เช้าวันใหม่ใน คฤหาสน์เพียงผา ไม่ต่างอะไรกับคุกคุมขังนักโทษ แสงแดดที่สาดส่องเข้ามาไม่ได้ช่วยให้ความมืดมิดในใจของ ‘ณลิน’ จางหายไปได้เลย
หญิงสาวนั่งกอดเข่าอยู่ที่มุมห้องนอนใหญ่ ร่างกายบอบช้ำจากศึกรักอันโหดร้ายเมื่อคืน รอยแดงเป็นจ้ำตามแขนและซอกคอคือตราบาปที่ ภูผา จงใจฝากไว้เพื่อลบกลิ่นอายของชายอื่น เขาทำตามที่พูดทุกอย่าง... ทบต้นทบดอก จนเธอสลบไสลไปคาอกเขา
กริก...
เสียงบิดลูกบิดประตูดังขึ้น ณลินรีบเงยหน้ามองด้วยความหวัง หวังว่าเขาจะไขกุญแจให้เธอออกไปดูอาการพ่อ หรืออย่างน้อยก็ลงไปหาอะไรกิน
แต่ประตูยังคงล็อกสนิท... ไม่มีใครเปิดเข้ามา มีเพียงเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่เดินผละออกไป
"คุณภูผา! เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ! คุณจะขังฉันแบบนี้ไม่ได้!" ณลินถลาไปทุบประตูไม้สักบานใหญ่ ร้องตะโกนสุดเสียงจนเจ็บคอ "ฉันจะไปหาพ่อ! เปิดนะ!"
"เงียบเถอะค่ะคุณณลิน..." เสียงป้าสายดังลอดเข้ามา "ท่านประธานสั่งห้ามเปิ
