“ปะป๊าขา วันนี้น้องอิงขอไปที่ทำงานกับปะป๊าได่ไหมคะ น้องอิงอยากไปเล่น” เสียงสดใสเจื้อยแจ้วของอิงจันทร์ดังขึ้นในเช้าของวันต่อมา ก่อนที่เจ้าของร่างน้อย ๆ จะพุ่งเข้ามาสวมกอดคนเป็นพ่อ
เหนือเมฆที่กำลังนั่งจิบกาแฟดำพร้อมกับอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ที่ห้องโถงของบ้านยกมือขึ้นมาลูบศีรษะของลูกสาวอย่างรักใคร่ “หืม? ทำไมวันนี้ถึงอยากตามปะป๊าไปเล่นล่ะคะ”
ใบหน้าเล็กยับยู่ยี่พร้อมกับทำปากขมุบขมิบ ดวงตากลมโตซุกซนมองไปทางคนที่กำลังทำกับข้าวอยู่ในครัว “น้องอิงไม่อยากอยู่นี่ อยากไปกับปะป๊าด้วย”
เหนือเมฆเห็นแบบนั้นก็หัวเราะออกมาเบา ๆ เขารู้ว่าอิงจันทร์กำลังหมายถึงอะไร นี่คงจะไม่อยากอยู่กับพี่เลี้ยงคนใหม่สินะ “ตามปะป๊าไปได้ค่ะ แต่ว่ายังไงก็ต้องให้พี่เภาตามไปด้วยนะคะ เพราะว่าตอนปะป๊าทำงานเดี๋ยวจะไม่มีใครดูแลน้องอิง”
เพราะว่าช่วงแรก ๆ นั้นที่โรงงานจะยังไม่ค่อยยุ่งมากเท่าไร เหนือเมฆจึงอนุญาตให้วันนี้อิงจันทร์ตามไ
