กลิ่นยาฆ่าเชื้อและอากาศเย็นชืดที่เป็นเอกลักษณ์ของโรงพยาบาล มักจะทำให้ใครหลายคนรู้สึกหดหู่ แต่สำหรับ ‘ณลิน’ ในเวลานี้ มันกลับเป็นสถานที่เดียวที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย... อย่างน้อยก็ปลอดภัยจากมัจจุราชในคราบเทพบุตรคนนั้น
ร่างบางในชุดเดรสสีฟ้าอ่อนนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยในห้องวีไอพี มือเล็กกุมมือเหี่ยวย่นของบิดาที่ยังคงนอนหลับสนิทด้วยฤทธิ์ยาหลังการผ่าตัด ดวงตาคู่สวยบวมช้ำจากการร้องไห้มาอย่างหนัก แต่มุมปากกลับยิ้มออกมาบางๆ เมื่อเห็นหน้าอกของบิดากระเพื่อมขึ้นลงอย่างสม่ำเสมอ
“พ่อคะ... พ่อปลอดภัยแล้วนะ”
เธอพึมพำเสียงแผ่ว ยกมือบิดาขึ้นมาแนบแก้ม “ลินขอโทษที่ไม่ได้บอกพ่อก่อน... แต่ลินยอมแลกทุกอย่าง ขอแค่พ่อหายดี จะให้ลินต้องตกนรกหมกไหม้ที่ไหน ลินก็ยอม”
เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้นสามครั้ง ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเข้ามา ณลินรีบปาดน้ำตาออกจากแก้ม ปรับสีหน้าให้ดูปกติที่สุด แล้วหันไปมองผู้มาใหม่
ร่
