ท้องฟ้าภายนอกเริ่มเปลี่ยนเป็นสีหม่นของยามพลบค่ำ เมื่อรถแท็กซี่แล่นมาจอดที่หน้าประตูรั้วอัลลอยด์ขนาดใหญ่ของ คฤหาสน์เพียงผา
‘ณลิน’ ก้าวลงจากรถด้วยความรู้สึกที่เบาใจขึ้นกว่าเมื่อเช้ามาก การได้เห็นหน้าบิดาที่มีสีหน้าดีขึ้น และได้รับคำปลอบโยนจาก ‘พี่หมอกวิน’ ทำให้เธอมีกำลังใจที่จะกลับมาเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายในกรงทองแห่งนี้อีกครั้ง
‘อดทนนะลิน แค่ทำหน้าที่ให้จบๆ ไป วันหนึ่งอิสรภาพต้องเป็นของเรา’
เธอสูดลมหายใจลึก ปรับสีหน้าให้เรียบเฉย ก่อนจะเดินผ่านสวนหย่อมเข้าสู่ตัวบ้าน แต่แล้วเธอก็สังเกตเห็นความผิดปกติ...
บ้านทั้งหลังมืดสนิท ไม่มีไฟเปิดอยู่สักดวง แม้แต่ไฟกิ่งทางเดินก็ดับมืด บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงจิ้งหรีดเรไรดังระงม ความวังเวงแผ่ซ่านจนขนแขนลุกชัน
“ป้าสายคะ? น้อย? มีใครอยู่ไหม?”
ณลินเอ่ยเรียกสาวใช้ แต่ไร้เสียงตอบรับ เธอขมวดคิ้วด้วยความสงสัย หรือว่าไฟดับ? มือบางควานหาโทรศัพท์ม
