เมียเด็ก

ตอนที่ 2 คนบ้าอำนาจ

ดวงยี่หวายืนทำใจอยู่หน้าประตูบานใหญ่ เสียงหายใจรวยรินราวกับว่ากำลังจะขาดอากาศหายใจ ในมือเธอมีถาดกาเเฟเเละขนมเค้กรสวานิลลาที่เธอชอบ ซึ่งเธอนั้นเห็นสมควรว่ามันน่าจะกินคู่กันแล้วอร่อย รสชาติคงจะกลมกล่อมเสียกว่าการดื่มกาแฟเพียวๆ เป็นไหนๆ

เธอได้เรียนรู้จากตรีเลขาคนเก่ามาบ้างเเล้วว่าชายหนุ่มชอบกาเเฟเเบบไหนใส่อะไรอย่างไรบ้าง เเต่เรื่องขนมนั้นเธอไม่ค่อยจะเเน่ใจซักเท่าไหร่นัก

ส่วนนิสัยใจคอเขาเธอพึ่งจะมารู้เอาก็ตอนเมื่อครู่นี้เอง เขาเป็นผู้ชายที่ไม่น่าเข้าใกล้เลยล่ะ

ก๊อกๆ ๆ เสียงหญิงสาวเคาะประตูห้อง หัวใจของเธอเต้นเเรงจนเเทบจะทะลุทะลักออกมานอกเรือนกาย จนต้องเอามือเรียวเล็กมาทาบอกไว้เพื่อระงับความตื่นเต้นเอาไว้เสีย

'' ขออนุญาตค่ะ '' ดวงยี่หวาเปล่งเสียงหวานออกมาเพื่อส่งสัญญาณให้กับอีกคน เธอยืนนิ่งไม่กล้าเดินเข้าไปหาเขา

'' จะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม '' ชายหนุ่มพูดขึ้นด้วยความเย็นเยียบ พร้อมทั้งละสายตาจากงานที่ทำอยู่ ขึ้นมามองคนตรงหน้าคิ้วหนาขมวดมุ่น

สายตาดุคมดุจพญาเหยี่ยวเพ่งเล็งร่างบางอรชรไม่วางตา ผิวกายของเธอช่างขาวนวลเนียนน่าสัมผัส แลใบหน้าสวยใสที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางพองาม หน้าอกใหญ่รับกับเอวบางสะโพกผายพอดีตัว ไม่มีสิ่งใดน่าเกลียด ทุกอย่างในตัวของเธอล้วนแล้วน่ามองไปเสียหมด ติดอย่างเดียวคือเธอเด็กกว่าเขาอยู่หลายปี หากจะให้เรียกพ่อก็คงไม่ผิด

'' เอ่อ..ขะ..ขอโทษค่ะ '' ดวงยี่หวารีบปรี่ถือเอาถาดกาเเฟมาเสิร์ฟอย่างรวดเร็ว ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวเขาอาจจะดุเธออีกซ้ำสอง

'' นี่อะไร..ผมไม่ได้สั่ง '' ชายหนุ่มหยิบกล่องขนมเค้กขึ้นมาโชว์ พร้อมกับจ้องหน้าหญิงสาวอย่างคาดโทษ ที่เธอบังอาจทำเกินคำสั่งของเขา เขาพูดอย่างชัดเจนแล้วนี่ ว่าต้องการแค่กาแฟหนึ่งแก้วเท่านั้น เธอยังจะกล้าขัดได้อีก เด็กคนนี้ช่างอวดดีชะมัด!...

'' ขนมค่ะ..พอดีดิฉันเห็นว่ากาเเฟมันก็ขมมากเเล้ว น่าจะมีอะไรที่มาเเมทซ์กันได้บ้าง เพื่อเพิ่มความอร่อยยังไงล่ะคะ บอสลองทานดูสิคะบอสอาจจะติดใจก็ได้นะคะ '' ดวงยี่หวาตอบพลางอธิบายเสียงเจื้อยแจ้วด้วยความไร้เดียงสา สายตาของเจ้าหล่อนระยิบระยับวาววามเมื่อพูดถึงสิ่งที่ตนชอบ

'' หึ่!..ตรีคงไม่ได้บอกเธอสินะว่าผมไม่ชอบขนมหวานพวกนี้น่ะ '' เขามองเธอด้วยสายตาตำหนิ ที่เก็บข้อมูลเกี่ยวกับเขามาไม่แน่นพอ แล้วอย่างนี้จะมาทำหน้าที่แทนตรีได้อย่างไรกัน แม่นะแม่ทำไมถึงได้เอาเด็กคนนี้มาให้เขา คิดจะแกล้งเขาให้เป็นประสาทตายไปเลยหรือไร

'' ขอโทษค่ะ..ดิฉันไม่รู้จริงๆ เดี๋ยวดิฉันจะเก็บกลับไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ '' หญิงสาวรีบโค้งตัวลงเล็กน้อยเพื่อเป็นการขอโทษขอโพย เธอไม่รู้จริงๆ ว่าเขาไม่ชอบขนมไม่อย่างนั้นคงไม่เอามาให้เขาด่าเล่นดอก

ปกติเวลาเธอไปเสิร์ฟกาแฟให้แขกที่มาเยี่ยมเยียนโรงเรียนของเธอ ก็มีขนมตลอดนี่ ถ้าใครไม่กินก็แค่เอาไว้อย่างนั้น ไม่เห็นจะมีใครบ่นเลยสักคำ เขานี่มันเรื่องมากพอตัวเลย

'' ไม่ต้อง..เอาไว้นี่แหละเงินของบริษัททั้งนั้นจะใช้เงินซื้อนู่นนี่พร่ำเพรื่ออย่างไม่คิดหน้าคิดหลังได้ยังไง '' มือเล็กวางกล่องขนมลงแทบไม่ทัน

'' ขออภัยค่ะ...ดิฉันไม่ได้คิดจะทิ้งหากบอสไม่ชอบมัน ดิฉันเพียงแค่จะเก็บมันไว้กินเองเท่านั้นค่ะ '' หญิงสาวถอนหายใจ คนแบบเขาช่างเข้าใจยากเสียจริง

'' คิดจะขโมยของที่บริษัทเร้อะ เธอนี่ช่างกล้ามากนะ จะห้าบาทสิบบาทนานๆ เข้าก็เยอะขึ้นได้ '' ชายหนุ่มแกล้งพูดแหย่อีกฝ่ายออกไป ไม่รู้ว่าสิ่งใดดลใจให้เขาคิดทำเช่นนี้

'' เอ่อ.. '' ดวงยี่หวาอึกอักไม่รู้จะพูดอะไรกับอีกฝ่ายดี จะเถียงก็ไม่กล้าประเดี๋ยวจะโดนเขาไล่ออกตั้งแต่วันแรก รู้ไปถึงไหนอายไปถึงนั่นแน่

'' เอาหละทีหลังอย่าให้เกิดเรื่องเเบบนี้อีก รู้ไว้ซะด้วยว่าผมไม่ชอบให้ใครมาขัดคำสั่ง '' เเววตาลึกล้ำจับจ้องอยู่ที่ดวงหน้างามตลอดเวลา ซ้ำยังแค่นหัวเราะในลำคออีก

'' ค่ะ '' หญิงสาวพยักหน้ารับ เธออยากจะตีหัวตัวเองให้แตกไปซะเดี๋ยวนี้เลย ที่ทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลัง เธอนึกว่าสิ่งที่เธอชอบคนอื่นก็น่าจะชอบเหมือนกัน

'' ดี...เชิญออกไปได้แล้ว '' พอเขาพูดจบก็ก้มลงเซ็นเอกสารตรงหน้าต่อโดยไม่สนใจหญิงสาวอีก ดวงยี่หวาเห็นว่าทางสะดวกเลยรีบปลีกตัวออกมาทันที จะอยู่โง่ให้คนปากร้ายด่าเอาทำไม

'' เห้อ..ฟู่ววว!! '' หญิงสาวพ่นลมออกจากปากด้วยความโล่งอก ไม่เข้าใจว่าทำไมเเค่นี้เขาถึงต้องดุเธอด้วย เขาไม่ต่างจากอสูรร้ายเท่าไหร่เลย หญิงสาวนึกสงสัยไม่น้อยว่าตั้งแต่เกิดมาเขาเคยยิ้มให้ใครหรือเปล่า หรือเอาแต่หน้านิ่วคิ้วขมวดเหมือนยักษ์ขมูขีตลอดทั้งวันกันนะ

เธอรีบละจากความคิดบ้าๆ บอๆ ของตัวเอง เเล้วลงมือทำงานที่เขาสั่งไว้ เพื่อให้เสร็จทันเวลาที่เขากำหนด

ด้านชายหนุ่ม พอหญิงสาวออกไปได้ไม่นานเขาก็เงยหน้าขึ้นมา มองกล่องขนมเค้กที่หญิงสาวเอามาให้ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ เเล้วหยิบถ้วยกาเเฟมาจิบ

'' รสชาติก็ไม่เลวนี่ '' เขาพูดพร้อมกับยิ้มที่มุมปาก เเต่ไม่รู้ด้วยเหตุผลอะไรที่ดลใจให้มือของเขานั้นตักขนมเค้กขึ้นมาชิมหนึ่งคำ

พอนึกได้มันก็เข้ามาอยู่ในปากของเขาเสียเเล้ว รสชาติมันหวานละมุนลิ้นเข้ากับกาแฟอย่างที่เธอได้กล่าวไว้ก่อนหน้าจริงๆ ซะด้วย

'' ความคิดดีนี่ '' เมื่อนึกถึงสีหน้าของหญิงสาวเมื่อพูดถึงขนมนั้น เเววตาดูเปล่งประกายซะเหลือเกิน พอนึกถึงก็สลัดความคิดบ้าๆ ออกจากหัว และได้เเต่ก่นด่าตัวเองว่ากำลังเป็นอะไรอยู่กันเเน่ เธอมันก็แค่เด็กสาวที่พึ่งโตเท่านั้น

12.30 น.

ดวงยี่หวาที่นั่งอยู่โต๊ะหน้าห้องท่านประธาน เธอกำลังทำขมักเขม้นอยู่กับงานที่ได้รับมอบหมาย จนลืมเวลาทานข้าวไปเสียสนิท

ประจวบเหมาะกับเจ้าของห้องเปิดประตูออกมา เขาเองก็พึ่งจะออกมากินข้าวพอดี

'' ขยันดีจริงนะ...อย่าบอกนะว่าเธอยังไม่ได้ไปกินข้าว '' ปากอวบอิ่มได้รูปหยักยิ้มขึ้นที่มุมปากยิ้มเยาะอีกฝ่าย เด็กอวดดีแบบนี้จะเสแสร้งแกล้งทำเป็นขยันได้สักกี่วัน อีกไม่นานก็ดีแตกแล้วหละ

ชายหนุ่มออกมาจากห้องเจอหญิงสาวที่นั่งทำงานโดยไม่สนเวลาพักเช่นเดียวกับเขา จริงๆ เธอหิวจนตาลายทว่างานที่คั่งค้างยังมีอยู่มากจึงปลีกตัวไปไหนไม่ได้เลย

เขายังไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเท่าไหร่ เนื่องจากการดูคนมันต้องดูนานๆ จะได้รู้ลึกซึ้งถ่องแท้ว่าคนคนนั้นเป็นคนยังไง

'' อะ..เอ่อคือฉันกลัวจะทำงานไม่ทันน่ะค่ะ '' หญิงสาวยิ้มเจื่อนๆ ให้เขา สายตาเจ้าหล่อนยังลอบมองใบหน้าคมคายอยู่หลายครั้ง ก็แหงอยู่แล้วเพราะใบหน้าของเขามันเป็นดึงดูดสายตาของสาวๆ อยู่แล้ว

ดวงยี่หวานั่งถอนหายใจดังฟืด พลางมองดูงานที่กองรายรอบตัวเธอ เธอจะทำเสร็จในวันเดียวได้ยังไงกัน ในเมื่องานที่ชายหนุ่มเป็นคนสั่งนั้นเยอะเกินไป นึกแล้วก็สงสารตรีเลขาคนเดิมคงจะถูกเขาโขกสับทุกวันเลยสิเนี่ย

'' หึ่..ดีงั้นก็เชิญทำต่อไป '' ว่าเเล้วชายหนุ่มก็เดินจากไป

''อะไรของเค้าเนี่ย?!! '' หญิงสาวเกาหัวด้วยความงงปนฉงนในใจเล็กน้อย แต่เเล้วก็ต้องทำงานต่อ ไม่อย่างนั้นจะโดนคนหน้ายักษ์ว่าเธออีก