Zümra Avşarhan
“İşin içinde çok kötü şeyler var Çetin, çok!”
Zerda Hanım’ın sesi, dağlara çarpan bir çığlık gibi yankılandı kapıda. O ses tonunda sadece öfke yoktu yılların bitikliği, saklanan sırların ağırlığı ve derin bir keder vardı.
Çetin, annesinin bu çıkışı karşısında bir an duraksadı. “Ne demek o? Ne saklıyorsun ana? Artık yeter! Zümra burada, teyzesi burada. O lanet olası geçmişin hesabını bugün, şu an vereceksin!”
Kapı pervazında, elimde sıkıca tuttuğum çatal ve önümde yarım kalmış köz patatesle öylece kalakalmıştım. Midemdeki bulantı gitmiş, yerini kalbimi sıkıştıran demirden bir pençeye bırakmıştı. Bu konuşmanın sonu, hayatımın geri kalanını ya küle çevirecek ya da beni o küllerden yeniden doğuracaktı.
Dayanamadım. Çetin’in “Sakın çıkma” uyarısını ezip geçerek verandaya adı
