Çetin Koçarslan
Demir kapının ardındaki o boğucu sessizlik, insanın kendi zihniyle baş başa kalması için tasarlanmış bir işkence yöntemi gibiydi. Sabah Zümra’nın sesini telefonda duyduğumda, içimde yeşeren o yakıcı umut, şimdi yerini anlamsız, göğüs kafesimi mengeneye almış gibi sıkan korkunç bir huzursuzluğa bırakmıştı.
Hücredeki o dar, sert yatağın kenarında oturuyordum ama ruhum bedenime sığmıyordu. Birkaç saat önce avukatlar gelip gitmiş, babamın hastanedeki durumunu, savcının iddianameyi hazırladığını ve muhtemelen kasten adam öldürmeye teşebbüsten tutuklu yargılanacağımı söylemişlerdi. Umurumda bile değildi. İdris Ağa’nın o kanlı bacakları, benim vicdanımın bedeliydi ve ben o bedeli seve seve ödemeye hazırdım. Yeter ki Zümra güvende olsun. Yeter ki o, “Zümra Avşarhan” olarak o temi
