Zümra Avşarhan
Pencerenin perdesini titreyen parmaklarımla araladığımda, dışarıdaki sokak lambasının cılız, sarı ışığı altında dikilen o karartı, içimdeki tüm korkuları tek bir noktada topladı. Namlularını ona doğrultmuş olan Cemal ve diğer korumaların bağırışları geceyi yırtıyordu ama adam kılını bile kıpırdatmıyordu. Rüzgâr, üzerindeki koyu renkli uzun kabanı savururken, adamın havaya kaldırdığı o kanlı bez parçası, gözlerimin önünde sallanan bir ölüm fermanı gibiydi.
Dilay, hemen omzumun üzerinden dışarıya bakarken dehşetle soluğunu tuttu. Bir adım geri çekilip ellerini saçlarının arasına daldırdı. Odanın içinde volta atmaya başlarken gözlerinde hem korku hem de isyan vardı.
“Durup dururken kim bu ya?” diye bağırdı Dilay, sesi sinirden titriyordu. “Kim bu ruh hastası? Gecenin bir yar
