Rebound (bxb)

Chpater 6

INOUE

"Bastard! Who do you think you are?" galit na tanong sa akin ni Akagi pagkatapos ng practice namin.

"Kalma lang Akagi. Mag-usap kayo ng masinsinan. Huwag idaan sa init ng ulo," sabi ni Hiroshi.

"Masinsinan? Itong bobong 'to, magku-quit na raw sa paglalaro. Alam niyang may championship pa tayong lalaruin," sagot ni Akagi.

"Laro? Laro ba iyong turing mo sa ginagawa natin? Pandaraya ang ginagawa ng team natin at alam mo iyan. Basket shouldn't use physical pain and what did you do? Your game hadn't the spirit of the real game."

Tumayo ako mula sa bench na kinaupuan ko kanina at saka binitbit ang aking bag palabas ng gym na iyon.

Mabigat sa dibdib kong iwan ang basketball court ang eskwelahan na iyon dahil doon nag-aral ang aking dalawang kapatid na noon ay naging ace player din ang team.

Hindi na tama ang mga nangyayari. Hindi na laro ang pinapakita ng team habang nasa court kami. Hindi sakitan ang paglalaro para lang manalo. I hate it!

I was disappointed.

That's the reason why I quit playing basketball. And I quit going to that school since then. I don't have any reason to play anymore. Hindi rason iyong hindi ako makahanap ng taong makakatapat ko. Ang gusto ko lang ay makahanap ng taong magbibigay sa akin ng motivation para maglaro uli.

"Hoy Inoue," sabi sa akin ni Jazz habang palapit ito sa kinaroroonan ko kasama ang isang babae at lalaki.

"Hinahanap ka nila," aniya pa.

Bumangon ako mula sa pagkakahiga sa upuan at saka tumingin sa kanila.

"Anong kailangan ninyo?" tanong ko sa kanila.

"Hi, umm ako nga pala si Yuki at itong kasama ko ay si Maki," sabi niya sa amin.

Tinignan ko si Maki. I recognized him immediately. Siya iyong biktima ni Akagi noong nasa middle school pa lang kami. Ace player ng team nila si Maki at siya ang nagdala ng laro nila. Kung hindi lang sana na-injured ito ay marahil nasungkit nila ang championship.

It was a dirty game at desperado si Akagi kaya pinagplanuhan nila itong mapaalis sa laro at nagtagumpay naman sila. I saw how he did it.

Balita ko ay lumuwas pa raw ng America si Maki para magpa-opera ng injury niya sa paa.

"We're recruiting players for the team, pwede ka ba naming kunin?" tanong ng babae.

Nainis ako sa sinabi niya.

"Hindi na ako naglalaro ng basketball," sagot ko sa kanya.

"Please," sabi pa niya.

"Nope. I'm not going to join."

"Please, join us. We need you in the team." Uminit ang ulo ko sa kanya.

"Makulit ka rin, ano? Sabi ko hindi na ako naglalaro. I quitted a long time ako.," "Please Inoue. Join," nagpupumilit nitong sabi sa akin at saka lumapit sa aking harapan.

Porke hindi ako nananakit ng babae ay pwede na niya akong kulitin?

The hell? At saka ako nag-isip. At nang nakaisip ako ng paraan ay ngumisi ako sa kanya.

"Okay makulit ka naman sasabihin ko na sayo ha? Mapipilitan akong sumali sa team nyo kung may makakatalo sa akin," sagot ko sa kanya.

It was just for show off para tantanan ako ng babaeng ito.

Natahimik ito which is a good sign.

"Then let's play. If defeated you, you join the team and if you defeated me, I'll be your servant for the rest of the year. Sounds good?" biglang sabi ng isang lalaking asul ang buhok sa akin habang kumakain ng lollipop na hindi namin napansin na nakatayo na pala sa likuran ng dalawa sabay akbay kay Maki na natahimik lamang.

"Heh? Are you sure?" tanong ko sa kanya.

"Maybe. But I'll try to defeat you."

"You gotta be kidding me."

Kaya heto ako ngayon. Mabuti na lang at nasa locker ko pa ang rubber shoes na ginamit ko noong first year pa lang ako. Mabuti na lamang at hindi ko pa ito natapon.

"So it's true," sabi ni Xyril sa akin pagpasok niya sa loob ng aming classroom. Nakauwi na ang mga iba sa mga kaklase ko at iyong iba nauna na sa gym. Ako na lang ang naiwan dahil nagpalit pa ako ng damit.

"What?" tanong ko sa kanya.

Kababata ko si Xyril. Siya lang nakakaalam sa mga nangyari sa akin at ang dahilan kung bakit ayaw ko ng maglaro ng basketball..

"I have this gut feeling na magbabalik ka na sa paglalaro ng basketball pagkatapos ng laro ninyo noong freshman na iyon," nakangiting sabi niya sa akin bago tumabi sa aking kinauupuan.

"That won't happen," sagot ko habang tinatali ang sintas ng aking sapatos.

"It will. Don't you kiss playing basket?" tanong niya.

Hindi ako umimik at saka itinali ang sintas ng aking sapatos.

"You seem so sure," sabi ko pagkatapos ko itong itali.

"It's just a gut feeling though," sabi niya sabay hawak ng aking ulo at saka kinabig niya palapit sa kanyang mukha and then kissed me. "That will be your goodluck kiss from me," ngumiti ako sa kanya.

"Nah. You only needed an excuse for you to kiss me," sabi ko.

"Come on. Is it bad if I initiate a kiss once in a while?" nakangiting sagot niya.

"No it's not. And I'm glad you initiated it. I'm so glad."

Muli ay pinagdikit namin ang mga labi and then enjoyed the kiss before leaving to go to the court.

Xyril and I been together for five months. Siya ang vice-president ng student council ang aming eskwelahan. And he's the one in-charge of handling the delinquent in this school. Back then, naging magkalayo ang aming loob noong naghiwalay kami ng eskwelahan na pinasukan ng high school. At noong nalaman niyang nagtransfer ako sa eskwelahan niya, he hunted me.

"I'll watch later when I'm done doing paper works, Ino," sabi pa niya bago humakabang palayo sa akin. "And play fair alright?"

"Like I ever played dirty," sagot ko sa kanya bago lumabas sa room kasama siya.

Pagdating ko sa court ay may mga taong nakaupo sa bleacher ngunit karamihan ay mga kasali sa aking grupo.

"Boss, talunin mo ang freshman na iyan! Patunayan mong isa ka paring magaling na manlalaro ng basketball!" sigaw ni Misami.

Ngumisi ako sa kanya at saka nagtaas ng kamay.

"Glad you made it," sabi nung magiging kalaban kong may asul na buhok habang nagdi-dribble ng bola.

"Heh. I'm not the one who don't stay to my own words," sagot ko bago inilapag ang aking bag.

"Good," sagot niya bago inihagis ang bola sa hoop ng backboard.

Pasok iyon. Ringless pa.

May nararamdaman akong kakaibang saya sa aking dibdib. Iyong tipo ng saya na kay tagal kong naramamdaman. Noon nag-eenjoy pa akong maglaro ng basketball.

Half-court lang ang aming napagpasyahang gamitin. At kailangan naming makabuo ng benteng puntos sa loob ng sampung minuto. Kung sino man ang makakabuno ng bente sa loob ng sampung minuto, siya na ang panalo.

"This will be easy," bulong ko sa aking sarili.

Mas matangkad pa ako sa kanya at hamak na mas malaki. Sigurado na ang aking panalo.

"Alright. Bring it on."

Siya ang may hawak ng bola. Habang nagdi-dribble siya ay nakatuon ang kanyang mga mata sa ring which is wrong. Madaling maaagaw sa kanya ang bola kapag hindi niya binigyan ng pansin ang defence na nakabantay sa kanya.

Pinag-aralan ko ng maigi ang kanyang galaw at kung paano niya nililipat ang bola sa kanyang magkabilang kamay.

At noong napansin ko ang ritmo ng pagpapalipat-lipat ng bola sa kanyang mga kamay ay inagaw ko sa kanya ang bola ngunit ganun na lamang ang gulat ko ng umaatras ito ng dalawang hakbang mula sa akin at saka inihagis ang bola sa ring.

Pasok!

Damn. Kahit anong pilit kong lusot upang paihagis ang bola sa ring ay hindi ako makalusot sa higpit ng kanyang pagbabantay na parang nababasa niya ang aking mga galaw. Hindi kasi mahalata sa kanyang mga mata na mukhang inaantok. Basta ay nakatingin lamang ito sa akin imbes na sa aking mga kamay.

Maya-maya ay napansin kong gumalaw ang kanyang mga kamay at huli na ng mapansin kong naagaw niya ang bola sa aking mula sa akin at umikot pakaliwa para tumakbo sa ring upang i-shoot ang bola habang nagdi-dribble.

Not a chance!

Yung shock ko kanina ay bigla nawala at saka hinabol ko ito ngunit sadyang mabilis si Raiga. Bago pa ako nakalapit sa kanya ng tuluyan ay nakapasok na ang bola.

Score na naman.

Kahit sa offensive ay hindi ko mabasa kung ano ang magiging galaw ng lalaking ito. He doesn't want me to score, halata sa napakahigpit niyang galaw kahit na sa naka-focus ang kanyang mga mata sa akin at hindi sa bola. Nakita kong unatras siya ng dalawang hakbang sa akin habang nagdi-dribble ng bola tapos ay bigla na lamang itong tumakbo at nilampasan niya ako at nag-layup habang pinilit kong humabol sa kanya.

Pasok na naman!

Damn. Retreat dribble. I was really about to steal the ball from him pero bago jo pa iyon magawa ay naiiwas na niya ng bola.

How the hell did he know what I was supposed to do? Just what is this guy?

Hindi ko mabilang kung ilang shots na ang ginawa ng lalaking kalaban ko pero one thing I knew, he's freaking monster when he holds the ball. Mabilis pa itong tumakbo kahit anong depensa ko ay nakakalusot pa rin ito.

Nakita kong tumakbo siya ng mabilis patungo sa backboard ngunit alam ko na ang gagawin niya kaya ihinanda ko ang aking sarili upang pigilan ang kanyang gagawin.

Magdudunk ka ha? As if papayagan kita.

Pagtalon niya ay tumalon na rin ako ngunit iyong inaasahan kong dunk ay ginawa nya lang simpleng layup na hindi ko inaasahan.

Hindi ko namalayan ang oras at narinig ko na lang ang pito ni Maki.

"Time's up. Panalo si Raiga sa score na twenty at thirty," sabi niya.

Ngumisi ako habang nagpapahid ng pawis sa laylayan ng aking damit.

Hindi ko talaga namalayan ng oras habang naglalaro kami ng lalaking tinawag na Raiga. Nag-enjoy ako sa laro. It has been a while.

"I won. Keep your words," sabi ni Raiga sa akin habang nagpupunas ng pawis.

"I told you, haven't I?" sagot ko kanya. "You're one hell of a player," Lumpit sa amin si Yuki at Maki bitbit ang record book.

"Then sign this to be our official player," nakangiting sabi niya.

Wala akong nagawa kung hindi isulat ang aking pangalan at pumirma sa record book.

Well maybe it's time for me to play again. Pakiramdam ko ay bigla na lang bumalik yung dati kong gana sa paglalaro dahil sa lalaking iyon.

Tinignan ko si Raiga habang nakatalikod at umiinom ng tubig. He had it. And now I'm fueled up.

"Hmm I told you. You lost," sabi sa akin ni Xyril noong nakita ko siyang nakasandal sa loob ng locker.

"Yeah," sagot ko sa kanya bago tinggal ang aking basang t-shirt.

"But you're happy. It's been a while since I saw you smile when you were out there playing. Something changed?" tanong pa niya.

Nagtanggal ako short bago nagtapis ng twalya.

"Is it? Who knows? I might wanna play again," sagot ko bago umupo sa upuan na naroon. I need to rest a bit. Kumuha ako ng sigarilyo sa aking bag at akmang sisindihan iyon.

"You don't need to smoke, Ino," sabi ni Xyril bago tinanggal sa aking bunganga ang yosi at itinapon sa trash can.

"Hey, that's my last one," reklamo ko sa kanya.

"I said you don't have to smoke anymore. Plus I wanted to taste your kiss without that ciga flavor. Now that you're gonna play again, we cannot afford to develop some kind of lung disease," sabi pa niya bago tumabi sa akin.

Ginulo ko ng kanyang buhok.

"Loko. As if I will let that happen. I only smoke because I thought it was cool. But since you don't like me smoking again, it can't be helped."

"You're still cool even if you don't smoke," sabi ni Xyril.

"Will I still look cool when I play again?"

"Of course. So go and shower. I'll wait for you here. Let's go home together."

"Okay."