บทที่ 6 เจอเนื้อคู่
1559 Words
บทที่ 6 เจอเนื้อคู่
คลอฟท์พูดมาไม่ผิดเพราะสาวน้อยที่กำลังสวมบทเป็นหญิงขายบริการไม่เคยจูบกับใครมาก่อนในชีวิต และเธอก็เพิ่งมอบจูบแรกให้ผู้ชายหยาบคายตรงหน้าเพียงเพราะต้องการรักษาชีวิตรอด และต่อให้เธออธิบายไปร้อยครั้งคนตรงหน้าก็จะหาทางโต้แย้งเธอได้ทุกครั้ง แองเจล่าเลยทำหน้าตีมึนใส่ก่อนจะแย้งไปว่า
“ก็ยังไม่ได้ตกลงราคานี่ว่าจะจ่ายได้เท่าไหร่ ใครมันจะอยากทำงานให้มันเกินราคาค่าจ้างกันเล่า ไม่ได้โง่นะ!!”
คลอฟท์ทำเสียงจิ๊จ๊ะในปาก เขาใช้ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยไปรอบริมฝีปากตัวเอง แล้วแลบลิ้นออกมาเลียตรงปลายนิ้ว สายตาของชายหนุ่มยังคงจับจ้องไปยังริมฝีปากของหญิงสาว เมื่อครู่เขาแค่โกหก อันที่จริงเขาออกจะชื่นชอบรสชาติในโพรงปากของเธอด้วยซ้ำ เพราะมันทั้งหอมหวานและสะอาด มันเหมือนกับผู้หญิงที่ไม่ดื่มเหล้าสูบบุหรี่ ผิดจากสาวไซด์ไลน์ทั่วไปที่เขาเคยคั่วด้วย
“ราคาที่ฉันบอกไป ก็ไม่ได้บอกนี่ว่าจำนวนครั้งเท่าไหร่ แต่เอาเถอะทดลองงานแค่นี้ก็ไม่ผ่านแล้ว ไสหัวลงไปอยู่ข้างล่าง ล้างห้องน้ำให้พวกลูกน้องฉันยังจะมีประโยชน์ซะกว่า เผื่อจะมีใครที่มันได้เธอแล้วเกิดพอใจ อยากชดใช้หนี้แทน แล้วเอาตัวเธอไปไกล ๆ จากที่นี่”
แค่เขาพูดขึ้นเธอก็รู้สึกขนลุกขนพองขยะแขยงออกมา หน้าสวยแสดงออกชัดเจนอย่างไม่เก็บอาการ แต่ถึงอย่างนั้นก็พยายามทำทีไม่กลัวใคร ถ้าไม่เพราะเขามีอาวุธในมือมีหรือลูกสาวคนเล็กของหัวหน้าแก๊งตะวันออกอย่างเธอจะหดหัวให้
“แล้วจะเอายังไง ของฟรีไม่มีหรอกนะในโลกใบนี้ ถ้าแกกล้าบอกว่ากางเกงตัวนั้นราคาเป็นล้าน ฉันก็พูดได้เหมือนกันว่าค่าตัวฉันหลักสิบล้าน!!”
ปากเล็กตะเบ็งเสียงขึ้นเพื่อข่มอีกฝ่ายกลับ ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย และพยายามกลืนน้ำลายลงคอทันทีที่พูดจบ ลึก ๆ ก็นึกภูมิใจที่เธอกล้าหาญพอข่มคนที่ใคร ๆ ต่างพากันร่ำลือว่าน่ากลัว
“ถุ้ย!! แค่จูบยังไม่อยากจะจูบซ้ำเลย แล้วยังจะมีหน้ามาบอกว่าค่าตัวหลักสิบล้าน หึ..ตื่นได้แล้วอิหนู ถ้าค่าตัวแพงขนาดนั้นจริง ไหนลองบอกมาสิ ว่าทำอะไรได้บ้างนอกจากเรื่องบนเตียง!!”
หญิงสาวขมวดคิ้วแน่น พยายามคิดทบทวนถึงสิ่งที่ตัวเองพอจะทำได้ เผื่อมันจะเป็นประโยชน์ในการเอาชีวิตรอดบ้าง เมื่อนึกถึงเรื่องทำอาหาร งานบ้านงานเรือน ตั้งแต่เกิดมาก็มีคนทำให้มาโดยตลอด แองจี้ส่ายหัวปัดความคิดนี้ทิ้ง
เมื่อนึกถึงเรื่องการเรียน ก็จัดว่าไม่ได้แย่มาก แค่ติดท็อปไฟว์คนเรียนห่วยของห้องก็เท่านั้นเอง เธอไม่ได้มีสมองอันชาญฉลาดเหมือนเจสันพี่ชายคนโต ไม่ได้รอบรู้ไปเสียทุกอย่างเหมือนอเล็กซ์พี่รอง สุดท้ายแล้วเธอก็อาจจะสู้ไม่ได้ แม้กระทั่งอองรีฝาแฝดของตัวเองที่เก่งโลดโผนเรื่องเอาตัวรอดเป็นที่สุด
นี่สรุปทั้งชีวิตเธอทำอะไรเป็นบ้าง…เธอถามตัวเอง! หน้าสวยขมวดคิ้วแน่นขึ้น พลางส่ายหัวหงึก ๆ ไหล่ตึงเริ่มห่อลู่ลงอย่างห่อเหี่ยว ใบหน้าช่างสิ้นหวังเหลือเกิน
“ทำหน้าแบบนั้น สงสัยทำอะไรไม่เป็นเลยมากกว่า ถึงได้เลือกมาขายตัว!! ใช่หรือเปล่า ?”
หญิงสาวแม้จะไม่อยากยอมรับสักเท่าไหร่ แต่ก็ยังต้องจำใจพยักหน้ารับไป เพื่อเอาตัวรอดไว้ก่อน
“ถูบ้านเป็นมั้ย ?”
“ถูบ้าน !! แหกตาดูนี่…จะให้ฉันถูบ้านเนี่ยนะ” แองจี้แหวกลับพร้อมกางมือสองข้างขึ้นสูงให้คนตรงหน้าดู ฝ่ามือบอบบางนุ่มนิ่มของตนเอง
“ถ้าไม่ถู ก็โน่นเอาผ้าไปซัก!!”
หญิงสาวหันมองตามทางที่ชายหนุ่มเบนหน้าไป เธอมองเห็นกองผ้าขนาดมหึมา
“อย่าบอกนะว่าจะให้ฉันซักผ้าทั้งกองนั่น”
“ถูพื้นก็ไม่เป็น ทำกับข้าวก็ไม่ได้ แถมเรื่องบนเตียงยังมาโก่งราคา ก็คงต้องแบบนี้แหละถึงจะมาลบล้างหนี้สินกันได้ ถ้าไม่ยอมทำตามคราวนี้ ฉันจะเตะเธอออกไปจากห้อง ให้พวกลูกน้องฉันจัดการแทนก็แล้วกัน ว่าไง ตกลงจะทำมั้ย ?”
“มีเงินขนาดนั้น ทำไมไม่จ้างแม่บ้านมาจัดการล่ะ ถ้าจะมาใช้กัน ฉันทำไม่ไหวหรอกนะ” แองจี้พูดขึ้นขณะเดินไปที่ตะกร้าผ้า
เมื่อเห็นหญิงสาวทำท่าขยะแขยง ขณะหยิบจับเสื้อผ้าที่มีกลิ่นเหม็น คลอฟท์ก็เล็งปลายกระบอกปืนไปยังร่างของแองเจล่าทันที เมื่อหญิงสาวหันกลับมาก็สะดุ้งโหยง ด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของคุณหนูเล็ก ไม้ตายที่เธอมักใช้กับพวกพี่ชายของเธอมาโดยตลอดก็คือการแสร้งบีบน้ำตาทำท่าทางน่าสงสาร เธอทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นแล้วทำทีเป็นร้องไห้ออกมา
“นี่มันเวรกรรมอะไรของฉันกันนะ ฮืออ ออกมารับงานแท้ ๆ เงินก็ไม่ได้ ฮืออ แถมตอนนี้ก็กลับไปไม่ได้เพราะต้องมาทำงานใช้หนี้ให้ไอ้คนใจดำอำมหิต”
แทนที่ครั้งนี้เธอจะสามารถใช้น้ำตาเพื่อเรียกร้องความเห็นใจ แต่ตรงกันข้าม เสียงปืนกลับดังขึ้นอีกนัด และครั้งนี้ลูกกระสุนเฉี่ยวขึ้นไปบนคานเหนือหัว แองเจล่าถึงกับเหลือกตาขึ้นมองอย่างตกตะลึง ก่อนจะหันมาตวาดกร้าวเสียงลั่นอย่างไม่กริ่งเกรงใด ๆ
“แกคิดว่าแกเป็นใครกัน ถึงคิดว่าเอาของเด็กเล่นพรรค์นั้นมาขู่กันไม่จบไม่สิ้น อย่าคิดนะว่าคนอย่างฉันจะกลัว โธ่เว้ย”
เมื่อได้เห็นท่าทางโกรธจัดของคนตัวเล็กตรงหน้า คลอฟท์ก็อดที่จะขำออกมาไม่ได้ เขาวางกระบอกปืนลงข้างลำตัวก่อนจะเหยียดขายาวแล้วเอนตัวพิงไปกับบานประตูห้อง พร้อมจ้องมองลูกกวางน้อยอย่างไม่วางตา
“ชักน่าสนใจแล้วสิ ผู้หญิงบ้าอะไร ไม่กลัวตายเอาเสียเลย บ้าดีเดือดแบบนี้…ชอบว่ะ แบบนี้ค่อยน่าเล่นด้วยนาน ๆ หน่อย”
“ฉันไม่ใช่ของเล่นของใครทั้งนั้น จะทำอะไรก็รีบทำซะ ยังไงซะตอนนี้ฉันก็เป็นลูกไก่ในกำมือของแกอยู่ดี แต่ขอเตือนไว้ก่อนนะ…ว่าอย่าได้คิดทำอะไรตามอำเภอใจ จนเกินกว่าที่ฉันจะยอมรับได้ เพราะไม่อย่างนั้นถึงตาฉันเมื่อไหร่ นายเตรียมตัวตายได้เลย”
แองเจล่ากำหมัดแน่น กัดกรามพูดออกไป ขณะที่สายตาก็เพ่งมองคนที่นั่งอยู่อีกฝั่งอย่างเคียดแค้น
ชายหนุ่มทำตาลุกวาวกับสิ่งตรงหน้า เพราะมันนานจนเขาเองก็จำไม่ได้แล้ว ที่ไม่มีใครกล้าท้าทายเขาแบบนี้ คลอฟท์รู้สึกคล้ายกับเจอของเล่นที่ถูกใจมาก ๆ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง และเดินเข้าไปใกล้จนกระทั่งความสูงประมาณเกือบร้อยเก้าสิบเซนติเมตรของเขา บดบังคนตัวเล็กกว่าจนมิด
“หึ..ชักอยากจะเห็นซะแล้วสิ ไอ้ไม้เด็ดที่ว่ามันเป็นไง อยู่ไหนล่ะ ? รีบควักออกมาให้ดูหน่อย!!”
แองเจล่าที่เพิ่งรู้สึกตัว ว่าตัวเองได้แกว่งเท้าหาเสี้ยนเข้าให้แล้ว เธอจึงรีบปรับสีหน้า ทำท่าทางเป็นกระต่ายน้อยผู้อ่อนแออีกครั้ง
“เอ่อ..หูฝาดไปแล้วละมั้ง ใครกันจะกล้ามาอวดดีกับนาย ฉันก็แค่พูดเพ้อเจ้อ แกล้งขู่เผื่อนายจะกลัวบ้างก็แค่นั้นเอง อย่าถือสาฉันเลยนะคะเจ้านาย แฮร่..”
“เจ้านายงั้นเหรอ ? ฉันชอบแฮะ คำพูดนี้ มันเหมือนพวกที่ชอบความรุนแรงตอนเอากันขณะที่สวมบทนายกับบ่าว”
หญิงสาวทำท่าทางขยาดขึ้นมา เมื่อมองเข้าไปในแววตาของชายหนุ่มที่ดูท่าจะมีแววชื่นชอบในสิ่งที่เขาเพิ่งบอกออกมา แองจี้ค่อย ๆ ก้าวถอยหนีจากชายร่างสูงไปเรื่อย และเขาก็เดินไล่ต้อนเธอเหมือนหมาป่าตัวใหญ่ไล่ต้อนลูกแกะ
จนกระทั่งแผ่นหลังของหญิงสาวชนเข้ากับผนังห้อง เธอถึงกับสะดุ้งหันหลังไปมองและเมื่อหันกลับมาก็พบกับแผงอกกว้างของคลอฟท์ที่เบียดมันเข้ามาใกล้ พร้อมกับใช้แขนทั้งสองข้างยันไว้กับกำแพง ขังตัวเธอเอาไว้ตรงกลางไม่ให้หนีไปไหนได้ ก่อนจะกดหน้าลงต่ำพร้อมสายตาหื่นกระหายอย่างชัดเจน
“ว่ายังไง..? ที่แท้ก็รสนิยมแบบนี้นี่เอง รู้หรือเปล่า..ว่าฉันน่ะชอบมันมากขนาดไหน…ท่าทางจะเจอเนื้อคู่แล้วแฮะ หึ หึ”
ใครบอกว่าฉันชอบ…เชิญแกชอบของแกไปคนเดียวเถอะไอ้ผี!…
- Writer
