Tahimik ko siyang pinanood na pumasok at dumiretso sa kusina ko. Napatingin siya sa akin dahil hindi pa rin ako kumikilos sa kinatatayuan ko.
“Come here,” utos niya.
Para akong nahihipnotismo ng boses niya at titig niya. Why am I suddenly acting like a good dog in front of him? Nasaan na ang tapang ko? Hindi ako ganito.
Kumilos siya sa kusina ko na parang kabisado niya na ang bawat parte at mga gamit na naroon. Inilabas niya ang laman ng paper bag. Nakalagay sa mga lagayan ang iba’t ibang pagkain. Kumuha siya ng dalawang pinggan at utensils.
“Alam ko na gusto mo rin na magkausap tayong dalawa. Gustong-gusto ko rin, Tamara. I want to move on as soon as possible.”
He wants to move on? Nahulog ang tingin ko sahig. Bakit ang sakit kapag siya na ang nagsasabi? Walang namagitan sa amin
