราวกับเขายังนั่งอยู่ตรงนี้
‘ทำไมถึงทำแบบนั้น... ทำไมต้องมาทำให้อ่อนไหว’
เธอถามตัวเองในใจซ้ำๆ ทั้งที่รู้ว่าเขาเดินจากไปหาผู้หญิงอีกคนแล้ว ป่านนี้เขาคงกำลังนอนกอด แพรวา อย่างมีความสุขบนเตียงนุ่มในตึกใหญ่
...แต่ทว่า
ก๊อก ก๊อก ก๊อก...
เสียงเคาะประตูที่แผ่วเบาแต่หนักแน่นดังแทรกเสียงฝนขึ้นมา หัวใจของณลินกระตุกวูบ เธอดีดตัวลุกขึ้นนั่ง จ้องมองไปที่ประตูไม้เก่าคร่ำครึด้วยความหวาดระแวงปนความหวัง
“ใครคะ?”
“ฉันเอง... เปิดประตูหน่อย”
เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูดังลอดเข้
