นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มมองใบหน้าเล็กที่กำลังหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงนุ่มภายในห้องนอน ที่หางตานั้นยังคงมีคราบน้ำตาติดอยู่ มือหนาเอื้อมขึ้นมาลูบที่ศีรษะของอิงจันทร์ด้วยสัมผัสแผ่วเบารักใคร่
หลังจากที่กลับมาจากโรงพยาบาลแล้ว เมื่อมาถึงบ้านอิงจันทร์ก็หลับไปทันที ตลอดทางภายในรถไม่มีเสียงพูดคุยกันระหว่างพ่อลูกสักนิด เด็กหญิงตัวน้อยทำเพียงกอดตุ๊กตายูนิคอร์นเอาไว้แน่นพร้อมกับก้มหน้างุดเท่านั้น และไม่ว่าเหนือเมฆจะพยายามถามไถ่หรือว่าพูดอะไรไปก็ไม่มีเสียงใดตอบรับกลับมา
“น้องอิงเป็นยังไงบ้างคะ” ลำเภาเอ่ยถามเหนือเมฆทันทีที่อีกฝ่ายออกมาจากห้องของอิงจันทร์ สีหน้าของเธอเองก็ดูเป็นกังวลไม่แพ้กัน
“หลับไปแล้ว” เหนือเมฆตอบเสียงเรียบ แววตาอ่อนโยนเมื่อครู่เปลี่ยนกลับมาเป็นแววมืดมิดแทบจะทันที “เชิญคุณตามผมมา เรายังมีเรื่องที่คุยกันค้างไว้อยู่”
“ค่ะ” ลำเภาตอบรับเสียงอ่อน เธอเดินตามหลังเหนือเมฆเข้าไปที่ห้องนั่งเล่นเงีย
