ตอนนี้ลำเภาเข้าใจแล้วว่าทำไมค่าจ้างพี่เลี้ยงของน้องอิงจันทร์คนนี้มันถึงได้เป็นค่าจ้างที่สูงนัก เพราะตั้งแต่ที่เธอเกิดมายี่สิบห้าปี ลำเภายังไม่เคยเจอกับเด็กคนไหนที่รับมือด้วยยากขนาดนี้มาก่อนเลย
“ไม่เอา! น้องอิงไม่เอาพี่เลี้ยง ออกไปนะ!” เสียงโวยวายดังลั่นบ้านในขณะที่ข้าวของต่าง ๆ ของลำเภานั้นถูกขว้างออกมาจากห้องนอน
ลำเภาเห็นแบบนั้นก็รีบเข้าไปห้ามปรามทันที “น้องอิง อย่าโยนของแบบนี้สิคะ”
“ทำไมจาโยนไม่ได้ นี่แหน่ะ ๆ น้องอิงจาโยน” มือเล็ก ๆ นั่นยังถือวิสาสะหยิบพวกเสื้อผ้าของพี่เลี้ยงคนใหม่ออกมาจากกระเป๋าเดินทางแล้วโยนลงไปที่พื้น
ลำเภาเห็นแบบนั้นก็ถึงกับยกมือขึ้นมากุมขมับ ให้ตายเถอะ! ก่อนหน้านี้เธอหลงคิดว่าเด็กหญิงตัวน้อยนั้นโดยยัยพี่เลี้ยงโรคจิตอย่างโรซี่รังแกได้ยังไง มันน่าจะเป็นฝ่ายนั้นมากกว่าที่โดนฤทธิ์เดชของเจ้าตัวแสบนี่เข้าให้ แล้วตอนนี้คุณเหนือเมฆก็ไม่อยู่ด้วย เพราะเมื่อครู่เป็นเลขา
