รอยร้าวในดวงใจ

บทนำ

บทนำ

“แต่ก่อนฉันเคยคิดว่าความรักและคู่ชีวิตที่ฉันมีในตอนนี้ มันจะทำให้ผู้หญิงทุกคนต้องอิจฉาฉัน จนใครๆ ก็อยากเป็นฉันเพราะฉันได้แต่งงานกับผู้ชายที่สมบูรณ์แบบที่สุด สามีของฉันเขาทั้งรวย ทั้งหล่อเหลาและเป็นผู้ชายที่มีหน้ามีตาในสังคม ใครๆ ก็ยกย่องให้เกียรติ หึ! แต่ใครจะรู้ว่าผู้ชายที่ฉันแต่งงานอยู่กินด้วยกันมาตั้งห้าปี มันก็แค่เหี้ยตัวหนึ่ง!!”

ก๊อกๆ ฉันเคาะประตูห้องเป็นจังหวะ เพื่อให้คนที่อยู่ภายในห้องได้ยินและอนุญาตให้ฉันเข้าไปในห้อง วันนี้ฉันจะคุยเรื่องของสามีกับคุณแม่ของเขาให้รู้เรื่องกันไป ในเมื่อวันนี้ความสัมพันธ์ของสามีภรรยา มันเกินคำว่าอดทน ฉันจะจบมันด้วยการหย่าคืนอิสรภาพให้หัวใจกลับคืนมา

“เข้ามาสิ”

ฉันเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนของผู้เป็นมารดาของสามี ตอนนี้เธอกำลังนั่งแต่งหน้าอยู่ตรงโต๊ะเครื่องแป้ง ในมือถือบลัชออนหัวเห็ดปัดแก้มให้เป็นสีชมพูอ่อนหันมามองฉันที่กำลังยืนอยู่หน้าประตู แม้ว่าอายุของเธอจะปาเข้าไปในวัยห้าสิบแปดปีแล้ว เธอยังดูสาวอ่อนเยาว์ไม่ต่างจากสาวๆ อายุสามสิบต้นๆ เลยสักนิดเดียว

“เธอแต่งตัวเสร็จแล้วเหรอ” เธอพูดพลางมองฉันสวมชุดราตรีสีดำและเบะปาก ฉันรู้ดีว่าตั้งแต่ฉันแต่งงานเข้ามาในตระกูลโชคทรัพย์อนันต์ แม่สามีคนนี้ไม่เคยยินดีอะไรทั้งนั้น ทั้งยังคิดว่าการที่ฉันแต่งงานกับฐากูร โชคทรัพย์อนันต์ มันเป็นเพราะว่าฉันหวังทรัพย์สมบัติของตระกูล ทั้งๆ ที่คนอย่างฉันไม่เคยหวังอะไรเลย นอกจากความสุขที่ได้ใช้ชีวิตกับผู้ชายที่ฉันรัก

พอได้ใช้ชีวิตคู่กับเขามาห้าปี จากที่คิดว่ารักกันดี มันได้กลับกลายเป็นความเกลียดชังและความเฉยชาที่มีต่อกันเพราะเขาทำร้ายและทำลายหัวใจของฉันเสียจนย่อยยับ ในวันที่เขาไม่เห็นค่า ฉันก็จะทำทุกวิถีทางให้เดินออกมาให้ไกลจากผู้ชายที่เรียกว่าสามีและพ่อของลูก

“คุณแม่คะ อรอยากให้คุณแม่ช่วยทำให้คุณภาคยอมหย่ากับอรหน่อยได้ไหมคะ อรทนไม่ไหวแล้วค่ะกับพฤติกรรมแย่ๆ ของเขา อรไม่อยากเป็นผู้หญิงโง่เง่าในสายตาคนอื่นอีกต่อไปแล้วค่ะ” ฉันเดินตรงไปหาผู้หญิงสวมชุดราตรีสีแดงที่นั่งอยู่ตรงหน้ากระจกบานใหญ่

“หย่าเหรอ? เธอพูดออกมาได้ยังไงว่าเธอจะหย่ากับลูกชายฉัน ก็ไหนเราคุยกันรู้เรื่องแล้วไม่ใช่เหรออรปรียา” มณีกาญจน์ลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับฉัน แน่นอนว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันมาขอร้องเธอ

“คุณภาคเจ้าชู้ออกอย่างนั้นคุณแม่ก็รู้ดีมาตลอด คุณแม่จะให้อรทนได้ยังไงคะ คุณแม่เป็นผู้หญิงเหมือนกันน่าจะเข้าใจหัวอกผู้หญิงด้วยกันดีไม่ใช่เหรอคะว่ามันเจ็บปวดแค่ไหน ไม่ใช่เอาแต่เข้าข้างลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของคุณแม่อย่างนี้ อรขอร้องเถอะค่ะ เอาลูกชายคุณแม่ออกไปจากชีวิตของอรเสียทีเถอะ” ฉันตะคอกเสียงเพราะทนไม่ไหวแล้ว คิดว่ามีเพียงมณีกาญจน์เท่านั้นที่เธอสามารถพึ่งพาได้ในตอนนี้

“นี่เธอกล้าขึ้นเสียงกับฉันเหรอ เธอคิดว่าเธอเป็นใคร” ฝ่ามือเรียวของมณีกาญจน์เงื้อมสูงขึ้นจะตบกระทบลงมาตรงแก้มของฉัน แต่เธอต้องหยุดชะงักไว้

“หึ! นี่ถ้าไม่ติดว่าเธอต้องเป็นนางแบบโชว์เพชรในงานประมูลคืนนี้ ฉันตบเธอไปแล้วนะอรปรียา” เธอลดมือลงพลางถลึงตากว้างมองฉัน ดวงตาคู่นั้นสั่นระริกราวกับโกรธแค้น

หึ!ฉันมันโง่เองที่มาขอร้องผู้หญิงคนนี้ คิดว่าเธอจะเข้าใจความเจ็บช้ำของลูกผู้หญิงด้วยกัน แต่กลับเห็นว่าลูกชายดีกว่าคนที่ได้ชื่อว่าผู้หญิงที่เป็นลูกสะใภ้ หึ!ที่มันเป็นแบบนี้ฉันจะโทษใครได้นอกจากตัวเอง ที่ไม่ตัดสินใจเลือกสามีให้ดี คิดว่าเขารัก เขาดี จึงตัดสินใจแต่งงานด้วย คิดว่าได้เพชรเม็ดงามมาครอบครอง สุดท้ายสิ่งที่กอดไว้มานานถึงห้าปี มันเป็นเพียงก้อนกรวดก้อนหนึ่งเท่านั้น

“นี่ฉันจะบอกให้นะ ผู้ชายมันก็เป็นแบบนี้แหละ เจ้าชู้เหมือนกันหมดทั้งโลก ขึ้นชื่อว่าผู้ชาย ยังไงมันก็เป็นเสือไม่รู้จักพอ เธอยังไม่รู้สันดานเพศผู้อีกเหรอ คิดว่ามันจะหยุดที่เธอหรือไง ตอนที่เธอแต่งงาน เธอควรเตรียมใจเรื่องนี้ไว้แล้วไม่ใช่เหรอ”

“ผู้ชายไม่ได้เจ้าชู้กันหมดทุกคนหรอกค่ะ คุณแม่อย่าเหมารวมสิคะ มันมีแต่ผู้ชายเลวๆ เท่านั้นที่มันไม่รู้จักพอ”

“มันก็เป็นเรื่องปกติของผู้ชายไหมล่ะ ถ้าเธออยากหย่ากับลูกชายฉันนัก ก็ไปฟ้องเอาสิ ไปฟ้องเลยว่าเขามีชู้ เขาทุบตีเธอ เธอมีหลักฐานหรือเปล่าล่ะ ถ้ามีก็ไปฟ้องเอา”

มณีกาญจน์ตวาดเสียง ยืนยกแขนกอดอกเชิดใบหน้าสวยพูดท้าทาย

บ้าไปแล้ว! เธอมองว่าการที่ผู้ชายเจ้าชู้หลายใจ มันเป็นเรื่องปกติไปได้ยังไงกัน นี่สินะที่เขาว่าแม่กับลูก มีความคิดผิดๆ เหมือนกัน

“แต่ถ้าเธอคิดจะหย่ากับลูกชายฉัน เธอคิดให้มันดีๆ นะอรปรียา ครอบครัวเธอจะคิดยังไงที่อยู่ๆ วันหนึ่งลูกสาวเพียงคนเดียวต้องกลายเป็นแม่หม้ายผัวทิ้ง ไหนจะลูกเธออีกล่ะ จากที่ได้เข้าโรงเรียนดีๆ มีสังคมที่ดี ถ้าเธอหย่า ลูกเธออาจจะต้องไปอยู่โรงเรียนวัด เธออยากให้มันเป็นแบบนั้นหรือไง”

แม่สามีตั้งใจเอาลูกมาขู่ฉัน มันก็จริงอย่างที่เธอพูดมา ทุกวันนี้ฉันอดทนเพราะอยากให้ลูกมีพ่อและมีครอบครัวที่อบอุ่น แต่ตอนนี้ความอดทนมันถึงจุดสิ้นสุดลงแล้ว หวังว่าลูกจะเข้าใจในสิ่งที่ฉันตัดสินใจต่อจากนี้

“ได้ค่ะฉันจะฟ้อง!!!”

ขอบคุณนักอ่านทุกคนที่กดใจกดติดตามนิยายเรื่องนี้นะคะ รอลุ้นกันต่อตอนหน้าน้าาา ^-^