Çetin Koçarslan
İki gün. Sadece kırk sekiz saat. Ama her dakikası benim için bir işkenceydi. Zümra, gözle görülür şekilde iyileşiyordu. Rengi yerine gelmiş, gözlerindeki o hastalıklı parıltı kaybolmuş yerine o bildik, beni deli eden canlılık dönmüştü. Hareketleri daha enerjik, sesi daha güçlüydü. Her gelişme içimdeki alarmı daha da şiddetli çaldırıyordu.
Çünkü onun iyileşmesi ona yaklaşmamı, onunla aynı havayı solumamı, onun varlığını daha güçlü hissetmemi sağlıyordu. Ve her yakınlaşma onun tuzağına biraz daha çekildiğimi fark ettiriyordu. O kanepede, elimi tuttuğu an... Yanağına dokunduğum an... Sabah uyandığımda onu kucağımda bulduğum o şaşkın, sıcak an... Hepsi zihnimde dönüp duruyor, nefret duvarımda gedikler açıyordu.
O yüzden son iki günü, ondan uzak durmaya çalışarak geçirdim. “
