บทที่ 45 บ้านแตก
แค่ได้ฟังคำตอบที่เธอกลัวมาตลอด…มันเหมือนกับว่ามีใครบางคนเอาค้อนขนาดใหญ่ฟาดเข้ามากลางหน้าผากของแองเจล่า มันหนักหนาเกินไปแล้วสำหรับเธอ ปัญหาทุกอย่างทำไมมันถาโถมเข้ามาพร้อมกันอย่างกับระเบิดเวลา
ร่างบอบบางสั่นสะท้าน ริมฝีปากสั่นจนพูดอะไรไม่ออก ดวงตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสับสน คนที่จะสามารถตอบคำถามให้ทุกคนได้ก็คงมีเพียงแค่มารดาเท่านั้น
“เจสัน อเล็กซ์ น้องเป็นไงบ้าง”
เสียงของรสรินทร์ที่ดังก้องไปทั่วบริเวณ ทำให้แองเจล่ารีบหันไปมองพร้อมกับวิ่งเข้าหา
“แม่!!”
“แองจี้”
รสรินทร์เพียงแค่ได้เห็นหน้าลูกสาวสุดที่รัก ก็ถึงกับร้องไห้ออกมาสองแม่ลูกโผเข้าหากัน สวมกอดแนบแน่นด้วยความรักและคิดถึง
“แองจี้….ลูกสาวที่น่าสงสารของแม่ หนูไม่เป็นอะไรนะลูก หมดเคราะห์ หมดโศกสักที แม่คิดว่าชาตินี้แม่จะไม่ได้เจอหน้าลูกอีก”
“หนูไม่เป็นอะไรค่ะแม่.. หนูสบายดี หนูคิดถึงแม่” แองเจล่ายิ
