Tahimik ang ICU.
I stayed here for hours now.
Walang ibang tunog kundi ang paghinga ng makina at ang mahinang beep ng monitor sa gilid ni Von. Isang linggo na mula nang bumagsak siya mula sa second floor. Isang linggo na rin akong nabubuhay sa bawat araw na parang hinuhukay ang sarili kong libingan.
Pero ngayon… andito ulit ako.
Suot ang simpleng coat at cap, para lang makalusot sa press na nag-aabang pa rin sa labas. Bitbit ang maliit na bouquet ng lilies—paborito niya.
Si Von.
Tahimik. Di kumikibo. Pero para pa rin siyang ang lalaking minahal ko.
Lumapit ako. Umupo sa gilid ng kama at pinilit ngumiti, kahit ang totoo, durog na durog ako.
“Hi, Von…” mahinang bungad ko. “Nandito na naman ako.”
Pinagmasdan ko ang mukha niya. Ang makinis niyang pisngi, ang tahimik niyang mata, ang d
