ตอนที่ 2: สินค้าราคาแพง
1505 Words
ท้องฟ้ามืดสนิทไร้ซึ่งแสงดาว มีเพียงแสงไฟจากตึกสูงระฟ้าของกรุงเทพมหานครที่ส่องสว่าง แข่งกับความมืดมิดในใจของ ‘ณลิน’
รถลีมูซีนคันหรูสีดำมันปลาบเคลื่อนตัวออกจากโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำอย่างเงียบเชียบ ภายในห้องโดยสารกว้างขวางมีเพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด ณลินนั่งกอดเข่าอยู่ที่มุมหนึ่ง สายตาเหม่อมองออกไปนอกกระจกติดฟิล์มทึบ ร่างกายของเธอยังคงสั่นเทาเล็กน้อย แม้การตรวจร่างกายจะผ่านพ้นไปแล้ว แต่ความรู้สึกเหมือนถูกลอกคราบยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำ
ภาพที่หมอและพยาบาลมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ ราวกับรู้ว่าเธอมาตรวจเพื่ออะไร... เพื่อเป็นแม่พันธุ์... มันทำให้เธออยากจะแทรกแผ่นดินหนี
“ท่านประธานสั่งให้พาคุณณลินไปที่ ‘คฤหาสน์เพียงผา’ เลยครับ”
เสียงของคนขับรถดังผ่านอินเตอร์คอม ทำลายความเงียบขึ้นมา ณลินเพียงแค่พยักหน้าเบาๆ โดยไม่เอื้อนเอ่ยคำใด เธอหมดแรงที่จะต่อต้านหรือซักถาม สิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวจิตใจเธอไว้ตอนนี้คือข้อความแจ้งเตือนจากโรงพยาบาลเมื่อครู่ว่า ‘ผู้ป่วยได้รับการผ่าตัดแล้ว อาการเบื้องต้นปลอดภัย’
แค่นั้น... แค่พ่อปลอดภัย แลกกับชีวิตทั้งชีวิตของเธอ มันก็คุ้มค่าแล้วไม่ใช่หรือ?
...
รถหรูแล่นผ่านรั้วอัลลอยด์ขนาดใหญ่ที่เปิดออกอัตโนมัติ เข้าสู่เขตพื้นที่ของ คฤหาสน์เพียงผา อาณาจักรส่วนตัวของภูผาที่ตั้งอยู่บนพื้นที่เนินเขาชานเมือง ตัวบ้านเป็นสถาปัตยกรรมโมเดิร์นลอฟท์ขนาดมหึมา เน้นปูนเปลือยและกระจกใส ดูดิบ เถื่อน แต่ก็หรูหราและเย็นชาเหมือนเจ้าของไม่มีผิด
ทันทีที่รถจอดเทียบหน้าประตูไม้สักบานใหญ่ หญิงวัยกลางคนในชุดยูนิฟอร์มหัวหน้าแม่บ้านเจ้าระเบียบก็ยืนรอรับอยู่แล้ว ใบหน้าเรียบตึงไร้รอยยิ้มทำให้ณลินรู้สึกเกร็งยิ่งกว่าเดิม
“เชิญค่ะ คุณผู้หญิง” น้ำเสียงนั้นกระด้างจนแทบจะไม่ใช่คำเชิญ “ดิฉันชื่อ ‘ป้าสาย’ เป็นคนดูแลที่นี่ ท่านประธานสั่งให้ดิฉันพาคุณไปเตรียมตัวที่ห้องนอนใหญ่”
“เตรียมตัว?” ณลินทวนคำเสียงแผ่ว
ป้าสายปรายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาตำหนิ “ค่ะ เตรียมตัวอาบน้ำ เปลี่ยนชุด... ท่านประธานรักความสะอาดมาก และไม่ชอบให้ใครใส่เสื้อผ้าซ้ำๆ ซากๆ เข้าไปในห้องนอนของท่าน โดยเฉพาะ...” นางเว้นจังหวะ “เสื้อผ้าที่มีกลิ่นสาบของความจน”
คำพูดเหน็บแนมนั้นทำให้ณลินหน้าชา เธอเม้มปากแน่น ข่มความเจ็บปวดไว้ในอก ก่อนจะก้าวเท้าตามแม่บ้านร่างท้วมเข้าไปด้านใน
ภายในคฤหาสน์ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์สีขรึม ราคาประเมินค่าไม่ได้วางเรียงรายอย่างมีรสนิยม แต่กลับดูไร้ชีวิตชีวา ณลินถูกพาขึ้นมายังชั้นสอง ตรงไปยังประตูบานใหญ่ที่สุดที่อยู่ปีกขวาของตัวบ้าน
“นี่คือห้องของท่านประธาน และนับจากนี้ก็จะเป็นที่นอนของคุณ... หรือจะเรียกว่าที่ทำงานก็ได้” ป้าสายเปิดประตูให้ ก่อนจะยื่นชุดนอนผ้าซาตินบางเบาสีแดงเพลิงให้เธอ “อาบน้ำให้สะอาด ขัดตัวให้หอม ท่านประธานจะกลับมาถึงในอีกหนึ่งชั่วโมง”
ปัง!
ประตูถูกปิดลง ทิ้งให้ณลินยืนโดดเดี่ยวอยู่กลางห้องนอนกว้างขวางที่เย็นเยือกดั่งถ้ำน้ำแข็ง
หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งบนเตียงคิงไซส์หนานุ่ม น้ำตาที่กลั้นมาตลอดทางไหลทะลักออกมาอีกครั้ง เธอกอดชุดนอนตัวจิ๋วไว้แน่น ร้องไห้เงียบๆ ให้กับโชคชะตา จากคุณหนูผู้เพียบพร้อมที่มีแต่คนรายล้อมเอาใจ วันนี้กลับต้องกลายเป็นเพียง ‘สินค้า’ รอการเปิดกล่อง
แต่เวลาแห่งความอ่อนแอมีไม่มากนัก ณลินปาดน้ำตา ลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำที่หรูหรายิ่งกว่าห้องนอนเก่าของเธอ เธอเปิดน้ำจากฝักบัวชำระล้างร่างกาย ขัดถูผิวพรรณอย่างแรงจนแดงเถือก หวังจะล้างความอัปยศที่กำลังจะเกิดขึ้น แต่เธอก็รู้ดีว่า... ไม่มีน้ำวิเศษที่ไหนล้างมันออกได้
เมื่อก้าวออกมาจากห้องน้ำในชุดนอนสายเดี่ยวสีแดงเพลิงที่แทบจะปิดบังอะไรไม่ได้เลย ผิวขาวอมชมพูตัดกับสีแดงสดขับให้เธอดูเย้ายวนอย่างที่ผู้ชายทุกคนต้องหยุดมอง แต่ณลินกลับรู้สึกหนาวเหน็บ เธอเดินไปนั่งที่ปลายเตียง กอดตัวเองแน่น รอคอยเวลาประหาร
ติ๊ก... ติ๊ก...
เสียงเข็มนาฬิกาเดินผ่านไปอย่างเชื่องช้า จนกระทั่ง...
แกร๊ก!
เสียงปลดล็อกประตูทำเอาหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ ณลินสะดุ้งสุดตัว หันไปมองที่ประตูด้วยแววตาตื่นตระหนก
ร่างสูงใหญ่ของ ภูผา เดินเข้ามาในห้อง เขาถอดเสื้อสูทพาดไว้ที่แขน ปลดเนกไทออกอย่างลวกๆ เผยให้เห็นกระดุมเสื้อเชิ้ตที่ถูกปลดออกสองเม็ด เผยแผงอกแกร่งรำไร ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำเล็กน้อยจากการดื่มแอลกอฮอล์ แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นยังคงฉายแววทรงอำนาจไม่เปลี่ยนแปลง
เขาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาปลายเตียง จ้องมองหญิงสาวในชุดนอนวาบหวิวด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก
“ดูเหมือนป้าสายจะเลือกชุดได้ถูกใจฉัน...” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยขึ้น มุมปากยกยิ้มร้าย “มานี่สิ”
คำสั่งสั้นๆ แต่ทรงพลังเหมือนประกาศิต ณลินกำมือแน่น เหงื่อเย็นๆ ซึมออกตามไรผม เธอค่อยๆ ลุกขึ้นแล้วก้าวขาที่หนักอึ้งเข้าไปหาเขา ช้าๆ... อย่างจำยอม
ภูผามองร่างระหงที่เดินเข้ามาใกล้ กลิ่นสบู่หอมอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นกายสาวบริสุทธิ์ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ตื่นเพริด เขาเกลียดผู้หญิงหน้าเงิน แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า... ผู้หญิงหน้าเงินคนนี้สวยจนน่าโมโห
หมับ!
มือหนาคว้าข้อมือเล็กแล้วกระชากเต็มแรงจนณลินถลาลงไปนั่งบนตักแกร่ง เธอร้องอุทานด้วยความตกใจ สองมือรีบยันแผงอกเขาไว้เพื่อทรงตัว แต่กลับสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อแน่นตึงภายใต้เสื้อเชิ้ต
“จะเกร็งทำไม? หรือว่าไม่เคย?” ภูผาถามเยาะๆ พลางไล้ปลายนิ้วไปตามกรอบหน้าสวยหวาน “มารยากับฉันมันไม่ขึ้นเงินสดหรอกนะ ณลิน... ผู้หญิงที่ยอมขายตัวแลกเงินอย่างเธอ ผ่านมาไม่รู้กี่สนามแล้วยังจะมาทำเป็นใสซื่อ”
“ฉันไม่เคย...” ณลินแย้งเสียงสั่น พยายามเบือนหน้าหนีสัมผัสร้อนผ่าว “และฉันก็ไม่ได้ขายตัว ฉันทำตามสัญญา”
“สัญญาก็คือการขายตัวนั่นแหละ!” เขาตะคอกใส่หน้า ก่อนจะบดริมฝีปากลงมาอย่างรวดเร็วและรุนแรง
ไม่มีความอ่อนโยน ไม่มีการเล้าโลม มีเพียงความดิบเถื่อนและการแสดงความเป็นเจ้าของ ลิ้นร้อนรุกรานเข้าไปกวาดชิมความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ ณลินพยายามดิ้นรนทุบตีไหล่เขา แต่เรี่ยวแรงอันน้อยนิดไม่อาจสู้แรงมหาศาลของคนตัวโตได้
ภูผาถอนจูบออกเมื่อเห็นว่าคนในอ้อมกอดเริ่มขาดอากาศหายใจ เขาจ้องมองใบหน้าหวานที่แดงก่ำและดวงตาที่คลอไปด้วยหยาดน้ำตา แทนที่จะสงสาร เขากลับรู้สึกถึงชัยชนะ
“จำเอาไว้... ร่างกายนี้เป็นของฉัน ทุกตารางนิ้วเป็นของฉัน”
เขากระซิบเสียงพร่าชิดริมหู ก่อนจะอุ้มร่างบางลอยหวือขึ้นแล้วโยนลงบนเตียงกว้างอย่างไม่ปรานี ณลินรีบถดตัวหนีด้วยความกลัว แต่ภูผาตามมาคร่อมทับไว้กักขังเธอไว้ในวงแขนแกร่ง
“อย่าเล่นตัวให้มาก ฉันจ่ายไปร้อยล้าน... บริการฉันให้คุ้มหน่อย!”
เสียงฉีกขาดของอาภรณ์ชิ้นน้อยดังบาดหู ณลินหลับตาแน่น ปล่อยให้น้ำตาไหลรินลงมาเงียบๆ ยอมรับชะตากรรมที่ไม่อาจหลีกหนี ค่ำคืนนี้ยาวนานราวกับไม่มีวันสิ้นสุด และมันเพิ่งจะเป็นจุดเริ่มต้นของนรกบนดินที่เธอต้องเผชิญ...
ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วกายเมื่อเขาแทรกกายเข้ามาโดยปราศจากการเตรียมพร้อม แต่สิ่งที่ทำให้ภูผาชะงักกึกคือความคับแน่นและเยื่อบางๆ ที่บ่งบอกถึงความบริสุทธิ์
เขาหยุดนิ่งไปชั่วครู่ จ้องมองใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดของคนใต้ร่างด้วยความตกตะลึง
‘ซิงเหรอ...?’
ความคิดนั้นแวบเข้ามาในหัว แต่ทิฐิที่มีมันค้ำคอ เขาไม่อาจแสดงความอ่อนแอหรือรู้สึกผิดออกมาได้ ชายหนุ่มกัดฟันแน่น ปัดความสงสัยทิ้งไป ‘ก็แค่บังเอิญ... หรือไม่ก็ไปทำรีแพร์มาเพื่อโก่งราคา’
เขาเดินหน้าต่อด้วยจังหวะที่ดุดัน ไร้ความปรานี ทิ้งให้เสียงสะอื้นฮักของณลินดังก้องอยู่ในความเงียบของค่ำคืนวิวาห์ที่ปราศจากความรัก มีเพียงพันธนาการแห่งหนี้สินที่ผูกมัดเขากับเธอเอาไว้... ตลอดไป
- Writer
